บทที่ 60 จดหมาย (สอง)

อู๋ซิ่วเหนียงผู้สุขุมรอบคอบและมีวัยวุฒินำองครักษ์วังบูรพาผู้เหน็ดเหนื่อยไปพักผ่อน

เผยชิงเหอเปิดจดหมายต่อ

จดหมายของจางอู่จวิ้นอ๋องหนากว่ามาก มีถึงห้าหน้าเต็ม ลายมืองดงามพลิ้วไหว เพียงปรายตามองก็ชวนให้เจริญหูเจริญตา

เนื้อความในจดหมายบรรยายถึงความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในวังหลวงอย่างละเอียด จักรพรรดิเสี้ยวเหวินหมดสติหลังเสวยยาอายุวัฒนะที่มีพิษ วังหลวงปั่นป่วนวุ่นวาย องค์รัชทายาทออกมารับมือควบคุมสถานการณ์จนจิตใจผู้คนสงบลง เมื่อสืบสวนอย่างถี่ถ้วน การสมคบคิดอย่างลับๆ ระหว่างนักพรตเทียนจีกับเว่ยอ๋องก็ประจักษ์ชัดแก่สายตาทุกคน

น่าเสียดายที่จักรพรรดิเสี้ยวเหวินฟื้นขึ้นมาได้ทันเวลา คุกหลวงเกิดเพลิงไหม้กะทันหัน เหล่านักพรตถูกเผาตายจนสิ้น ไร้ซึ่งพยานบุคคล ทำให้พลาดโอกาสอันดีที่จะกำจัดเว่ยอ๋องให้สิ้นซาก

อ่านถึงตรงนี้ เผยชิงเหอก็กระตุกยิ้มมุมปาก

ท่านแม่ทัพเมิ่งยื่นมือเข้าขัดขวาง ‘พวกโจร’ ได้ทันท่วงที ทั้งยังส่งคนมาส่งจดหมายที่หมู่บ้านตระกูลเผย แท้จริงแล้วล้วนเป็นองค์รัชทายาทที่บัญชาการอยู่เบื้องหลัง

ก่อนที่วังบูรพาจะพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ตระกูลเผยย่อมอาศัยบารมีของวังบูรภาคอยคุ้มครองให้ปลอดภัยได้ และเมื่อมีผู้ล่วงรู้อนาคตอย่างนางคอยวางแผนช่วยเหลืออยู่ลับๆ ไม่แน่ว่า วังบูรพาอาจโค่นเว่ยอ๋องลงได้ พลิกผันชะตากรรมจากชาติก่อน

หากองค์รัชทายาทได้ขึ้นครองราชย์ ย่อมเป็นผลดีอย่างแท้จริงต่อตระกูลเผย ถึงเวลานั้น ตระกูลเผยอาจพลิกคดีได้ ไม่ต้องแบกรับมลทินการเป็นกบฏชั่วช้าอีกต่อไป…

ความคิดแล่นผ่านหัวของเผยชิงเหอเป็นสาย สายตากวาดมองลงมาจนถึงบรรทัดสุดท้าย

‘หากวันหน้าประสบภัย แม่นางเผยหกเขียนจดหมายถึงข้าได้’

ในมือไร้ทั้งไพร่พลและอำนาจ มีเพียงตำแหน่งโอรสองค์โตขององค์รัชทายาทประดับตัว แม้มีใจ ทว่าจะทำอันใดได้ คำมั่นสัญญาเช่นนี้ ช่างเลื่อนลอยและไร้น้ำหนักสิ้นดี

เผยชิงเหอเก็บจดหมายของจางอู่จวิ้นอ๋องลงในกล่องไม้อย่างไม่ใส่ใจ วางซ้อนกับจดหมายของเมิ่งหกอย่างลวกๆ จากนั้นจึงฝนหมึกจรดพู่กัน เขียนจดหมายตอบกลับฉบับหนาเตอะขึ้นมาหนึ่งฉบับ

