บทที่ 64 กุนซือ (สอง)

แสงเทียนริบหรี่สาดส่องกระทบใบหน้าขององค์รัชทายาทจนแลดูวูบไหวสว่างมืดสลับกัน

องค์รัชทายาททรงยื่นจดหมายเข้าใกล้เปลวเทียน ประกายเพลิงลุกโหมกลืนกินกระดาษอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน ไม่หลงเหลือร่องรอยแม้แต่น้อย

ดึกสงัดในอีกสามวันต่อมา จู่ๆ วังบูรพาก็เกิดเพลิงไหม้ขึ้น เหล่านางกำนัลและขันทีฉวยโอกาสก่อความวุ่นวาย หมายลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาท ทว่าคนร้ายทั้งหมดกลับถูกสังหารลง ณ ที่นั้น

ระยะนี้จักรพรรดิเสี้ยวเหวินทรงสนิทสนมกลมเกลียวกับองค์รัชทายาทเป็นพิเศษ ครั้นทรงทราบเรื่องจึงทรงพระพิโรธหนัก มีรับสั่งให้สืบสวนตรวจค้นทั่วทั้งวังหลวงอย่างถี่ถ้วน ทว่าเมื่อสาวลึกลงไป ต้นตอทั้งหลายกลับโยงไปถึงคนสนิทข้างกายของเว่ยอ๋องและหลิวฮองเฮา

องค์รัชทายาทไม่รอให้จักรพรรดิเสี้ยวเหวินต้องลำบากพระทัยเข้าข้างฝ่ายใด ทรงชิงกราบทูลขึ้นก่อน "ฮองเฮาทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาเสมอมา ส่วนน้องห้าก็สนิทสนมกลมเกลียวกับลูกยิ่งนัก ย่อมไม่มีทางกระทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้เป็นแน่ ต้องเป็นพวกบ่าวชั่วเหล่านี้ที่บังอาจแอบอ้างกระทำผิดลับหลังเจ้านาย ไม่อาจละเว้นโทษได้พ่ะย่ะค่ะ"

จักรพรรดิเสี้ยวเหวินจึงทรงตามน้ำ มีรับสั่งประหารพวกบ่าวทรยศต่อเจ้านายเหล่านั้นจนสิ้น

การกวาดล้างในวังหลวงครานี้มีคนตายไปกว่าร้อยคน เกือบทั้งหมดล้วนเป็นแขนขาคนสนิทของสองแม่ลูกหลิวฮองเฮาและเว่ยอ๋อง ซ้ำร้ายเว่ยอ๋องยังต้องแสร้งทำเป็นซาบซึ้งในพระคุณของพี่ใหญ่ผู้มีเมตตาอีกด้วย

ในที่ลับตา เว่ยอ๋องโกรธแค้นจนตาแดงก่ำ ทว่าต่อหน้าจักรพรรดิเสี้ยวเหวิน เขากลับต้องแสร้งทำสีหน้าซาบซึ้งและละอายใจ "ล้วนเป็นข้าที่เข้มงวดไม่พอ เกือบก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว โชคดีเหลือเกินที่พี่ใหญ่ไม่เป็นอะไรแม้แต่ปลายกบี่ พวกสารเลวพวกนี้สมควรตายยิ่งนัก"

องค์รัชทายาทตรัสปลอบเว่ยอ๋องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "น้องห้ายังเยาว์นัก ไม่รู้ความร้ายกาจของจิตใจคน ผ่านเรื่องนี้ไปแล้วถือเป็นบทเรียน วันหน้าค่อยกวดขันให้เคร่งครัดก็พอ เจ้ากับข้าเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด ผูกพันลึกซึ้ง ย่อมไม่เกิดรอยร้าวเพราะเรื่องหยุมหยิมแค่นี้หรอก"

เว่ยอ๋องตื้นตันจนขอบตาร้อนผ่าว "พี่ใหญ่ดีต่อข้าเหลือเกิน"

