บทที่ 65 ขึ้นเขา

“มีไก่ป่า!”

“ชู่ว์!”

ฟึ่บ! ธนูพุ่งปราดออกไปเพียงดอกเดียว ไก่ป่าก็ร่วงลงมาจากดงกิ่งใบหนาทึบ

เผยเยี่ยนสาวเท้าเข้าไปเก็บไก่ป่าตัวอ้วนพีอย่างกระตือรือร้น ก่อนหันกลับมาชูส่ายไปมาให้ทุกคนดู พลางฉีกยิ้มกว้าง “คืนนี้กลับไปต้มน้ำแกง แบ่งกันได้คนละชามพอดี”

เผยชิงเหอยิ้มพลางเลิกคิ้ว “ตัวเดียวจะไปพออะไร วันนี้พวกเราอุตส่าห์เข้าป่าทั้งที ต้องล่าสัตว์กลับไปให้มากหน่อย คืนนี้ทุกคนต้องได้กินเนื้อ”

หมู่บ้านตระกูลเผยมีเสบียงพร้อมมูล ทุกวันมีหมั่นโถวแป้งผสมกับน้ำแกงผักให้กินจนอิ่มหนำ ซ้ำยังมีเนื้อให้กินทุกสามวัน ด้วยเหตุนี้จึงมีเรี่ยวแรงและพละกำลังเหลือเฟือในการฝึกยุทธ์

พอเอ่ยถึงเรื่องกินเนื้อ เผยเยี่ยนก็ตะกละจนลอบกลืนน้ำลายเอื๊อก สายตาสอดส่ายไปทั่ว จากนั้นแผลงศรออกไปสามดอก ได้กระต่ายป่าหิ้วกลับมาหนึ่งตัว

เผยอวิ๋นกับเม่าหงหลิงมีฝีมือยิงธนูแม่นยำไม่แพ้กัน ไม่นานนักต่างก็ล่าเหยื่อได้เช่นกัน

ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าฝีมือยิงธนูระดับเทวะที่ไม่เคยพลาดเป้าแม้แต่ดอกเดียวของเผยชิงเหอ พวกนางก็ทำได้เพียงยอมจำนนด้วยความเลื่อมใส

คนหลายสิบคนเข้าป่าพร้อมกัน เพื่อความปลอดภัยจึงแบ่งเป็นกลุ่มละห้าคน รักษาระยะห่างไม่ไกลกันนัก หากมีความเคลื่อนไหวผิดปกติแม้เพียงนิด จะเป่านกหวีดไม้ไผ่ส่งสัญญาณทันที

ในป่าเขามีทั้งเห็ดและผลไม้ป่า มีสัตว์ป่าวิ่งเพ่นพ่าน แต่ก็มีงูพิษกับสัตว์ร้ายแอบซ่อนอยู่ในเงามืด ชาติก่อนตอนเข้าป่าล่าสัตว์ ตระกูลเผยบาดเจ็บล้มตายอย่างน่าเวทนา เผยชิงเหอยังถูกเสือร้ายตะปบแก้มจนเสียโฉม

อยู่ใกล้เขาพึ่งเขา เทือกเขาเยี่ยนซานอันทอดยาวไม่สิ้นสุดแห่งนี้คือคลังสมบัติที่เต็มไปด้วยขวากหนาม จะละทิ้งผืนป่าทั้งเขาเพียงเพราะกลัวอันตรายมิได้ วันนี้เผยชิงเหอนำคนเข้าป่าล่าสัตว์กว่าสามสิบคน นำธนูและลูกศรทั้งหมดติดตัวมา ทุกคนพกอาวุธมีคมอย่างน้อยสองเล่ม นับว่าเตรียมการมาอย่างรัดกุม

ปรี๊ด!

