บทที่ 63 ยอดกุนซือ (หนึ่ง)

หลิวฮองเฮาคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์จักรพรรดิเสี้ยวเหวิน ร่ำไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนาดั่งดอกสาลี่ต้องสายฝน

เว่ยอ๋องคุกเข่าอยู่ข้างกัน ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือ "ลูกตัดใจจากเสด็จพ่อไม่ลง อยากอยู่ปรนนิบัติรับใช้แทบพระบาท แต่กลับมีคนบางคนเห็นลูกขัดหูขัดตา พยายามหาทางขับไล่ลูกไปให้พ้นทุกวิถีทาง คราวก่อนลอบเล่นงานลูกไม่สำเร็จ บัดนี้ก็หวนมาใช้อุบายเดิมอีก

"ขอเสด็จพ่อทรงไต่สวนคดีสังหารราชครูเฉาให้กระจ่าง คืนความบริสุทธิ์ให้ลูกด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

จักรพรรดิเสี้ยวเหวินผู้หูเบาเลอะเลือนได้ยินดังนั้นจึงมีรับสั่งทันควัน "คนข้างนอก ถ่ายทอดราชโองการ เรียกตัวองค์รัชทายาทเข้าเฝ้า!"

ครั้นองค์รัชทายาทเสด็จมาถึง ภาพที่ปรากฏก็ยังคงเป็นฉากเดิมอันคุ้นตา จักรพรรดิเสี้ยวเหวินมีฮองเฮาคู่พระทัยและโอรสองค์โปรดเคียงข้าง ตวาดจ้องมาด้วยโทสะเปี่ยมล้น "มีคนวางแผนใส่ร้ายป้ายสีเว่ยอ๋อง เจ้าเป็นพี่ชาย คดีของราชครูเฉานี้ เจิ้นให้เวลาเจ้าห้าวัน จงสืบหาต้นสายปลายเหตุให้กระจ่าง คืนความบริสุทธิ์ให้เว่ยอ๋องเสีย!"

แม้จะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว ทว่าในชั่วขณะนี้ องค์รัชทายาทยังคงรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบเสียดกระดูก ในหัวพลันผุดข้อความจากจดหมายของแม่นางเผยหกขึ้นมา

‘…ฝ่าบาทมีพระทัยคิดปลดวังบูรพาเปลี่ยนตัวรัชทายาทมานานแล้ว ต่อให้องค์รัชทายาททรงกระทำการอย่างรอบคอบรัดกุมเพียงใด ก็มิอาจขวางกั้นความจู้จี้ หวาดระแวง และการกดขี่จากฝ่าบาทได้

‘แทนที่จะมัวตั้งรับรอชะตากรรม มิสู้วางแผนการล่วงหน้า ล่อให้เว่ยอ๋องก้าวเข้ามาติดกับ กำจัดเว่ยอ๋องให้สิ้นซาก ตัดไฟแต่ต้นลมเพื่อมิให้ฝ่าบาทคิดถอดถอนและแต่งตั้งใหม่อีกต่อไป

‘ฝ่าบาททรงชราภาพแล้ว พระชนมายุเหลืออยู่อีกไม่นาน องค์รัชทายาททรงเป็นผู้ที่ฟ้ากำหนดให้สืบทอดราชบัลลังก์ จะต้องกลายเป็นมหาราชผู้ทรงธรรมแห่งยุคอย่างแน่นอน’

จดหมายอันเป็นกบฏต่อราชบัลลังก์ฉบับนั้นถูกเปลวไฟเผาทำลายไปแล้ว ทว่าทุกถ้อยคำกลับสลักลึกอยู่ในห้วงความคิดขององค์รัชทายาท ยามดึกสงัดในราตรีอันเงียบเชียบ ข้อความเหล่านั้นมักจะผุดพรายขึ้นในใจอย่างเงียบงันเสมอ

กำจัดเว่ยอ๋อง… ฝ่าบาททรงชราภาพ พระชนมายุเหลืออยู่อีกไม่นาน…

เรื่องเว่ยอ๋องก็แล้วไปเถิด แต่ฝ่าบาทคือพระบิดาแท้ๆ ของพระองค์! บิดาเป็นหลักยึดเหนี่ยวของบุตร แม้บิดาไม่เมตตา บุตรก็ยังต้องกตัญญู บิดาเงื้อดาบขึ้น บุตรก็มีหน้าที่เพียงยื่นคอให้เชือดเท่านั้น…

"องค์รัชทายาท! ถ้อยคำของเจิ้น เจ้าได้ยินชัดเจนหรือไม่!"

