บทที่ 61 ปรามเตือน

เสิ่นกงกงใคร่ครวญอย่างระมัดระวัง ก่อนเอ่ยปากปลอบโยนจางอู่จวิ้นอ๋อง "แม่นางเผยหกเฉลียวฉลาดเกินคน การทำเช่นนี้ย่อมมีเจตนาของนางขอรับ"

"ท่านอ๋องมีเจตนาดี ทว่าแม่นางเผยหกเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางต้องโทษ ย่อมมิกล้าและมิอาจรับไว้ได้ การเขียนจดหมายตอบกลับองค์รัชทายาท ก็เพื่อแสดงจุดยืนว่ามิได้คิดตะเกียกตะกายเกาะชายแขนเสื้อวังบูรพา การทำเช่นนี้ ก็นับว่าคิดเผื่อท่านอ๋องด้วยมิใช่หรือขอรับ!"

ดวงตาสีดำขลับของจางอู่จวิ้นอ๋องที่เดิมหม่นหมอง ค่อยๆ ทอประกายสว่างขึ้น "เจ้าพูดมีเหตุผล เป็นข้าเองที่คิดไม่รอบคอบ ผลีผลามส่งคนนำจดหมายไปให้นาง นางเป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง พานำคนในตระกูลดิ้นรนเอาชีวิตรอดและลงหลักปักฐานในโยวโจว ก็นับว่ายากลำบากอย่างยิ่งแล้ว นางทำการระแวดระวัง ไม่อยากทิ้งช่องโหว่ให้ผู้คนครหา และยิ่งไม่กล้าทำให้เสด็จพ่อกริ้ว"

"ดังนั้น นางจึงเขียนจดหมายตอบกลับเสด็จพ่อโดยตรง เหมือนคราวก่อนที่นางให้เกายงนำส่งจดหมาย ก็ส่งให้เสด็จพ่อเช่นกัน"

จางอู่จวิ้นอ๋องยิ่งพูดยิ่งมั่นใจ กลับคืนสู่ท่าทีอันสุขุมสง่างามสมฐานะจวิ้นอ๋อง "คราวนี้เป็นข้าที่ทำตัวไม่สมควร วันหน้าหากเกิดเรื่องทำนองนี้อีก เจ้าต้องคอยเตือนและห้ามข้าไว้ด้วย"

เสิ่นกงกงยิ้มรับปากเป็นพัลวัน

เอาตัวรอดผ่านด่านตรงหน้านี้ไปก่อนก็แล้วกัน ส่วนวันข้างหน้า เรื่องแต่งงานของท่านอ๋องย่อมมีองค์รัชทายาทและพระชายาคอยจัดการ ขันทีรับใช้อย่างเขาจะไปมีสิทธิ์สอดปากได้อย่างไร

"เรียนท่านอ๋อง" ขันทีผู้หนึ่งเข้ามารายงานหน้าประตู "พระชายาให้เชิญท่านอ๋องไปร่วมโต๊ะมื้อค่ำขอรับ"

พระชายามีชาติตระกูลจากสกุลจางแห่งป๋อไห่ เป็นหลานสาวแท้ๆ ของจางฮองเฮาผู้ล่วงลับ นับแต่วัยเยาว์ก็ถูกจางฮองเฮารับเข้าวัง เติบโตมาเคียงข้างองค์รัชทายาท เป็นคู่รักวัยเยาว์ที่มีใจผูกพันลึกซึ้ง

ครั้นพระชายาให้กำเนิดบุตรชายคนโตสายตรงแล้ว องค์รัชทายาทจึงได้รับสตรีงามและอนุภรรยาเข้ามา บุตรชายสายรองคนอื่นๆ ในวังบูรพาต่างมีอายุน้อยกว่าจางอู่จวิ้นอ๋องมากนัก

ฐานะของพระชายามั่นคงมิอาจสั่นคลอน ฐานะของจางอู่จวิ้นอ๋องในวังบูรพาก็มั่นคงไม่แพ้กัน