เสียงนกหวีดไม้ไผ่แหลมสูงดังขึ้นกะทันหัน เสียงหวีดรัวติดต่อกันไม่ขาดสาย บ่งบอกถึงความตื่นตระหนกและคับขัน

สายตาของเผยชิงเหอนิ่งขรึมลงทันใด ร่างพุ่งปราดไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้อย่างรวดเร็ว เผยเยี่ยนและคนอื่นๆ รีบสาวเท้าวิ่งกวดตามหลัง ด้วยการได้กินอิ่มทุกวันและฝึกฝนมิได้ขาด เผยชิงเหอจึงสูงขึ้นมาอีกช่วงตัว ยามวิ่งเต็มฝีเท้าในป่าเขา นางจึงปราดเปรียวว่องไวประหนึ่งเสือดาว

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังก้องสะท้อนในป่า หญิงสาวตระกูลเผยห้าคนที่เผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายต่างกระชับอาวุธในมือ พยายามจะสังหารมันให้ได้ คนที่ขลาดกลัวที่สุดแม้ใบหน้าจะซีดเผือด ตัวสั่นงันงก ทว่าก็ไม่ได้กรีดร้องร้องไห้ออกมาจนเสียขวัญ

เป็นหมีดำตัวหนึ่ง คาดว่าคงถูกปลุกให้ตื่นจากการจำศีล ท่วงท่าการเคลื่อนไหวจึงค่อนข้างเชื่องช้า บนตัวหมีดำมีรอยถูกยิงสองดอก ล้วนไม่โดนจุดสำคัญ ซ้ำยังเป็นการกระตุ้นสันดานดุร้ายของมันให้คลุ้มคลั่งขึ้น

เผยชิงเหอวิ่งเต็มฝีเท้าพลางน้าวคันศรยิงออกไป ลูกธนูคมกริบพุ่งฟึ่บออกจากสาย ข้ามระยะไกลร้อยก้าว ปักฉึกเข้าที่เบ้าตาซ้ายของหมีดำอย่างแม่นยำ

หมีดำเจ็บปวดแสนสาหัส พลันคลุ้มคลั่งแผดเสียงคำรามลั่น

“รีบปีนขึ้นต้นไม้เร็ว!” เผยชิงเหอตะโกนก้อง

สิ่งเหล่านี้ล้วนเคยซักซ้อมกันมา ยามนี้ไม่มีเวลาให้พะวงเรื่องกิริยาท่าทาง เหล่าสตรีตระกูลเผยต่างรีบปีนป่ายขึ้นต้นไม้ รอดพ้นจากหมีดำบ้าคลั่งไปได้อย่างหวุดหวิด

เผยชิงเหอน้าวสายยิงออกไปอีกหนึ่งดอก คราวนี้เล็งเข้าที่ลำคอของมัน

หมีดำหนังหนาเนื้อเหนียว แม้ถูกยิงจนเลือดทะลักกลับยังไม่ล้มลง ซ้ำยังทวีความคุ้มคลั่ง โถมร่างพุ่งตรงมาตามทิศทางของลูกธนู

ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของทุกคน เผยชิงเหอชักดาบยาวออกจากฝัก ประกายดาบสีเงินยวบสว่างวาบ ถลันเข้าประจัญหน้ากับหมีดำที่กำลังบ้าเลือด

เผยเยี่ยนร้อนใจจนทนไม่ไหว ชักดาบยาววิ่งถลันเข้าไปช่วย

เผยชิงเหอตะโกนลั่น “คนที่เหลือห้ามเข้ามา ขึ้นต้นไม้ไปให้หมด!”

ในการต่อสู้อันดุเดือด ดาบของเผยชิงเหอแทงทะลวงเข้าเบ้าตาอีกข้างของหมีดำ สัตว์ร้ายตาบอดสนิททั้งสองข้าง ร้องคำรามด้วยโทสะอันบ้าคลั่ง จากนั้นดาบอีกเล่มก็แทงทะลุเข้าลำคอของมันอย่างจัง

ในที่สุดหมีดำก็ไม่อาจทานทนได้อีก ร่างมหึมาล้มตึงลงในแอ่งเลือดเสียงดังสนั่น

การต่อสู้กินเวลาเพียงชั่วครู่ ทว่าชวนให้อกสั่นขวัญแขวนยิ่งนัก

เผยชิงเหอยกแขนเสื้อปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก สายตาตวัดจ้องเผยเยี่ยนอย่างดุดัน “ก่อนเข้าป่าข้ากำชับไว้แล้วมิใช่หรือ หากเจอสัตว์ร้ายอย่างหมีดำหรือเสือ ให้หลบหนีเอาตัวรอด ห้ามปะทะซึ่งหน้า เมื่อครู่เจ้าพุ่งเข้ามา กลัวตัวเองจะตายช้าไปหรืออย่างไร!”

