บทที่ 58 คลื่นใต้น้ำ (สอง)

"แม่นางหก" หมอเปาบิดนิ้วไปมาด้วยท่าทีขัดเขิน ใบหน้าแดงก่ำอย่างมีพิรุธ "ปีนี้ข้าอายุสิบเก้า ร่างกายแข็งแรง พอรู้ตำราแพทย์อยู่บ้าง จิตใจดีงาม นิสัยอ่อนโยน ไม่มีสันดานชั่วร้ายใดๆ เลยแม้แต่น้อย

ข้าเป็นเด็กกำพร้ามาแต่เล็ก ไร้บิดามารดา การเดินทางมาโยวโจวแทนท่านอาจารย์ครั้งนี้ ก็นับว่าได้ทดแทนบุญคุณเลี้ยงดูของท่านอาจารย์หมดสิ้นแล้ว ข้าไม่มีที่อื่นให้ไปอีกแล้ว ภายหน้า ข้าขออยู่ที่หมู่บ้านตระกูลเผยตลอดไปได้หรือไม่"

เผยชิงเหอผงกศีรษะอย่างไม่รีบร้อน "ย่อมได้แน่นอน"

ดวงตาของหมอเปาสว่างวาบขึ้นมาทันที

"ตระกูลเผยขาดแคลนหมอ เจ้าเต็มใจจะอยู่ตลอดไปย่อมดียิ่ง รอสร้างเรือนใหม่เสร็จ เจ้าเลือกก่อนได้หนึ่งห้อง" เผยชิงเหอให้คำมั่นอย่างใจกว้าง "ยามนี้ยังฝืดเคืองอยู่ ภายหน้าหากวันเวลาดีขึ้น ข้าจะจ่ายเบี้ยหวัดให้เจ้า"

หมอเปายังคงยืนรอด้วยสีหน้าคาดหวัง

เผยชิงเหอประหลาดใจเล็กน้อย "อย่างไรหรือ แค่นี้เจ้ายังไม่พอใจอีก?"

"ไม่ๆ พอใจ ข้าพอใจยิ่งนักขอรับ"

"แล้วเหตุใดเจ้ายังไม่ไปอีกเล่า"

"ข้าไปเดี๋ยวนี้ขอรับ"

หมอเปาหันหลังเดินออกไป

เผยชิงเหอยกยิ้มมุมปาก นับในใจอย่างเงียบเชียบ พอนับถึงแปด หมอเปาที่เดินอ้อยอิ่งไปถึงหน้าประตูก็รวบรวมความกล้าหันขวับกลับมา "ข้าก็อยากแต่งเข้าเช่นกัน"

ในที่สุดก็ได้พูดคำที่อัดอั้นมาสิบกว่าวันเสียที หมอเปาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "แม่นางหก ข้าเต็มใจเป็นเขยแต่งเข้าของตระกูลเผย"

เผยชิงเหอชำเลืองมองใบหน้าขาวหมดจดของหมอเปา "ก่อนข้าอายุยี่สิบ จะไม่รับเขยแต่งเข้า"

หมอเปาสะดุ้งตกใจ ใบหน้าพลันซีดยิ่งกว่าเดิม เขารีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน "แม่นางหกล้อเล่นแล้ว แม่นางหกเปรียบดั่งดวงจันทราบนฟากฟ้า ข้าไม่เคยมีความคิดล่วงเกินแม้เพียงนิดเดียว"

พอนึกถึงท่วงท่าเด็ดเดี่ยวเยียบเย็นยามที่เผยชิงเหอลงมือสังหารคน เหงื่อกาฬก็พลันผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง ขอเพียงเผยชิงเหอตีหน้าขรึมลงเล็กน้อย เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแล้ว

ไม่รู้ว่าวีรบุรุษผู้กล้าจากแดนใด ถึงจะมีความกล้าพอมาเป็นเขยแต่งเข้าของแม่นางเผยหกในวันหน้า สรุปแล้ว สำหรับเขา อย่าได้คิดหวังเป็นอันขาด

เผยชิงเหอกำลังว่างอยู่พอดี จึงหยอกเย้าเล่นเพื่อความสำราญไปสองสามคำ เมื่อเห็นหมอเปาตกใจจนหน้าซีดเผือด เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เผยชิงเหอก็ยิ้มกว้างออกมา "เอาเถิด เจ้าอยากพูดอะไร ข้ารู้อยู่แก่ใจ วันนี้จะไม่แกล้งเจ้าแล้ว

จ้าวไห่กับเปี้ยนซูหลานมีใจให้กัน เปี้ยนซูหลานอยากมีสามี จ้าวไห่เต็มใจแต่งเข้า นี่เป็นเรื่องมงคลที่ต่างฝ่ายต่างยินยอมพร้อมใจ