องครักษ์วังบูรพาที่ได้พักผ่อนมาทั้งคืน รับซองจดหมายหนาหนักมาจากมือของแม่นางเผยหก

"จดหมายฉบับนี้ รบกวนนำกลับไปที่วังบูรพา น้อมถวายแด่องค์รัชทายาท"

องครักษ์วังบูรพาขานรับด้วยความเคยชิน ทว่าพริบตาต่อมาก็พลันได้สติ ดวงตาเบิกกว้าง "องค์รัชทายาทหรือขอรับ"

มิใช่ควรมอบให้จางอู่จวิ้นอ๋องหรอกหรือ

เหตุใดจึงกลายเป็นองค์รัชทายาทไปได้

แม่นางเผยหกมีสีหน้าเรียบนิ่ง แย้มยิ้มพลางกล่าวว่า "องค์รัชทายาทมีบัญชาให้กองทัพเป่ยผิงคุ้มครองตระกูลเผย พวกเราคนตระกูลเผยทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ซาบซึ้งในพระกรุณาธิคุณขององค์รัชทายาทอย่างหาที่สุดมิได้"

องครักษ์วังบูรพามองแม่นางเผยหกด้วยสายตาซับซ้อน ความรู้สึกยากจะอธิบาย

น้ำใจของท่านอ๋องพวกเรา ถูกมองข้ามไปดื้อๆ เช่นนี้เชียวหรือ

จริงอยู่ที่ว่าวังบูรพามีองค์รัชทายาทเป็นผู้ตัดสินใจสูงสุด ท่านอ๋องยังเยาว์วัย ยังคงต้องเล่าเรียน ทั้งไม่ค่อยได้ข้องแวะกับราชการ คนในมือก็มีไม่มาก สิ่งที่พอทำได้จึงจำกัด ทว่าท่านอ๋องส่งคนรอนแรมมาไกลนับพันลี้เพื่อส่งจดหมาย ย่อมเฝ้ารอคอยคำตอบจากแม่นางเผยหกอย่างใจจดใจจ่อ

แม่นางเผยหกผู้นี้ ช่างเยือกเย็นและมองความเป็นจริงเกินไปแล้ว

แต่เรื่องเช่นนี้ ไม่ใช่กงการอะไรที่ทหารคนสนิทอย่างเขาจะสอดปาก

องครักษ์วังบูรพากลืนความไม่พอใจลงคอ ประสานมือรับคำ

เผยชิงเหอทำเป็นมองไม่เห็นความไม่พอใจในแววตาขององครักษ์วังบูรพา เดินไปส่งเขาถึงนอกหมู่บ้านตระกูลเผยด้วยตนเอง ปฏิบัติตามธรรมเนียมอย่างครบถ้วนไร้ที่ติ

พอองครักษ์วังบูรพาคล้อยหลังไป นางลู่ที่อัดอั้นมาตลอดทางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป "จางอู่จวิ้นอ๋องเขียนจดหมายมาหาเจ้า ไฉนเจ้าไม่ตอบจดหมายท่านอ๋อง"

เผยอวิ๋นผึ่งหูฟัง เม่าหงหลิงปรายหางตามามอง ส่วนเผยเยี่ยนถึงกับหันขวับมาตรงๆ

เผยชิงเหอเอ่ยเสียงเรียบ "หากท่านย่าเป็นองค์รัชทายาท จะปรารถนาให้บุตรชายคนโตของตนส่งจดหมายติดต่อกับบุตรสาวของนักโทษเนรเทศหรือไม่"

นางลู่ถึงกับสะอึกไป ครู่ใหญ่จึงเค้นคำพูดออกมาได้อีกประโยค "ถึงอย่างนั้นก็ควรเขียนตอบไปตามมารยาท ในจดหมายก็บอกปัดอย่างนุ่มนวลให้เว้นระยะห่าง เท่านี้ก็สิ้นเรื่องแล้ว"