แขนซ้ายของเผยเยี่ยนมีรอยกรงเล็บตะปบจนเลือดซิบ ปวดแสบปวดร้อนจนต้องสูดปาก ทว่ายังคงเถียงกลับไป “จะให้ข้ายืนดูเจ้าสู้กับหมีดำคนเดียวได้อย่างไรกัน”

“จะอยู่ก็อยู่ด้วยกัน จะตายก็ตายด้วยกันสิ!”

เผยชิงเหอยังคงถลึงตาใส่ “นิสัยมุทะลุของเจ้านี่ เมื่อไรจะแก้ให้หายขาดเสียที!”

เมื่อเห็นว่าเผยชิงเหอโกรธขึ้นมาจริงๆ ศีรษะที่เชิดรั้นของเผยเยี่ยนก็หดลงทันใด ร้องโอดโอยขึ้นมาทันควัน “โอ๊ย! เจ็บ แขนข้าเจ็บ!”

เผยชิงเหอตีหน้าขรึม ก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วรีบใส่ยาพันแผลให้เผยเยี่ยนทันที

หมอเปาวุ่นวายตากฝนอยู่สองวันเพื่อเตรียมห่อยาไว้หลายสิบห่อ ในแต่ละห่อมีทั้งยาสมานแผลภายนอก ผ้าพันแผลสะอาด ทั้งยังมีผงยาไล่งูและแมลงมีพิษสารพัด บัดนี้จึงได้หยิบมาใช้งานอย่างทันท่วงที

คนบนต้นไม้ต่างพากันปีนลงมา สตรีตระกูลเผยกลุ่มอื่นๆ ที่ได้ยินเสียงหวีดไม้ไผ่และเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจนตามมาถึง ก็กรูเข้ามาล้อมวงด้วยเช่นกัน

“ชิงเหอ เจ้าล้มหมีดำได้ด้วยตัวคนเดียวจริงๆ หรือนี่!” เม่าหงหลิงอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความทึ่ง “ได้ยินว่าเมื่อครั้งพ่อสามียังหนุ่มแน่น ก็เคยฆ่าเสือร้ายมาแล้ว ความหาญกล้าของเจ้าในยามนี้ เทียบกับพ่อสามีแล้วรังแต่จะเหนือกว่าเสียอีก”

ทุกคนต่างมองเผยชิงเหอด้วยสายตาเลื่อมใสศรัทธา

ความกล้าหาญไร้เทียมทานเช่นนี้ ประหนึ่งเทพยดาลงมาจุติ ทำให้ผู้คนยำเกรง ศรัทธา และพร้อมจะภักดีติดตามจากก้นบึ้งของหัวใจ

เผยชิงเหอพันแผลให้เผยเยี่ยนเสร็จเรียบร้อย จึงเงยหน้าขึ้น "การล่าสัตว์วันนี้พอแค่นี้ก่อน นำเหยื่อที่ล่าได้ทั้งหมดกลับ พวกเราลงเขากัน"

หมีดำตัวนี้หนักหลายร้อยจิน การจะลากลงเขามิใช่เรื่องง่าย เผยชิงเหอจึงใช้ดาบตัดอุ้งตีนหมีทั้งสี่ข้างออกมา แล้วถลกหนังหมีทั้งผืนอย่างประณีต ส่วนเนื้อหมีนั้นกลิ่นคาวสาบรุนแรงและกินยาก จึงไม่จำเป็นต้องนำไปด้วย

ทุกคนช่วยกันแบกเหยื่อที่ล่าได้ เดินตามเผยชิงเหอมุ่งหน้าออกจากป่าเขา

ทว่าตรงจุดที่ทิ้งซากเนื้อหมีดำไว้ กลับมีเงาร่างสองสามสายปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ

เนื้อหมีชุ่มเลือดกองระเกะระกะอยู่ใต้โคนต้นไม้ ฝูงมดแมลงเริ่มไต่ตอมตามกลิ่นคาวคลุ้ง

ชายหนุ่มรูปร่างสูงต่ำไม่เท่ากัน หนวดเคราและผมเผ้ารกรุงรังสองสามคน ต่างพากันกลืนน้ำลายเอื๊อก ยามจ้องมองเนื้อหมีอันหยาบกระด้างและส่งกลิ่นสาบนั้น "เนื้อหมีนี่พวกนางคงไม่เอาแล้วกระมัง!"