สุรเสียงเย็นชาฉุนเฉียวอันคุ้นเคยของจักรพรรดิเสี้ยวเหวินดึงสติขององค์รัชทายาทกลับมาทันที "พ่ะย่ะค่ะ ลูกน้อมรับพระบัญชา"

เว่ยอ๋องเบือนหน้ามาเล็กน้อย แววตาเผยความลำพองใจวูบหนึ่ง

องค์รัชทายาทสะกดโทสะในอก ประสานมือทูลลา เว่ยอ๋องเดินตามมาส่งองค์รัชทายาทถึงหน้าพระตำหนัก แสร้งทอดถอนใจพลางเอ่ย "คราวนี้คงต้องลำบากพี่ใหญ่เหนื่อยยากอีกแล้ว"

องค์รัชทายาทสีหน้าไม่เปลี่ยน "นิสัยใจคอของเจ้าเป็นเช่นไร ข้าย่อมรู้แจ้งแก่ใจดี ราชครูเฉาทำให้เจ้าขุ่นเคือง อย่างมากเจ้าก็แค่ระบายอารมณ์อยู่ในตำหนัก ไม่มีทางส่งมือสังหารไปเข่นฆ่าขุนนางในราชสำนักแน่"

ความหมายเย้ยหยันในวาจานั้นแจ่มชัดยิ่งนัก

เว่ยอ๋องผู้ใจร้อนมุทะลุถูกยั่วโทสะเข้าจริงๆ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้น "พี่ใหญ่กำลังหัวเราะเยาะว่าข้าทำได้แค่ระบายอารมณ์ใส่คนข้างตัวหรือ"

องค์รัชทายาทกระตุกมุมปาก เอ่ยปลอบประโลมเว่ยอ๋อง "น้องห้าอย่าได้โมโหไป ข้าหมายความว่า คดีฆาตกรรมนี้ย่อมไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าอย่างแน่นอน ข้าจะส่งคนไปสืบสาวราวเรื่องเดี๋ยวนี้ เพื่อคืนความบริสุทธิ์ให้เจ้า และให้คำตอบแก่เสด็จพ่อด้วย"

เว่ยอ๋องแค่นหัวเราะ แววตาแฝงความท้าทาย "ยังดีที่เสด็จพ่อทรงคอยหนุนหลังข้าอยู่"

ตราบใดที่จักรพรรดิเสี้ยวเหวินผู้เลอะเลือนลำเอียงยังอยู่ ย่อมไม่มีใครแตะต้องเว่ยอ๋องได้

หากจักรพรรดิเสี้ยวเหวินสวรรคตกะทันหันเล่า

เมื่อความคิดอันน่าสะพรึงกลัวนี้ผุดขึ้นมา มันก็เปรียบเสมือนเสียงกระซิบของปีศาจร้ายจากขุมนรก ที่คอยกู่ก้องอยู่ภายในใจไม่ขาดสาย

องค์รัชทายาทเหลือบมองเว่ยอ๋อง "ข้าก็จะคอยหนุนหลังและให้ความเป็นธรรมแก่น้องห้าเช่นกัน"

ห้าวันต่อมา กรมอาญาก็นำคำให้การชุดใหม่ออกมา มือสังหารที่ลอบฆ่าราชครูเฉาทำไปตามคำบงการของศัตรูทางการเมือง พยานหลักฐานครบครัน แม่ทัพอวี๋ หนึ่งในสิบสองขุนพลราชองครักษ์ ถูกคุมตัวเข้าคุกหลวงอย่างรวดเร็วและถูกตัดสินโทษประหาร

แม่ทัพอวี๋ผู้นี้มีชื่อเสียงเคียงคู่กับเผยจ้งเต๋อที่เพิ่งถูกประหารไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ทั้งสองล้วนเป็นยอดขุนพลผู้ห้าวหาญแห่งราชวงศ์จิ้งอัน เผยจ้งเต๋อสวามิภักดิ์ต่อวังบูรพา ส่วนแม่ทัพอวี๋แอบแปรพักตร์ไปเข้ากับเว่ยอ๋องอย่างลับๆ

