บทที่ 59 จดหมาย (หนึ่ง)

ในหมู่บ้านตระกูลเผย นางเฝิงกระซิบด้วยสีหน้าไม่สบายใจ "ชิงเหอ นายน้อยสกุลสือส่งเสบียงมาให้มากมาย ทั้งยังส่งช่างก่ออิฐมาช่วยพวกเราสร้างเรือนใหม่อีก พอเจ้าส่งข่าวไป ทางนั้นก็ยังจัดแจงสุราเลิศรสเต็มคันรถส่งไปให้นายอำเภอหวัง

"หนี้บุญคุณพวกนี้ เราจะตอบแทนอย่างไรไหว"

ในใต้หล้านี้ หนี้ที่ชดใช้ได้ยากที่สุดก็คือหนี้บุญคุณ ตระกูลสือเป็นคหบดีใหญ่แห่งโยวโจว ไร้ความเกี่ยวดองใดๆ กับตระกูลเผย แต่กลับยื่นมือเข้าช่วยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางเฝิงผู้มีจิตใจดีงามและขี้เกรงใจ เมื่อนึกถึงบุญคุณล้นพ้นที่รับมาจากนายน้อยสกุลสือ ก็พาลให้กระสับกระส่ายนั่งไม่ติด

เผยชิงเหอที่ก้มหน้าเช็ดดูแลรักษาคันธนูยาวอย่างพิถีพิถันชะงักมือ เงยหน้าขึ้นยิ้ม "นายน้อยสกุลสือสายตาเฉียบแหลม เลือกลงทุนกับตระกูลเผยล่วงหน้า วันหน้าย่อมได้รับผลตอบแทนมหาศาล

"ถอยกลับมาหนึ่งก้าว ต่อให้ตระกูลเผยไม่อาจตั้งตัวผงาดขึ้นมา ตระกูลสือก็มิได้สูญเสียอันใด ตระกูลสือเป็นพ่อค้าข้าวรายใหญ่ที่สุดของแดนเหนือ ทรัพย์สินมหาศาล เสบียงและสุราชั้นดีเหล่านี้ สำหรับตระกูลสือแล้วก็แค่ขนหน้าแข้งเส้นเดียว

"ยามที่ท่านพ่อกับท่านลุงใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ พ่อค้าที่แวะเวียนมาประจบเอาใจถึงหน้าประตูมีน้อยเสียเมื่อไร"

นั่นก็จริง

หากเป็นในวันวาน ตระกูลสือคิดจะมามอบของขวัญถึงเรือน ยังต้องดูว่าเผยจ้งเต๋อและพี่ชายจะยอมแยแสหรือไม่

บัดนี้ตระกูลเผยเผชิญเคราะห์กรรม ถูกเนรเทศมาถึงที่นี่ ตระกูลใหญ่แห่งโยวโจวจึงกลายมาเป็นเทพแห่งโชคลาภของตระกูลเผยแทน

นางเฝิงทอดถอนใจแผ่วเบา "เอาเถิด เจ้ามีความคิดกระจ่างแจ้งในใจก็ดีแล้ว"

นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลูบแก้มของบุตรสาวที่เริ่มเกรียมแดดกลายเป็นสีข้าวสาลีอ่อนๆ ด้วยความเวทนา "แม่เป็นคนอ่อนแอ ไม่อาจช่วยอะไรเจ้าได้ เจ้าต้องแบกรับตระกูลเผยไว้บนบ่า ต้องหาหนทางรอดให้คนในตระกูล ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ"

เผยชิงเหอแนบแก้มลงกับฝ่ามือของมารดา เอ่ยออดอ้อนดั่งเช่นดรุณีน้อยทั่วไป "ท่านแม่อ่อนแอที่ใดกัน ในใจข้า ท่านแม่คือเสาหลัก คือที่พึ่งพิงยามที่ข้าก้าวไปข้างหน้าต่างหาก"