"อาหลี" พระชายาผู้งดงามสง่าเปี่ยมด้วยบารมีแย้มยิ้มพลางจูงมือจางอู่จวิ้นอ๋อง "วันนี้แม่ให้ห้องเครื่องเตรียมอาหารจานโปรดของเจ้าไว้ เสด็จพ่อของเจ้าอยู่ในห้องหนังสือ ประเดี๋ยวก็คงมา"

จากนั้น นางก็ถามไถ่เรื่องชีวิตความเป็นอยู่ เสื้อผ้า อาหารการกิน และการเล่าเรียนอย่างละเอียดลออ ทั้งยังเจาะจงถามถึงการปรนนิบัติของหลิวเยว่กับเหมยเซียงอีกด้วย

จางอู่จวิ้นอ๋องตอบว่า "พวกนางเป็นนางกำนัลที่เสด็จแม่ทรงอบรมมาอย่างดี ทำงานรอบคอบระมัดระวัง"

ก่อนหน้านี้หลิวเยว่เคยกำแหงไปหนหนึ่ง พอถูกโบยสั่งสอนไปรอบหนึ่ง ก็สงบเสงี่ยมเจียมตัวลงอย่างสิ้นเชิง

พระชายายิ้มพลางตัดพ้อ "เจ้านี่นิสัยเหมือนเสด็จพ่อนัก เรื่องใดๆ ล้วนเคร่งครัดในกฎระเบียบ สองคนนั้นช่างเถอะ แต่อีกสองสามวันพอญาติผู้น้องของเจ้าเข้าวังมา ก็อย่าได้เอาแต่ปั้นหน้าขรึมใส่เล่า"

ญาติผู้น้องที่พระชายาเอ่ยถึง ย่อมเป็นสตรีสกุลจางแห่งป๋อไห่เช่นกัน นางเป็นบุตรสาวคนโตสายตรงของพี่ชายพระชายา ปีนี้อายุสิบสี่ อ่อนกว่าจางอู่จวิ้นอ๋องสองเดือน

ในเวลาเช่นนี้ การส่งสตรีสกุลจางเข้ามา "พำนักชั่วคราว" ในวัง เจตนาของจวนสกุลจางย่อมชัดเจนโดยมิต้องเอ่ยคำใด

แม้ในใจจางอู่จวิ้นอ๋องจะไม่ยินดีนัก แต่ก็ไม่อาจพูดมากความ ทำได้เพียงน้อมรับอย่างเคารพ "เสด็จแม่โปรดวางใจ ลูกจะดูแลน้องหญิงเป็นอย่างดี"

พระชายาเหลือบมองบุตรชาย เอ่ยถ้อยคำแฝงความหมายลึกซึ้ง "สกุลจางพิทักษ์เมืองป๋อไห่ ในมือมีไพร่พล เสด็จย่าของเจ้าและแม่แท้ๆ ของเจ้าต่างมาจากสกุลจาง เจ้าเป็นบุตรชายคนโตสายตรงของวังบูรพา วันหน้าจะต้องเป็นไท่ซุน สตรีต่ำศักดิ์หาคู่ควรให้เจ้าเก็บมาใส่ใจไม่"

หัวคิ้วของจางอู่จวิ้นอ๋องกระตุกเบาๆ ก้มหน้ารับคำ

ขณะนั้นเอง องค์รัชทายาทก็เสด็จมาถึง

พระชายานำจางอู่จวิ้นอ๋องออกไปต้อนรับด้วยรอยยิ้ม องค์รัชทายาทที่ดูเคร่งขรึมต่อหน้าผู้คน ยามอยู่ต่อหน้าพระชายากลับอ่อนโยนเป็นกันเอง "รีบลุกขึ้นเถิด"

เขายื่นมือไปประคอง กุมมือพระชายาไว้แล้วเดินเคียงคู่เข้าสู่ห้องกินข้าว

จางอู่จวิ้นอ๋องเดินตามเข้าไปเงียบๆ

ยามกินไม่พูด ยามนอนไม่จา แม้จะร่วมโต๊ะมื้อค่ำด้วยกัน แต่กลับไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก องค์รัชทายาทเหลือบมองมาเป็นพักๆ จางอู่จวิ้นอ๋องมีความผิดติดตัวจึงมิกล้าสบตา