เผยจ้งเต๋อตายอย่างอยุติธรรม แม่ทัพอวี๋ถูกขังคุกหลวงรอวันตัดหัว ขุนพลนักรบแห่งราชวงศ์จิ้งอันมิได้พลีชีพกลางสมรภูมิโดยมีหนังม้าห่อศพ หากแต่ต้องมาสังเวยชีวิตอยู่ท่ามกลางวังวนแห่งการแก่งแย่งอำนาจในราชสำนัก

คดีนี้เปิดฉากความระส่ำระสายในราชสำนักและฝ่ายในของยุคปลายราชวงศ์จิ้งอันอย่างสมบูรณ์

ดาบประหารแขวนอยู่เหนือศีรษะ พร้อมจะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ ความหวาดกลัวเช่นนี้บีบให้บรรดาขุนนางบุ๋นบู๊ต่างตื่นตระหนก พากันเลือกข้างอย่างรวดเร็ว

องค์รัชทายาทอาศัยภาพลักษณ์ที่ถ่อมตน อ่อนโยน และมีเมตตา กวาดต้อนขุนนางบุ๋นบู๊เข้ามาเป็นพวกได้เป็นจำนวนมาก ด้านเว่ยอ๋องมีจักรพรรดิเสี้ยวเหวินคอยหนุนหลัง ซ้ำยังมีแม่ทัพใหญ่ซือถูคอยค้ำจุน ขุมอำนาจจึงกล้าแข็งไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ศึกแย่งชิงอำนาจระหว่างก๊กเหล่าโหดเหี้ยมเสมอมา ฝ่ายวังบูรพาและฝ่ายเว่ยอ๋องเปิดศึกฟาดฟันกันไม่หยุดหย่อน ขุนนางถูกประหารและริบทรัพย์เป็นว่าเล่น เมืองหลวงอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

ข่าวสารจากเมืองหลวงถูกส่งไปยังค่ายทหารเป่ยผิงก่อน จากนั้นแม่ทัพเมิ่งจึงส่งคนนำไปส่งต่อที่หมู่บ้านตระกูลเผย

จดหมายของเผยชิงเหอถูกส่งผ่านมือแม่ทัพเมิ่ง ทยอยเข้าสู่วังบูรพาฉบับแล้วฉบับเล่าจนถึงมือองค์รัชทายาท

‘ฮ่องเต้โปรดสตรีงามและสนพระทัยการหลอมยาอายุวัฒนะ สองแม่ลูกเว่ยอ๋องคอยเอาอกเอาใจในสิ่งที่ทรงโปรด จึงได้รับความโปรดปรานยิ่ง องค์รัชทายาทสามารถเสาะหานักพรตผู้เชี่ยวชาญการปรุงยาและหญิงงามจากทั่วทุกสารทิศ นำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายได้พ่ะย่ะค่ะ’

ตัณหาราคะเปรียบดั่งมีดกรีดเฉือนกระดูก ส่วนยาอายุวัฒนะที่ออกฤทธิ์รุนแรงนั้นยิ่งร้ายกาจกว่าสตรีงามเสียอีก

จักรพรรดิเสี้ยวเหวินชราภาพมากแล้ว แม้แต่ลุกเดินยังลำบาก แต่ก็ยังเสพสุขกับโอสถและหญิงงามไม่เว้นวัน แต่ก่อนองค์รัชทายาทมักคอยทูลทัดทานอยู่เสมอ ทำให้จักรพรรดิเสี้ยวเหวินขุ่นเคืองพระทัยยิ่งนัก

ทว่ายามนี้ องค์รัชทายาทกลับเปลี่ยนท่าทีไปโดยสิ้นเชิง พระองค์เป็นฝ่ายถวายหญิงงามและเสาะหานักพรตปรุงยามาให้ ทั้งยังสร้างเตาหลอมยาชุดใหม่ถวายจักรพรรดิเสี้ยวเหวินอีกหลายเตา

ครั้นปรุงยาชุดใหม่ออกมา องค์รัชทายาทจะเป็นผู้ทดลองเสวยด้วยพระองค์เอง จนแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ จึงค่อยประคองขึ้นถวายถึงหน้าพระแท่น

จักรพรรดิเสี้ยวเหวินทรงพระเกษมสำราญยิ่ง ท่าทีที่มีต่อองค์รัชทายาทจึงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