องค์รัชทายาทแย้มสรวล "พี่น้องกันเอง จะพูดจาห่างเหินเช่นนั้นไปไย" ก่อนจะหันไปกราบทูลจักรพรรดิเสี้ยวเหวิน "เสด็จพ่อ ในวังเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ย่อมเลี่ยงคำซุบซิบนินทาไม่ได้ เกรงว่าจะทำให้ชื่อเสียงของน้องห้าเสียหาย ลูกจึงอยากจัดงานเลี้ยงขึ้นในวังบูรพา เชิญน้องห้าไปร่วมด้วย เมื่อเหล่าขุนนางเห็นว่าพี่น้องเรารักใคร่กลมเกลียว ก็จะไม่กล้าพูดจาเหลวไหลอีกพ่ะย่ะค่ะ"

จักรพรรดิเสี้ยวเหวินทรงคลายพระทัย พยักหน้าอนุญาต

เมื่อได้รับความเห็นชอบ องค์รัชทายาทจึงจัดงานเลี้ยงขึ้นที่วังบูรพา ขุนนางทั้งหลายที่ได้รับเทียบเชิญต่างทยอยเดินทางมาร่วมงาน

ในงานเลี้ยง องค์รัชทายาทผู้เปี่ยมด้วยความเมตตากรุณาจูงแขนเว่ยอ๋องออกมาด้วยพระองค์เอง สองพี่น้องชนจอกร่ำสุรา พูดคุยหัวเราะกันอย่างรื่นเริง ราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้นมาก่อน

ผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมย่อมมองออกว่าเกิดอะไรขึ้น ในการประลองกำลังครั้งนี้ ความสูญเสียขององค์รัชทายาทนับว่าเล็กน้อยยิ่งนัก ทว่าเว่ยอ๋องกลับบอบช้ำสาหัส นอกจากปีกแขนในวังหลวงจะถูกตัดรอนแล้ว ชื่อเสียงยังดิ่งลงเหว พวกไม้หลักปักเลนที่เคยรอดูท่าทีต่างพากันหันมาสวามิภักดิ์ต่อองค์รัชทายาท แม้แต่เหล่าขุนนางที่เคยแอบเข้าข้างเว่ยอ๋องก็ยังนึกเสียใจอยู่เงียบๆ

เว่ยอ๋องติดตามพระชายาเว่ยกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม ก่อนจะเดินเข้าห้องหนังสือไปพบพ่อตาที่มีสีหน้าเคร่งขรึม

"ไม่รู้ว่าใครคอยชี้แนะวางแผนให้องค์รัชทายาทอยู่เบื้องหลัง!" เว่ยอ๋องพ่ายแพ้ติดๆ กันจนโทสะอัดแน่นเต็มอก ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น กัดฟันกรอด "ข้าจะต้องลากคอคนผู้นี้ออกมาสับเป็นหมื่นชิ้นให้จงได้!"

แม่ทัพใหญ่ซือถูไม่มีอารมณ์ใดปรากฏบนใบหน้า "ในวังบูรพามียอดคน องค์รัชทายาทถึงได้กุมความได้เปรียบครั้งแล้วครั้งเล่า หากท่านอ๋องยังคงมีโทสะไม่ลืมหูลืมตาเช่นนี้ มิสู้รีบออกจากเมืองหลวงไปครองแคว้นเสียแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า"

เว่ยอ๋องนั้นแม้แต่จักรพรรดิเสี้ยวเหวินก็ยังไม่กลัว ทว่ากับพ่อตาผู้ซ่อนคมมิดชิดคนนี้ เขากลับยำเกรงอยู่บ้าง จึงยอมสงบปากสงบคำลงทันที

ครู่ต่อมา แม่ทัพใหญ่ซือถูจึงเอ่ยอีกครั้ง "เวลานี้วังบูรพากำลังรุ่งโรจน์ ท่านอ๋องมิสู้หลบเลี่ยงความคมกล้าของฝ่ายนั้น แล้วไปคอยปรนนิบัติแสดงความกตัญญูข้างกายฝ่าบาทให้มากเข้าไว้"

เรื่องการบริหารบ้านเมือง เว่ยอ๋องสามคนรวมกันยังสู้รัชทายาทไม่ได้ เขาจึงควรใช้จุดเด่นที่แท้จริงของตน ทุ่มเทความพยายามไปที่จักรพรรดิเสี้ยวเหวินให้เต็มที่