หลังมื้อค่ำ องค์รัชทายาทเรียกจางอู่จวิ้นอ๋องเข้ามาพบ ก่อนตรัสเรียบๆ "ญาติผู้พี่ฝั่งท่านลุงของเจ้าจะส่งคนเข้าเมืองหลวง อีกไม่กี่วันก็คงถึง งานราชการของพ่อรัดตัว เรื่องการต้อนรับขับสู้ มอบให้เจ้าจัดการทั้งหมดก็แล้วกัน"

จางอู่จวิ้นอ๋องน้อมรับคำสั่งด้วยความเคารพ ในใจหวาดหวั่นพลางรอรับการตำหนิสั่งสอนจากเสด็จพ่อ

ทว่าองค์รัชทายาทมิได้ตรัสสิ่งใดต่อ เพียงโบกมือให้เขาถอยออกไป

ครั้นจางอู่จวิ้นอ๋องออกไปแล้ว องค์รัชทายาทจึงตรัสกับพระชายา "อาหลียังเยาว์วัย เลือดร้อน ทำการวู่วาม ต้องคอยเคี่ยวกรำตักเตือนให้ดี"

ในใจพระชายาเองก็ไม่พอใจการกระทำของบุตรชาย ทว่าพออ้าปากกลับกลายเป็นการปกป้อง "แม่นางเผยหกผู้นั้นอายุยังน้อย แต่กลับมีเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิง พบกันเพียงครั้งเดียว อาหลีก็จำฝังใจ แม้ห่างกันนับพันลี้ ยังอุตส่าห์เฝ้าคำนึงถึง"

องค์รัชทายาทกลับมองเรื่องนี้อย่างเป็นธรรมกว่า "อาหลีจิตใจไม่มั่นคงเอง จะไปโทษแม่นางเผยหกได้อย่างไร"

จางอู่จวิ้นอ๋องลุ่มหลงจนหน้ามืดตามัว แต่กระทั่งองค์รัชทายาทที่ยังไม่เคยพบหน้าแม่นางเผยหกสักครั้ง เมื่อเอ่ยถึงนาง ก็ยังเปี่ยมด้วยแววตาชื่นชม

พระชายาประหลาดใจเล็กน้อย ช้อนสายตาขึ้นสบตาองค์รัชทายาท "ได้ยินว่าแม่นางเผยหกเขียนจดหมายตอบกลับมาหรือ"

องค์รัชทายาทเพียงส่งเสียงอืมในลำคอ มิได้เอ่ยสิ่งใดต่อ

พระชายาจึงมิได้ซักไซ้ให้มากความ

จดหมายที่แม่นางเผยหกส่งถึงองค์รัชทายาทเขียนสิ่งใดไว้กันแน่ นอกจากองค์รัชทายาทแล้วก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ กระทั่งผังจ้านซื่อเองก็แอบใคร่ครวญอยู่ในใจเงียบๆ

ทว่าองค์รัชทายาทมีความคิดลึกซึ้งยากหยั่งถึง สีหน้าไม่เผยร่องรอยใดๆ ออกมา มีเพียงผู้บัญชาการเฮ่อที่แอบรับคำสั่งลับ นำกองกำลังองครักษ์ออกจากวังไปปฏิบัติราชการ และยังคงไร้ร่องรอยจนบัดนี้

ทางด้านเว่ยอ๋อง บัดนี้กำลังบันดาลโทสะอย่างบ้าคลั่งอีกครา

อู่จงคุกเข่าอยู่บนพื้น โดนถีบเข้ายอดอกไปหนึ่งทีอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนต้องแยกเขี้ยวขบกราม แต่กลับไม่กล้าร้องโอดครวญ ยิ่งไม่กล้าอ้อนวอนขอความเมตตา

"ไอ้เศษสวะไม่ได้เรื่อง!" เว่ยอ๋องใบหน้าเขียวคล้ำ ตะโกนด่ากราด "งานแค่นี้ยังทำไม่สำเร็จ! ข้าเลี้ยงเจ้าไว้ ยังสู้เลี้ยงหมาตัวหนึ่งไม่ได้เลย!"