เผยชิงเหอปรายตามอง "ทำเช่นนั้นต่างอันใดกับการแสร้งเล่นตัว"

"สิ่งที่เราต้องการคือการคุ้มครองจากวังบูรพา เช่นนั้นก็ต้องรู้จักกาลเทศะ อย่าได้ทำให้องค์รัชทายาทขุ่นเคือง ท่านอ๋องจะเขียนจดหมายมา นั่นเป็นเรื่องของเขา แต่หากข้าตอบกลับไป นั่นคือข้าไม่รู้ความ ข้าเขียนจดหมายถึงองค์รัชทายาทเพื่อแสดงจุดยืนที่ถูกต้อง องค์รัชทายาทจะได้ไม่พานโกรธตระกูลเผยไปด้วย เหตุผลง่ายๆ เพียงเท่านี้ ท่านย่าจะไม่เข้าใจเชียวหรือ"

"ความจริงท่านย่าเข้าใจกระจ่างแจ้งแก่ใจดี เพียงแต่ในใจยังมีความละโมบ หวังจะให้ข้าใช้โอกาสนี้เกาะติดท่านอ๋อง ไม่แน่ว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เมื่อองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ ตระกูลเผยหลุดพ้นจากมลทิน ข้าอาจได้เข้าวังไปเป็นชายารองของจวิ้นอ๋อง คอยค้ำจุนตระกูลเดิมและฟื้นฟูตระกูลเผยขึ้นมาใหม่"

เมื่อถูกเปิดโปงความคิด นางลู่ก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง "ใช่ๆ ข้ามันก็แค่ยายแก่เลอะเลือนที่ละโมบในอำนาจไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี! จะไปเหมือนแม่นางเผยหกได้อย่างไร ทั้งเข้มแข็งพึ่งพาตนเอง ทั้งรักนวลสงวนตัว!"

เผยอวิ๋นกับเม่าหงหลิงหันขวับมามองอย่างเต็มตา

เผยเยี่ยนดูเรื่องสนุกอย่างออกรส

เผยชิงเหอหาได้ตามใจท่านย่าของตนไม่ "ท่านย่ายังรู้จักตัวเองดีอยู่นี่"

"ในเมื่อรู้ตัวแล้ว วันหน้าคำที่ไม่ควรพูดก็อย่าได้พูดอีก"

นางลู่หน้าเขียวคล้ำ สะบัดหน้าเดินจากไปด้วยความเคียดแค้น

เผยเยี่ยนฉีกยิ้มกว้าง มองด้วยความเลื่อมใส "พี่หก เมื่อไหร่ข้าจะฝึกฝนคารมคมคายให้ได้เยี่ยงพี่บ้างนะ!"

เผยอวิ๋นเม้มปากยิ้ม "อย่าเลยดีกว่า! แค่ชิงเหอคนเดียวก็ทำเอาท่านย่าใหญ่โกรธจนควันออกหูแล้ว เจ้าขืนไปเลียนแบบเข้าอีกคน ไม่คิดจะทำให้ท่านย่าตัวเองอกแตกตายหรือไร"

เม่าหงหลิงหัวเราะกระซิบ "วันนี้ท่านย่าคงต้องเย็บพื้นรองเท้าไปพลางก่นด่าชิงเหอไปพลางอีกแน่"

สิ้นคำพูด เหล่าเด็กสาวต่างพากันหัวเราะร่วน

นางลู่มีนิสัยหัวโบราณ ชอบวางท่าเป็นผู้อาวุโส คอยชี้นิ้วสั่งการ ทว่าทุกครั้งมักจะมาอย่างดุดันน่าเกรงขาม แต่ขากลับต้องหางจุกตูดกลับไปเสมอ จากนั้นก็แบกความคับแค้นใจไปนั่งเย็บพื้นรองเท้าพลางก่นด่าหลานสาว เรื่องนี้กลายเป็นภาพความบันเทิงที่ทุกคนเฝ้ารอคอยไปเสียนานแล้ว

