บทที่ 62 น้องสาวแซ่ภายนอก

หลายวันต่อมา สองพี่น้องตระกูลจางแห่งป๋อไห่ก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง

จางอู่จวิ้นอ๋องออกมารอรับด้วยตนเองที่หน้าประตูวัง ปฏิบัติตามธรรมเนียมครบถ้วนไร้ที่ติ

จางอวิ่น ญาติผู้พี่ฝ่ายมารดา ปีนี้อายุสิบเก้า รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย ใบหน้าหล่อเหลา ส่วนจางจิ้งหว่าน ญาติผู้น้องฝ่ายมารดา รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น หน้าตาสะสวย กิริยานุ่มนวล ไม่มีท่าทีเย่อหยิ่งเอาแต่ใจแม้แต่น้อย

จางอวิ่นเข้าวังมามอบของขวัญทุกปี จึงนับว่าคุ้นเคยกับจางอู่จวิ้นอ๋องอยู่บ้าง ส่วนจางจิ้งหว่านเพิ่งเคยจากบ้านเดินทางไกลเป็นครั้งแรก ครั้นได้เห็นจางอู่จวิ้นอ๋องผู้สูงศักดิ์สง่างาม พวงแก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย รีบย่อกายคารวะ “จิ้งหว่านคารวะท่านอ๋อง”

“น้องหญิงไม่ต้องมากพิธี รีบลุกขึ้นเถิด” จางอู่จวิ้นอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกระจ่างใส “ช่วงนี้เสด็จแม่บ่นคิดถึงเจ้าอยู่บ่อยครั้ง เจ้าตามข้าไปเข้าเฝ้าเสด็จแม่ที่วังบูรพาเถิด”

จางจิ้งหว่านขานรับเสียงเบา ก้มหน้าลงเล็กน้อย เยื้องย่างอย่างแช่มช้อย ชายกระโปรงพลิ้วไหวแผ่วเบา

พระชายาครั้นเห็นหลานชายหลานสาวจากบ้านเดิมก็ยินดียิ่ง กุมมือจางจิ้งหว่านไว้พลางเอ่ยชมมิขาดปาก “พี่ใหญ่เขียนจดหมายถึงข้ามักเอ่ยถึงเจ้าอยู่เสมอ วันนี้ได้พบ หน้าตางดงามโดดเด่น ทั้งยังเรียบร้อยอ่อนหวานจริงๆ”

จางจิ้งหว่านเม้มปากยิ้ม “หลานยึดท่านป้าเป็นแบบอย่างมาตั้งแต่เด็ก ท่านพ่อท่านแม่มักบอกว่า หากหลานเรียนรู้ได้เพียงสามส่วนของท่านป้า ก็ถือว่าดียิ่งแล้ว”

สีหน้าของพระชายาผ่อนคลายลง ยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้าพักอยู่ที่วังบูรพาสักปีสองปี คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายป้าทุกวัน อย่าว่าแต่สามส่วนเลย ต่อให้เรียนรู้ได้สักแปดเก้าส่วนก็ย่อมได้”

ป้าหลานล้วนเป็นสายเลือดเดียวกัน พระชายาเพิ่งเคยพบหลานสาวแท้ๆ เป็นครั้งแรก รู้สึกถูกชะตาจากใจจริง จึงสนทนากันอยู่นาน ทั้งยังมอบของขวัญพบหน้าให้อย่างล้นหลาม

ความกังวลกระสับกระส่ายในใจของจางจิ้งหว่านพลันมลายสิ้น หางตาเหลือบมองไปยังจางอู่จวิ้นอ๋องเงียบๆ

จางอู่จวิ้นอ๋องกำลังสนทนากับจางอวิ่น ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนยิ้ม ดูอ่อนโยนดั่งหยก ไม่รู้ว่าเขารักษามารยาท หรือมิได้รับรู้ถึงสายตาของญาติผู้น้องกันแน่ เอาเป็นว่าเขามองตรงไปข้างหน้า ไม่วอกแวก สมเป็นสุภาพชนผู้สง่างามอย่างแท้จริง