นางเฝิงหลุดขำ พลางหยิกแก้มบุตรสาวเบาๆ "เจ้านี่นะ เวลาอยากจะเอาใจใคร ปากหวานปานทาน้ำผึ้งเชียว"

เผยชิงเหอยิ้มร่าพลางเอนซบลงในอ้อมอกมารดา นางเฝิงโอบกอดบุตรสาว สองแม่ลูกอิงแอบแนบชิด กระซิบกระซาบกันเสียงเบา

"พี่สะใภ้ซูหลานรับเขยแต่งเข้า ข้าวใหม่ปลามันหวานชื่น หลายวันมานี้ใบหน้าจึงเปี่ยมสุขสดใส พี่สะใภ้อายุน้อยอีกหลายคนต่างก็เริ่มหวั่นไหวแล้วเจ้าค่ะ"

"รอหมู่บ้านใหม่สร้างเสร็จ ข้าจะไปรับผู้ลี้ภัยกับพวกหลบหนีทะเบียนราษฎร์กลุ่มหนึ่งเข้ามาที่หมู่บ้านตระกูลเผย ถึงเวลานั้น ค่อยให้พวกพี่สะใภ้ท่านอาสะใภ้ที่คิดจะรับเขยเลือกดูกัน"

นางเฝิงทั้งจนใจทั้งนึกขัน อดไม่ได้ที่จะเตือนเสียงเบา "ก็ต้องระวังคนคิดไม่ซื่อ อาศัยการแต่งเข้าแฝงตัวเข้ามาในหมู่บ้านด้วยล่ะ ถึงตอนนั้นจะก่อเรื่องวุ่นวายเอาได้"

แววตาของเผยชิงเหอทอประกายวาบ ยิ้มอย่างไม่ยี่หระ "วางใจเถิดเจ้าค่ะ คนตระกูลเผยฝึกยุทธ์ทุกคน ใช่ว่าใครจะมารังแกได้ง่ายๆ"

เด็กๆ ตระกูลเผยต่างเคยถือมีดสังหารคนมาแล้ว นางเฝิงที่บอบบางอ่อนแอก็เคยขุดหลุมฝังโจรภูเขา สตรีตระกูลเผยที่ผ่านการชโลมด้วยโลหิต ล้วนเปรียบดั่งหนามแหลมคม มิใช่ลูกพลับนิ่มที่จะบีบเค้นได้ตามใจชอบแน่นอน

ข้อดีที่สุดของนางเฝิงคือเชื่อฟังและคล้อยตามบุตรสาว เมื่อเห็นเผยชิงเหอมั่นอกมั่นใจ จึงไม่พร่ำบ่นอีก

ทว่าเผยชิงเหอกลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเอง "ท่านแม่อายุยังไม่ถึงสามสิบ ยังสาวนัก รอไว้ทุกข์ให้ท่านพ่อครบหนึ่งปี วันหน้าหากมีชายใดต้องตา ก็รับเขยแต่งเข้าได้นะเจ้าคะ…"

"อย่าพูดจาเพ้อเจ้อ" นางเฝิงหน้าร้อนผ่าว ค้อนใส่บุตรสาวไปหนึ่งวง "ในใจแม่มีแต่พ่อของเจ้า บรรจุชายอื่นไม่ได้อีกแล้ว"

"อีกอย่างท่านย่าของเจ้าหัวโบราณที่สุด ซูหลานรับเขยแต่งเข้า นางยังโกรธจนนอนไม่หลับไปสองคืน หากเป็นแม่ ท่านย่าของเจ้าคงอกแตกตายพอดี"

ที่สำคัญที่สุดคือ บุตรสาวเก่งกาจถึงเพียงนี้ ภายภาคหน้าย่อมมีอนาคตไกล ตัวนางที่เป็นมารดา ช่วยอะไรไม่ได้มากก็ช่างเถิด จะดึงแข้งดึงขาหาเรื่องวุ่นวายมาให้บุตรสาวได้อย่างไร