"พวกเราแอบเก็บกลับไป คงพอกินไปได้อีกตั้งหลายวัน"

"หากนางย้อนกลับมาแล้วเห็นว่าเนื้อหายไป เกิดบันดาลโทสะมาหาเรื่องพวกเราจะทำอย่างไรเล่า"

สิ้นคำพูดนี้ บรรยากาศพลันเงียบกริบลงทันที

พวกเขาล้วนเป็นผู้ลี้ภัยที่หลบซ่อนตัวอยู่ในป่าลึก ยามปกติอาศัยเพียงผลไม้ป่าและสัตว์เล็กสัตว์น้อยประทังชีวิต หากเจอพายุฝนกระหน่ำก็จำต้องทนอดอยาก การถูกงูพิษหรือสัตว์ร้ายกัดตายในป่า หรือล้มป่วยจนสิ้นใจตายเพราะความหิวโหย ล้วนเป็นเรื่องที่พบเห็นจนชินตาเสียแล้ว

ยามนี้มีเนื้อกองโตวางอยู่ตรงหน้า พอให้คนหลายสิบชีวิตอิ่มท้องไปได้หลายวัน หากไม่เอาไว้ก็น่าเสียดาย ทว่าพอนึกถึงดรุณีน้อยผู้น่าสะพรึงกลัวที่ต่อสู้สังหารหมีดำตัวนั้น ทุกคนก็ขาแข้งอ่อนแรง เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก

“ได้ยินว่า หัวหน้าใหญ่ของค่ายหมีดำก็ตายด้วยน้ำมือนางเหมือนกัน”

ชายผอมแห้งหนวดเคราครึ้มคนหนึ่งกดเสียงลงต่ำ “คนในหมู่บ้านนั้น เมื่อหลายปีก่อนถูกพวกค่ายหมีดำฆ่าล้างบาง สุดท้าย ค่ายหมีดำกลับถูกหมู่บ้านตระกูลเผยกำราบจนสิ้นซาก”

“ฟ้าดินมีตา กงเกวียนกำเกวียนแท้ๆ”

“สกุลเผยมีเทพแห่งการเข่นฆ่าเช่นนั้นอยู่ ซ้ำยังมีค่ายทหารเป่ยผิงเป็นที่พึ่ง ได้ยินว่ายังมีสกุลสือคอยส่งเสบียงมาให้อยู่เนืองๆ อีกด้วย”

พวกผู้ลี้ภัยที่หลบซ่อนอยู่ในป่าเขาก็มิได้ตัดขาดการติดต่อกันเสียทีเดียว เพียงไม่กี่เดือนมานี้ หมู่บ้านตระกูลเผยได้กลายเป็นตำนานบทใหม่ในขุนเขาไปอย่างเงียบงันแล้ว

วันนี้คนสกุลเผยเข้าป่ามาล่าสัตว์ บังเอิญผ่านมาพบเข้าพอดี พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้า ได้แต่แอบซ่อนอยู่ในถ้ำลับตาแห่งหนึ่ง

จากนั้น พวกเขาก็ได้เห็นภาพเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวตำตา

กระทั่งเนื้อหมีที่เผยชิงเหอโยนทิ้งไว้ พวกเขายังไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้อง

ทันใดนั้น มีเสียงหนึ่งเอ่ยโพล่งขึ้นมา “พวกเราอยู่ในป่าก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอดอยู่แล้ว มิสู้ไปขอพึ่งพิงหมู่บ้านตระกูลเผยเสียเลยดีกว่า”