ตราบใดที่องค์จักรพรรดิตั้งพระทัยแน่วแน่ว่าจะปลดรัชทายาทเพื่อตั้งคนใหม่ เว่ยอ๋องย่อมเป็นผู้ที่หัวเราะทีหลังดังกว่า

เว่ยอ๋องผ่อนลมหายใจหนักหน่วงออกมา พยักหน้า "ท่านพ่อตาพูดมีเหตุผล"

…

"เว่ยอ๋องปราชัยติดๆ กัน ในใจย่อมไม่ยินยอม ในด้านราชการ เว่ยอ๋องไม่อาจเทียบเคียงองค์รัชทายาทได้ ข้อได้เปรียบของเขายังคงอยู่ที่พระทัยขององค์เหนือหัว"

"หากวันใดองค์จักรพรรดิตัดสินพระทัยปลดรัชทายาท วังบูรพาก็จะตกอยู่ในที่นั่งลำบาก องค์รัชทายาทจำต้องเตรียมการป้องกันไว้ล่วงหน้า มิให้ตกเป็นเนื้อบนเขียงถูกผู้อื่นเชือดเฉือนตามอำเภอใจ"

"อำนาจอยู่ในมือตนเอง จึงจะมั่นคงปลอดภัยที่สุด"

ใต้แสงเทียนสว่างจ้า เผยชิงเหอตวัดพู่กันลงน้ำหมึก เขียนรวดเดียวจนจบ เมื่อเขียนเสร็จและปิดผนึกเรียบร้อย นางจึงมอบจดหมายให้แก่ผู้ส่งสารของค่ายทหารเป่ยผิง "รบกวนส่งจดหมายนี้ให้แม่ทัพเมิ่งด้วย"

จดหมายฉบับนี้จะถูกปะปนไปกับหนังสือราชการของแม่ทัพเมิ่ง และส่งตรงเข้าสู่วังบูรพาไปพร้อมกัน

นี่เป็นจดหมายฉบับที่ห้าที่นางเขียนถึงองค์รัชทายาท

องค์รัชทายาทไม่เคยตอบจดหมายกลับมาแม้แต่ฉบับเดียว ทว่าการที่ทรงมีรับสั่งให้ค่ายทหารเป่ยผิงส่งเสบียงและเงินทองมาให้อย่างต่อเนื่อง ก็นับว่าแสดงท่าทีชัดเจนเพียงพอแล้ว ผู้ที่ล่วงรู้ว่าเผยชิงเหอคือกุนซือแห่งวังบูรพาที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด มีอยู่น้อยยิ่งกว่าน้อย

แม้แต่นางเฝิงก็ยังคิดเพียงว่าเผยชิงเหอเขียนจดหมายถึงแม่ทัพเมิ่ง ไม่คาดคิดเลยว่าเผยชิงเหอจะไม่ก้าวเท้าออกจากหมู่บ้านสกุลเผยแม้แต่ก้าวเดียว ทว่ากลับยื่นมือเข้าปั่นป่วนวังหลวงและราชสำนักจนเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ

"ชิงเหอ แย่แล้ว" นางเฝิงเดินพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล "ข้างนอกลมพัดแรง ฝนใกล้จะตกแล้ว"

"ข้าวสาลีฤดูหนาวเพิ่งจะออกรวง หากมีฝนพายุเทลงมาตอนนี้ คงเสียหายหนักแน่"

สิ้นเสียง ก็มีเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง สายฟ้าแลบแปลบปลาบ ตามมาด้วยลมพายุที่พัดกระหน่ำและห่าฝนที่เทลงมาอย่างหนักหน่วงในพริบตา

โชคดีที่ก่อนเข้าสู่ฤดูหนาวได้ซ่อมแซมกระท่อมหญ้าไว้แล้ว จึงพอจะคุ้มแดดคุ้มฝนได้บ้าง

เผยชิงเหอลุยฝนออกไปเดินตรวจรอบหมู่บ้านรอบหนึ่ง นางกำชับทุกคนว่าก่อนฝนหยุดห้ามออกจากบ้าน ให้สุมฟืนในอ่างไฟให้ลุกโชนขึ้นอีกนิด และนำผ้าห่มที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกมาห่มกันหนาวให้หมด