สตรีตระกูลเผยคนอื่นอาจรับเขยแต่งเข้าเพื่อให้กำเนิดบุตรได้ แต่นางไม่มีทางทำเช่นนั้นเด็ดขาด

ความคิดคำนึงเหล่านี้ นางเฝิงไม่เอ่ยออกมา แล้วเผยชิงเหอจะไม่เข้าใจได้อย่างไร

หัวใจของเผยชิงเหอบังเกิดความอบอุ่นอ่อนละมุน เอ่ยเสียงเบา "ใจคนเปลี่ยนง่าย บางทีผ่านไปไม่กี่ปี ท่านแม่อาจเปลี่ยนใจก็ได้เจ้าค่ะ"

นางเฝิงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีสิ่งใดไม่ถูกต้อง "จริงสิ เมื่อครู่เจ้าบอกว่าไว้ทุกข์ให้สามีหนึ่งปี เรื่องนี้ไม่ถูกต้องนะ การไว้ทุกข์ให้สามีต้องสามปีสิ…"

เผยชิงเหอไม่ใส่ใจ "สามปีนานเกินไป ชายไว้ทุกข์ให้ภรรยาเพียงหนึ่งปี สตรีไว้ทุกข์ให้สามีหนึ่งปีก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ"

"หมู่บ้านตระกูลเผยในตอนนี้ กฎเกณฑ์ข้าเป็นผู้กำหนด"

นางเฝิงจึงไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

ก๊อกๆ!

"พี่หก" เสียงของเผยเยี่ยนดังอย่างร้อนรน "กองทัพเป่ยผิงส่งคนมาส่งจดหมายแล้ว"

สายตาของเผยชิงเหอพลันคมปราบ ลุกขึ้นเปิดประตูอย่างรวดเร็ว

…

ผู้ที่มาส่งจดหมายยังหมู่บ้านตระกูลเผยคือทหารคนสนิทของท่านแม่ทัพเมิ่ง

ทหารในกองทัพเป่ยผิงล้วนเป็นบุรุษแดนเหนือ รูปร่างสูงใหญ่กำยำ เห็นได้ชัดว่าท่านแม่ทัพเมิ่งเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ดี ในกองทัพ ขุนศึกเบียดเบียนเอาเปรียบทหารเป็นเรื่องปกติสามัญยิ่งนัก การที่สามารถทำให้ทหารอิ่มท้องได้ก็นับเป็นแม่ทัพที่ดีแล้ว

"แม่นางเผยหก นี่คือจดหมายจากลายมือท่านแม่ทัพของเราขอรับ" ทหารคนสนิทประคองจดหมายของแม่ทัพตนส่งให้อย่างนอบน้อม

จากนั้นก็แอบดึงอีกฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้ออย่างมีลับลมคมใน "นี่คือจดหมายของคุณชายหกของเราขอรับ"

เผยชิงเหอสีหน้าไม่เปลี่ยน รับมาอย่างสงบนิ่ง พลางส่งสายตาให้เผยเยี่ยน เผยเยี่ยนรู้ความรีบหยิบถุงผ้าใบเล็กยัดให้ทันที

ทหารคนสนิททำทีเป็นปฏิเสธก่อนจะรับเงินรางวัลไปอย่างว่าง่าย แล้วรีบยัดถุงผ้าเข้าอกเสื้อ ปากก็ราวกับเขื่อนแตกพรั่งพรูไม่หยุด เล่าความเคลื่อนไหวช่วงนี้ของกองทัพเป่ยผิงออกมาจนหมดสิ้น

ตัดเรื่องคุยโวโอ้อวด คั้นน้ำที่เจือปนออก ข้อมูลที่มีประโยชน์มีเพียงข้อเดียว

กองทัพเป่ยผิงจู่ๆ ก็เคลื่อนกำลังหนึ่งพันนาย ไปปราบปรามกลุ่มโจรไม่ทราบที่มากลุ่มหนึ่ง