หลังมื้อกลางวัน สองพี่น้องตระกูลจางก็แยกย้ายไปพักผ่อน

พระชายาอารมณ์ดียิ่งนัก แย้มยิ้มถามจางอู่จวิ้นอ๋องว่า “อาหลี เจ้าเห็นว่าจิ้งหว่านเป็นอย่างไรบ้าง”

จางอู่จวิ้นอ๋องใคร่ครวญครู่หนึ่ง “น้องหญิงเป็นสตรีที่ตระกูลจางอบรมสั่งสอนมาอย่างประณีต อ่อนหวานรู้ความ” เปรียบดั่งบุปผางดงามสดใสในเรือนกระจก

พบกันครั้งแรกได้คำประเมินเช่นนี้ ก็นับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี

พระชายายิ้มอย่างพึงพอใจ “วันหน้าจิ้งหว่านจะพักอยู่ในวัง หากเจ้าว่างก็ไปพูดคุยกับนางให้มาก เป็นญาติสนิทกัน อย่าให้ห่างเหินเล่า”

จางอู่จวิ้นอ๋องพยักหน้ารับคำ

การเข้าหาญาติผู้น้องอย่างจางจิ้งหว่านย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด เด็กสาวแสนสวยผู้อ่อนหวาน ค่อยๆ ขยับเข้าหาอย่างระมัดระวัง ทอดสายตาเปี่ยมเสน่หา เงี่ยหูฟังทุกถ้อยคำของเขา ชายหนุ่มคนไหนเล่าจะปฏิเสธความชื่นชมเช่นนี้ได้

คลุกคลีพูดคุยกันร่วมเดือน ชายหนุ่มหญิงสาวคู่นี้ก็เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น

พระชายาเฝ้ามองอยู่ ย่อมแอบยินดีในใจ นางเอ่ยยิ้มๆ กับองค์รัชทายาทเป็นการส่วนตัวว่า “อาหลีกับจิ้งหว่านเข้ากันได้ดี อยู่ด้วยกันอย่างปรองดองยิ่งนัก”

องค์รัชทายาทเหลือบมองพระชายาแวบหนึ่ง ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ “อาหลียังเด็ก เรื่องแต่งงานรออีกสองปีค่อยว่ากันเถิด”

ตระกูลจางแห่งป๋อไห่ยอดเยี่ยมก็จริง ทว่าเดิมทีก็เป็นทั้งตระกูลฝั่งมารดาและตระกูลภรรยาอยู่แล้ว การเกี่ยวดองซ้ำรอยเดิมมีแต่จะเอื้อประโยชน์แก่ตระกูลจางฝ่ายเดียว หาได้สร้างความเกื้อหนุนอันแท้จริงแก่วังบูรพาไม่ องค์รัชทายาททรงปรารถนาให้โอรสองค์โตเกี่ยวดองกับขุนนางใหญ่ในราชสำนักมากกว่า เพื่อดึงขุมกำลังมาค้ำจุนวังบูรพาให้แน่นหนายิ่งขึ้น

โลกใบนี้ไหนเลยจะมีรักมั่นนิรันดรจนวันตาย ส่วนใหญ่ล้วนผ่านการชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียและเลือกที่จะตัดใจละทิ้งทั้งสิ้น

พระชายาสดับออกถึงความไม่พอพระทัยแผ่วเบาในน้ำเสียงขององค์รัชทายาท จึงรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง การนำพาหลานสาวมายังเมืองหลวงย่อมเป็นความคิดของนางจริงแท้

สำหรับตัวนางแล้ว ย่อมหวังจะเกี่ยวดองกับตระกูลเดิมต่อไป หากได้หลานสาวแท้ๆ มาเป็นลูกสะใภ้ แม่ผัวลูกสะใภ้ย่อมร่วมจิตร่วมใจเป็นหนึ่งเดียวกัน

“พระองค์ตรัสถูกต้องแล้ว พ้นปีใหม่อาหลีเพิ่งจะอายุสิบห้า นิสัยยังไม่นิ่งพอ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนหมั้นหมายเพลานี้” พระชายาเอ่ยเสียงอ่อน “อาหลีเป็นถึงโอรสองค์โตแห่งวังบูรพา เรื่องสมรสยิ่งต้องรอบคอบให้มากเข้าไว้”