"ชิงเหอ เจ้าไม่คิดอะไรกับท่านอ๋องเลยจริงๆ หรือ" เผยอวิ๋นเอ่ยถาม ทุกคนพลันหันมามองเป็นตาเดียว

เผยชิงเหอตอบเสียงเรียบ "ข้าต้องนำพาคนในตระกูลให้อยู่รอด ต้องสร้างตระกูลเผยให้ยิ่งใหญ่ ต้องสังหารเว่ยอ๋องเพื่อล้างแค้นด้วยเลือดให้ตระกูลเผย"

"ทุกเรื่องที่ว่ามา ล้วนสำคัญกว่าความรักของหนุ่มสาวมากนัก"

…

ครึ่งเดือนต่อมา

วังบูรพา

เสิ่นกงกงก้าวเท้าเข้ามาในห้องหนังสืออย่างเงียบเชียบ

จางอู่จวิ้นอ๋องที่กำลังอ่านตำราอยู่ปรายหางตาไปมอง จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ท่านราชครูกระแอมเบาๆ จางอู่จวิ้นอ๋องจึงรีบดึงสติกลับมา ตั้งใจเรียนจนจบบทเรียนครึ่งวัน

"ทูลท่านอ๋อง องครักษ์ที่ไปส่งจดหมายกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เสิ่นกงกงยิ้มประจบ เอ่ยเสียงเบา "ทั้งยังนำจดหมายตอบกลับฉบับหนาเตอะกลับมาด้วย เพียงแต่ว่า…"

จางอู่จวิ้นอ๋องไม่มีแก่ใจจะฟังต่อ ก้าวเท้ารวดเร็วปานลมกรด

ทว่า จางอู่จวิ้นอ๋องที่เปี่ยมล้นไปด้วยความหวังและความยินดี กลับถูกน้ำเย็นจัดสาดรดจนหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

"เจ้าแน่ใจนะ ว่าแม่นางเผยหกได้เปิดอ่านจดหมายของเปิ่นหวังแล้ว"

องครักษ์ที่เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางจนฝุ่นเกรอะกรังเต็มใบหน้าคุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า "ข้าน้อยส่งมอบจดหมายถึงมือแม่นางเผยหกด้วยตนเองขอรับ ส่วนแม่นางเผยหกจะเปิดอ่านหรือไม่นั้น ข้าน้อยมิอาจทราบได้"

หลังความเงียบงันอันยาวนาน น้ำเสียงของจางอู่จวิ้นอ๋องก็ดังขึ้นอีกครั้ง "เหตุใดนางจึงเขียนจดหมายตอบกลับหาเสด็จพ่อ"

คำถามซับซ้อนเช่นนี้ องครักษ์อย่างเขาจะไปรู้ได้อย่างไร

องครักษ์ได้แต่นึกบ่นในใจ ทว่าปากไม่กล้าละเลยที่จะตอบ "ข้าน้อยมิบังอาจคาดเดาจิตใจของแม่นางเผยหกขอรับ"

ความเงียบงันอันยาวนานเข้าปกคลุมอีกครา

เสิ่นกงกงก็ก้มหน้าลงเช่นกัน ไม่กล้ามองสีหน้าของผู้เป็นนาย

"เจ้าออกไปได้"

องครักษ์โล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก รีบลุกขึ้นแล้วถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

เสิ่นกงกงมองตามองครักษ์ที่ชิ่งหนีไปอย่างอิจฉา จากนั้นจึงก้มหน้ารับชะตากรรม รอคอยคำถามจากเจ้านาย

"เจ้าว่า…เหตุใดแม่นางเผยหกจึงไม่เขียนจดหมายตอบกลับข้า แต่กลับเจาะจงเขียนถึงเสด็จพ่อกัน"