"จ้าวไห่ ฟางต้าโถว คืนนี้พวกเจ้าสองคนเฝ้าที่คอกม้าก็แล้วกัน"

ทั้งสองคนพยักหน้ารับคำ

หลังจากจ้าวไห่แต่งเข้าบ้านตระกูลเผย เขาก็จงรักภักดีต่อตระกูลเผยอย่างหมดหัวใจ คอยดูแลล่อ ลา และวัวเทียมเกวียนที่เพิ่งซื้อมาใหม่อีกสองสามตัวอย่างเอาใจใส่ทุกวัน

ยิ่งเป็นม้าศึกก็ยิ่งล้ำค่า คอกม้าที่สร้างขึ้นใหม่กว้างขวางและสะอาดสะอ้าน ม้าศึกได้กินถั่วและดื่มน้ำอุ่น ความเป็นอยู่สุขสบายยิ่งกว่าคนเสียอีก

ฟางต้าโถวหาวหวอด ใช้แขนข้างเดียวที่เหลืออยู่สะกิดจ้าวไห่ "เจ้าหมอนี่โชคดีจริง มีทั้งเมียมีทั้งลูกสาว"

จ้าวไห่หัวเราะแหะๆ

ความจริงแล้ว เปี้ยนซูหลานตั้งครรภ์แล้ว เพียงแต่ตอนนี้ครรภ์ยังอ่อนอยู่ ไม่เหมาะที่จะป่าวประกาศ รออีกไม่กี่เดือน ไม่แน่ว่าอาจจะได้ลูกชายอ้วนท้วนสมบูรณ์อีกคน

วันเวลาที่ดีเช่นนี้ เมื่อก่อนเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน

ฝนห่าใหญ่นี้ตกติดต่อกันถึงสองวันเต็มจึงหยุดลง

การบุกเบิกที่ดินฤดูกาลแรกเดิมทีก็ไม่ได้หวังผลอะไรมากอยู่แล้ว ยามนี้ยังมาเจอพายุฝนกระหน่ำเช่นนี้อีก ไม่รู้ว่าจะเก็บเกี่ยวเสบียงได้มากน้อยเพียงใด

ยังดีที่ในหมู่บ้านสกุลเผยสร้างยุ้งฉางไว้ ด้านในมีเสบียงกองพะเนิน ความรู้สึกมั่นคงที่ไม่ต้องทนหิวช่างดีเหลือเกิน

นางหลี่เดินโซเซไปตรวจดูรอบยุ้งฉางคราหนึ่ง แล้วถอนหายใจกับนางลู่ที่นั่งอยู่หน้าเรือน "โชคดีที่มีชิงเหอ หาเสบียงมาได้มากมายถึงเพียงนี้ มิเช่นนั้นปีนี้หมู่บ้านสกุลเผยไม่รู้จะต้องอดตายกันไปกี่คน"

คุณชายสือส่งคนนำเสบียงมาให้ถึงสองรอบ ค่ายทหารเป่ยผิงก็ส่งคนมาอีกสามรอบ ทั้งหมดมิใช่เพราะไว้หน้าเผยชิงเหอหรอกหรือ

นางลู่ก้มหน้าเย็บพื้นรองเท้า ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น "ในเมื่อนางเป็นผู้นำตระกูลเผย ก็ต้องแบกรับภาระหน้าที่ เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่นางต้องทำอยู่แล้ว"

นางฟางกำลังถักเปียเรียบลื่นให้เสี่ยวหว่านเอ๋อร์ผู้เป็นหลานสาว พลางยิ้มรับเอ่ยขึ้นว่า "คำพูดนี้ไม่ถูกเสียทีเดียว ชิงเหอนางมีความสามารถ มีฝีมือ พวกเราจึงพลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย เรื่องพรรค์นี้ไม่มีคำว่าควรหรือไม่ควรหรอก พวกเราล้วนต้องซาบซึ้งในน้ำใจของนางทั้งสิ้น"

ปากนางลู่ไม่เคยพูดจาดีๆ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นมาเงียบๆ ตั้งนานแล้ว