“ดึกดื่นแล้ว ให้หม่อมฉันปรนนิบัติผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์เถิดเพคะ”

“ข้ายังต้องตรวจฎีกา เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด ไม่ต้องรอ”

ราชกิจสำคัญของบ้านเมืองมีจักรพรรดิเสี้ยวเหวินคอยตัดสินใจ ส่วนเรื่องข้าราชการและกิจการจิปาถะประจำวันล้วนตกมาอยู่ที่องค์รัชทายาทตั้งแต่สองปีก่อน องค์รัชทายาทไม่เคยคิดว่าเหน็ดเหนื่อยลำบาก การอดนอนตรวจฎีกาจึงกลายเป็นเรื่องคุ้นชิน

ค่ำคืนนี้ก็ตรวจฎีกาจนล่วงเข้ายามสามอีกเช่นเคย

ผังจ้านซื่อและเหล่าขุนนางใต้บังคับบัญชาต่างคอยรับใช้อยู่ในห้องหนังสือ เพื่อเตรียมพร้อมให้องค์รัชทายาทเรียกปรึกษาและซักถามได้ตลอดเวลา จางอู่จวิ้นอ๋องคอยปรนนิบัติฝนหมึกอยู่ด้านข้าง คอยฟังและเรียนรู้การว่าราชการอย่างเงียบสงบ

ผู้บัญชาการเฮ่อที่ออกไปปฏิบัติภารกิจภายนอกนานกว่าหนึ่งเดือน จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น

องค์รัชทายาทสั่งให้ทุกคนถอยออกไปอย่างสุขุม

จางอู่จวิ้นอ๋องอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามอง ทว่าเสด็จพ่อไม่มีทีท่าจะรั้งให้เขาอยู่ฟังด้วยแต่อย่างใด เขาจึงจำต้องถอยออกจากห้องหนังสือไปพร้อมกับผังจ้านซื่อ

บานประตูดกหนาปิดสนิท ปิดกั้นสายตาสอดแนมทั้งหมดจากภายนอก

จางอู่จวิ้นอ๋องอดกระซิบถามมิได้ “ผู้บัญชาการเฮ่อออกไปนอกวังนานกว่าหนึ่งเดือน ไม่รู้ว่าไปทำราชกิจสำคัญอันใดมา”

ผังจ้านซื่อจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้พอเดาเค้าลางได้บ้างแล้ว ทว่าวาจากลับรัดกุมไร้ช่องโหว่ “เรื่องนี้กระหม่อมก็ไม่ทราบเช่นกัน ท่านอ๋องลองทูลถามองค์รัชทายาทเป็นการส่วนพระองค์ดูเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เขามีความกล้าถึงเพียงนั้นเสียที่ไหน

จางอู่จวิ้นอ๋องจึงจำต้องหุบปากลง

ผังจ้านซื่อปรายตามองจางอู่จวิ้นอ๋องแวบหนึ่ง จู่ๆ ก็หัวเราะเบาๆ “เรื่องมงคลของท่านอ๋องใกล้เข้ามาแล้ว กระหม่อมขอแสดงความยินดีล่วงหน้าพ่ะย่ะค่ะ”

การที่พระชายารับหลานสาวเข้ามาพักในวังมิใช่ความลับ ผังจ้านซื่อทำงานในวังบูรพา ย่อมเคยเห็นภาพแม่นางสกุลจางเคียงข้างจางอู่จวิ้นอ๋องอยู่บ้าง

จางอู่จวิ้นอ๋องปั้นสีหน้าเรียบเฉย ดูคล้ายท่าทีหยั่งอารมณ์ไม่ถูกขององค์รัชทายาทยิ่งนัก “ผังจ้านซื่อล้อเล่นแล้ว ตัวข้าจะมีเรื่องมงคลอันใดกัน”

คิดจะเลียนแบบบารมีขององค์รัชทายาท ยังอ่อนหัดไปเสียหน่อย

ผังจ้านซื่อแอบขบขันในใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นลอยๆ ว่า “วันนี้องค์รัชทายาททรงมีรับสั่งให้กระหม่อมเขียนจดหมายไปที่โยวโจว”