การที่ท่านแม่ทัพเมิ่งส่งทหารคนสนิทที่ปากสว่างกว่าหูรูดกางเกงเช่นนี้มาส่งจดหมาย ข่าวสารที่ต้องการส่งมาจริงๆ ก็คือเรื่องนี้นี่เอง

เผยชิงเหอแววตาวาบไหว ยิ้มส่งทหารคนสนิทกลับไป จากนั้นจึงเปิดจดหมายอ่านในห้องตามลำพัง

เผยเยี่ยนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู สายตาระแวดระวัง ไอสังหารคุกรุ่น เด็กๆ ตกใจจนวิ่งหนีไปไกล แม้แต่นกยังต้องบินอ้อม

จดหมายของท่านแม่ทัพเมิ่งมีเพียงไม่กี่ประโยค ไม่ได้กล่าวถึงกลุ่มโจรนั้นเลยแม้แต่คำเดียว บอกเพียงว่ามีกองทัพเป่ยผิงอยู่ ตระกูลเผยย่อมปลอดภัยไร้กังวล

เผยชิงเหอเปิดจดหมายของเมิ่งหกต่อ

บุตรหลานตระกูลขุนศึกฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก การอ่านออกเขียนได้จึงไม่สลักสำคัญเท่าใดนัก เห็นได้ชัดว่าเมิ่งหกมิใช่ผู้ที่เชี่ยวชาญทั้งบุ๋นและบู๊ ลายมือเลื้อยพันดั่งมังกร หนาบางไม่เท่ากัน ตัวเล็กใหญ่ปะปน

ในจดหมาย เมิ่งหกบรรยายอย่างผิวเผินว่าตนเองสังหารโจรลี้ภัยไปไม่กี่คน ตัดหัวคนมาได้พวงหนึ่ง สร้างผลงานศึกไม่น้อย ต่อให้ไม่นับความดีความชอบที่กวาดล้างค่ายหมีดำ ก็สมควรได้เลื่อนขั้นเป็นนายกองระดับล่าง มีลูกน้องห้าสิบนายแล้ว อีกทั้งยังกล่าวเสริมว่าวันหน้าหากตระกูลเผยมีเรื่องอันใด สามารถส่งจดหมายไปที่ค่ายทหารได้ เขาพอจะฝืนใจยื่นมือเข้าช่วยได้บ้าง

ระหว่างบรรทัด ใบหน้าหล่อเหลาที่หยิ่งผยองและลำพองใจของเมิ่งหกผุดขึ้นมาตรงหน้าราวกับมีชีวิต

มุมปากของเผยชิงเหอยกขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาฉายรอยยิ้มแวบหนึ่ง ก่อนจะยัดจดหมายของเมิ่งหกลงในกล่องไม้บนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจนัก

ก๊อกๆ!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครา

เสียงอันดังของเผยเยี่ยนดังขึ้น "พี่หก ผู้ส่งสารจากตำหนักบูรพามาถึงแล้ว"

วันนี้เป็นวันมงคลอันใดกัน จดหมายถึงได้มาส่งติดๆ กันฉบับแล้วฉบับเล่า

เผยชิงเหอเดินไปเปิดประตู "ผู้ส่งสารอยู่ที่ใด ข้าจะออกไปต้อนรับ"

หากคิดจะยืมป้ายชื่อของตำหนักบูรพามาใช้ ย่อมต้องปฏิบัติต่อคนของตำหนักบูรพาด้วยความเคารพตามสมควร

เผยชิงเหอนำเผยเยี่ยน เผยอวิ๋น และคนอื่นๆ ออกไปต้อนรับพร้อมกัน

องครักษ์ตำหนักบูรพาที่ควบม้าตรากตรำมาสิบกว่าวัน เนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่นผง ใบหน้าอิดโรย ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม "ข้าน้อยรับคำสั่งจากท่านอ๋อง ตั้งใจมาส่งจดหมายให้แม่นางเผยหกขอรับ"