เว่ยอ๋องทั้งตื่นตระหนกทั้งเคียดแค้น กัดฟันกรอดพลางเอ่ย "ผู้ใดกันแน่ที่คอยวางแผนอยู่เบื้องหลังองค์รัชทายาท"

หลิวฮองเฮาขมวดคิ้วทอดถอนใจ "อำนาจของวังบูรพาเฟื่องฟูขึ้นมาก ไม่รู้ไปได้ตัวกุนซือเช่นนี้มาจากที่ใด เดินหมากทีละก้าวอย่างแยบคาย ช่างร้ายกาจยิ่งนัก"

สิ่งที่องค์รัชทายาททำล้วนเป็นแผนการซึ่งหน้าอันเปิดเผย ในฐานะโอรสย่อมต้องแสดงความกตัญญู ใครเล่าจะกล้าทัดทานหรือตำหนิติเตียน

แต่ก่อนผู้ที่คอยประจบสอพลอเอาใจเช่นนี้คือเว่ยอ๋อง ทว่าบัดนี้องค์รัชทายาทกลับลดตัวลงมาแย่งชิงความโปรดปรานด้วย เว่ยอ๋องจึงสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามทันที

"จะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้" แววตาของเว่ยอ๋องฉายประกายเหี้ยมเกรียม "ข้ารอไม่ไหวแล้ว ต้องชิงลงมือก่อน"

หลิวฮองเฮาตกใจ รีบคว้าแขนเสื้อของเว่ยอ๋องไว้ "เจ้าจะทำอะไร"

เว่ยอ๋องยิ้มเย็น "เรื่องนี้เสด็จแม่ไม่ต้องยุ่ง เสด็จแม่อยู่เคียงข้างเสด็จพ่ออย่างสบายใจ คอยเป่าหูตำหนิองค์รัชทายาทบ่อยๆ ก็พอแล้ว"

…

ท้องฟ้าภายนอกมืดสลัว แสงเทียนในห้องทรงอักษรของวังบูรพาสว่างไสว

"ทูลองค์รัชทายาท" ผู้บัญชาการเฮ่อรายงานเสียงเบา "สายสืบพวกนั้น วันนี้มีความเคลื่อนไหวผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ คาดว่าคงได้รับข่าวสารมา และใกล้จะลงมือแล้ว"

องค์รัชทายาทกระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มเย็นเยียบ "จับตาดูพวกมันต่อไป รอให้พวกมันลงมือแล้วค่อยรวบตัวให้ทันท่วงที จากนั้นจงปล่อยข่าวลวงออกไป ล่อให้นายของพวกมันมาติดกับ"

ผู้บัญชาการเฮ่อขานรับเสียงหนักแน่น

หลังจากผู้บัญชาการเฮ่อถอยออกไปแล้ว องค์รัชทายาทจึงลุกขึ้น เดินไปหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากช่องลับหลังชั้นหนังสือ

ลายมือบนจดหมายตวัดคมกริบดั่งคมดาบ ลายมือสะท้อนตัวตน แม่นางเผยหกผู้นี้ ทั้งเด็ดขาดอำมหิต ทั้งสุขุมรอบคอบและใจกล้าบ้าบิ่น ทุกถ้อยคำล้วนแฝงไอมุ่งร้ายเข้มข้น

‘เว่ยอ๋องผู้นี้ ความอดทนต่ำ ใจร้อนมุทะลุ

‘บีบกระชั้นในทุกย่างก้าว ทำให้เว่ยอ๋องเสียขวัญจนเป็นฝ่ายลงมือก่อน องค์รัชทายาทพึงซ้อนกล ล่อให้เว่ยอ๋องเข้ามาติดกับ อาศัยโอกาสนี้ลิดรอนปีกกาของเว่ยอ๋องทิ้งเสีย

‘เมื่อฝ่ายหนึ่งถอย อีกฝ่ายย่อมรุ่ง เว่ยอ๋องอำนาจเสื่อมถอย องค์รัชทายาทอำนาจบารมีเกรียงไกร ขุนนางใหญ่ในราชสำนักย่อมมองสถานการณ์ทะลุปรุโปร่ง และจะหันมาสวามิภักดิ์ต่อวังบูรพาเอง

‘เมื่อใจคนรวมอยู่ที่วังบูรพา กิจการใหญ่ย่อมสำเร็จผล’