คราวก่อนสูญเสียองครักษ์ลับไปหนึ่งร้อยคน

มาคราวนี้ส่งไปถึงสองร้อยคน กลับต้องสูญสิ้นไปทั้งหมดอีก แล้วจะไม่ให้เว่ยอ๋องเดือดดาลได้อย่างไร

เพียงแค่ตระกูลเผย มีแต่คนแก่ ผู้หญิง และเด็ก กลับกลายเป็นกระดูกชิ้นโตที่เคี้ยวยากถึงเพียงนี้!

เว่ยอ๋องด่ากราดอยู่นานถึงครึ่งชั่วยาม ระหว่างนั้นก็เตะอู่จงไปอีกสามครั้ง และตบหน้าไปอีกสี่ฉาด

อู่จงใบหน้าบวมเป่ง ก้มศีรษะลงต่ำ "ขอท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ ข้าน้อยจะเดินทางไปโยวโจวด้วยตนเอง กำจัดตระกูลเผย แล้วจับตัวแม่นางเผยหกกลับมา…"

เพียะ!

อู่จงไม่กล้าแม้แต่จะขยับ ยอมรับฝ่ามือที่ห้าเข้าไปเต็มแรง

เว่ยอ๋องลงแรงมากเกินไปจนเกือบเคล็ดขัดยอกที่เอว ดวงตาสองข้างพ่นประกายเพลิง "กองทัพเป่ยผิงมีทหารฝีมือดีตั้งห้าพันนาย เจ้าคิดจะพาคนไปกี่คนกัน"

ฎีกาเรื่องการกวาดล้างรังโจรของกองทัพเป่ยผิงถูกส่งมาถึงราชสำนักแล้ว การส่งคนไปตอนนี้ ก็เท่ากับส่งศีรษะไปให้กองทัพเป่ยผิงตัดเล่นชัดๆ

เว่ยอ๋องไม่ได้เสียสติไปเสียหน่อย

อู่จงก้มหน้ารับฟังคำด่าทอต่อไป

ลำคอของเว่ยอ๋องแทบจะลุกเป็นไฟ "หากไม่มีคำสั่งของข้า ห้ามเคลื่อนไหวใดๆ อีก ไสหัวไป!"

อู่จงล่าถอยออกไปอย่างอับเฉา

เว่ยอ๋องปั้นหน้าดำทึม แววตาฉายประกายเคียดแค้นชิงชัง

คดีของนักพรตเทียนจี องค์รัชทายาทแสร้งทำเป็นผู้มีคุณธรรมจอมปลอม กวาดเอาชื่อเสียงความดีความชอบในราชสำนักไปไม่น้อย บารมีพุ่งสูงขึ้นอย่างยิ่ง ต่อให้จักรพรรดิเสี้ยวเหวินจะลำเอียงรักใคร่บุตรคนเล็กอย่างเขาเพียงใด แต่เรื่องราชกิจก็ยังคงต้องพึ่งพาองค์รัชทายาทเป็นหลัก

เมื่อฝ่ายนั้นรุ่งเรือง ฝ่ายนี้ก็ย่อมโรยรา สถานการณ์ของเขาผู้เป็นเว่ยอ๋องจึงมิได้น่าอภิรมย์เท่าใดนัก

ความได้เปรียบของเขาอยู่ที่เมืองหลวงและในวังหลวง ในโยวโจวเขาไม่มีกำลังคน การจะหลบเลี่ยงกองทัพเป่ยผิงไปสังหารคนตระกูลเผยนั้นยากเย็นไม่น้อย ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ แต่หากต้องระดมพลครั้งใหญ่เพียงเพื่อระบายโทสะ ก็หาคุ้มค่าไม่

เอาเถิด ทนกล้ำกลืนความแค้นนี้ไปก่อน รอวันข้างหน้ายามที่เขาช่วงชิงตำแหน่งรัชทายาทและได้นั่งบัลลังก์มังกรเมื่อใด การจะบดขยี้ตระกูลเผย ก็ง่ายดายมิต่างจากการเหยียบมดปลวกให้จมดิน