พอเอ่ยถึงโยวโจว จางอู่จวิ้นอ๋องที่แสร้งสุขุมพลันหันขวับมาทันที น้ำเสียงเจือความร้อนรน “ส่งจดหมายให้ตระกูลเผยหรือ”

“ส่งให้แม่ทัพเมิ่งแห่งค่ายทหารเป่ยผิงพ่ะย่ะค่ะ” ผังจ้านซื่อเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “เมื่อสองเดือนก่อนแม่ทัพเมิ่งเพิ่งปราบปรามกลุ่มโจรไป มีค่ายทหารเป่ยผิงคุมเชิงอยู่ โจรผู้ร้ายย่อมไม่อาจเหิมเกริม ทำอันตรายตระกูลเผยไม่ได้ ท่านอ๋องโปรดวางพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

จางอู่จวิ้นอ๋องพยักหน้ารับเล็กน้อย ทว่าในใจกลับปั่นป่วนว้าวุ่น

ผู้บัญชาการเฮ่อเดินออกมา “องค์รัชทายาทเชิญผังจ้านซื่อเข้าไปหารือในห้องทรงพระอักษร”

ผังจ้านซื่อรับคำแล้วก้าวเข้าห้องทรงอักษรไป บานประตูปิดลงอีกครา

จางอู่จวิ้นอ๋องมองบานประตูพลางทอดถอนใจ ในอกอึดอัดคับข้องยิ่งนัก ตัวเขาอายุสิบสี่แล้ว เมื่อใดเสด็จพ่อจึงจะมองเขาเต็มตา และยอมให้เขามีส่วนร่วมในแผนการของวังบูรพาอย่างแท้จริงเสียที

…

หลายวันต่อมา ในการประชุมขุนนางใหญ่ประจำปักษ์ ราชครูเฉาได้ยื่นฎีกา ขอให้เหล่าองค์ชายที่บรรลุนิติภาวะแล้วเสด็จออกไปครองแคว้น

จักรพรรดิเสี้ยวเหวินมีโอรสทั้งหมดห้าพระองค์ นอกจากองค์รัชทายาทแล้ว องค์ชายรองและองค์ชายสามล้วนออกไปครองแคว้นนานแล้ว องค์ชายสี่สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังเยาว์ องค์ชายที่บรรลุนิติภาวะแล้วแต่ยังมิได้ออกไปครองแคว้น จึงมีเพียงเว่ยอ๋องพระองค์เดียวเท่านั้น

เว่ยอ๋องจ้องเขม็งไปยังราชครูเฉาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

จักรพรรดิเสี้ยวเหวินมีพระอารมณ์เกรี้ยวกราดโมโหร้าย ทอดพระเนตรมองราชครูเฉาด้วยแววตาอำมหิต “เรื่องในครอบครัวของเจิ้น มิใช่เรื่องที่ขุนนางตรวจการตัวกระจ้อยร่อยอย่างเจ้าจะมาสอดรู้สอดเห็น! ทหาร ลากตัวราชครูเฉาออกไปจากท้องพระโรงจินหลวน!”

ราชครูเฉาผู้เคราะห์ร้ายถูกขับไล่ออกไป จากนั้นก็ถูกปลดจากตำแหน่งเนรเทศออกจากเมืองหลวง ทว่าเพิ่งพ้นกำแพงเมืองหลวงไปได้ไม่กี่วัน เขาก็ถูกลอบสังหารจนถึงแก่ความตาย

มือสังหารลงมือฆ่าราชครูเฉาสำเร็จแต่กลับหนีไม่รอด เมื่อถูกจับกุมและเค้นสอบปากคำอย่างหนัก ก็ยอมเปิดปากสารภาพว่าผู้บงการเบื้องหลังแท้จริงแล้วคือเว่ยอ๋อง

เมื่อเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป ราชสำนักพลันเดือดพล่าน ฎีกากล่าวโทษว่าเว่ยอ๋องโหดเหี้ยม จองหอง กระหายเลือด ปลิวว่อนดั่งเกล็ดหิมะมาวางกองพะเนินอยู่บนโต๊ะทรงพระอักษรของจักรพรรดิเสี้ยวเหวิน