เจ้าอยากแต่งเข้าตระกูลเผย ข้าย่อมตกลง ทว่าข้าตกลงนั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือพี่อวิ๋นยินดีจะรับเจ้าเป็นเขยแต่งเข้าหรือไม่ต่างหาก"

ใบหน้าขาวของหมอเปาพลันแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา ราวกับไข่ต้มสุกในหม้อร้อนที่มีไอร้อนกรุ่น "ทะ…ท่านรู้ได้อย่างไร…"

จะไม่รู้ได้อย่างไรเล่า

พอเจอหน้าเผยอวิ๋นก็หน้าแดง พูดจาเสียงเบาอ้อมแอ้มราวกับสะใภ้น้อย แทบจะสลักคำว่าชมชอบไว้บนใบหน้าอยู่แล้ว

เผยชิงเหอยิ้มบาง "เรื่องนี้ต้องให้พี่เผยอวิ๋นพยักหน้ายินยอมเอง หากอยากเป็นเขยแต่งเข้าของตระกูลเผย เจ้าก็จงไปพยายามเอาเองเถิด"

หมอเปาถอนหายใจโล่งอก พยักหน้าลงอย่างหนักแน่น

หลายวันต่อมา

เผยชิงเหอออกตรวจตราหมู่บ้าน จึงแวะเวียนไปที่โรงยาของหมอเปาด้วย

สมุนไพรหลายเกวียนถูกใช้ไปเกินครึ่ง ที่เหลืออยู่อีกไม่มากถูกจัดวางไว้บนชั้นไม้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของตัวยาจางๆ หมอเปากำลังตำยาในโถด้วยท่าทางหงอยเหงาเซื่องซึม

สภาพเช่นนี้ ไม่ต้องเอ่ยปากถามก็รู้ว่า ต้องรบพ่ายกลับมาเป็นแน่

ยังไม่ทันที่เผยชิงเหอจะอ้าปากถาม หมอเปาก็เทความในใจออกมาจนหมดสิ้นดั่งเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่ "แม่นางอวิ๋นบอกว่า นางไม่มีความคิดจะแต่งงาน ให้ข้าไปหาหญิงอื่นเพื่อแต่งเข้าเถิด"

ในใจของเผยอวิ๋นยังคงจดจำอดีตคู่หมั้นผู้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องจิตใจต่ำช้าคนนั้นอยู่ ย่อมไม่เคยคิดเรื่องรับเขยแต่งเข้า จึงปฏิเสธไปอย่างเด็ดขาดไร้เยื่อใย

เผยชิงเหอปรายตามอง "เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไป เลิกราแล้วไปหาคนอื่นหรือไม่"

หมอเปาส่ายหน้ารัวเหมือนกลองป๋องแป๋ง "ไม่ ข้าพึงใจแม่นางเผยอวิ๋น ข้าจะเป็นเขยแต่งเข้าของนางเพียงคนเดียวเท่านั้น นางไม่ยินยอมวันใด ข้าก็จะรอวันนั้น นางไม่พยักหน้าหนึ่งปี ข้าก็จะรอหนึ่งปี"

ดูไม่ออกเลยว่าจะเป็นคนปักใจในรักถึงเพียงนี้

เผยชิงเหอนึกขันอยู่บ้าง จึงกล่าวลอยๆ "ความจริงใจย่อมเปิดได้แม้กระทั่งหินผา หวังว่าเจ้าจะสั่นคลอนหัวใจของพี่อวิ๋นได้สำเร็จ"

เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญอะไร ไม่นานก็ถูกปัดตกไปจากความทรงจำ

ช่างปูนช่างไม้สาละวนกันอยู่นานกว่าครึ่งเดือน ฐานรากของหมู่บ้านใหม่ก็สร้างเสร็จไปเกินครึ่งแล้ว

ธงศึกของกองทัพเป่ยผิงยังคงปักเด่นอยู่ตรงหัวหมู่บ้าน พวกโจรภูเขาแห่งค่ายหมีดำถูกกวาดล้างจนเหี้ยนเตียน พวกปลายแถวที่มีตาย่อมหลีกเลี่ยงหมู่บ้านตระกูลเผยไปไกล

ความเคลื่อนไหวใหญ่โตจากการลงเสาเข็มสร้างหมู่บ้านใหม่ของหมู่บ้านตระกูลเผย กลับไม่มีผู้ใดมาซักถามเอาความเลยแม้แต่น้อย ใต้เท้านายอำเภอแห่งอำเภอชางผิงเอาแต่ร่ำสุราทั้งวันไม่สนใจสิ่งใด จนกระทั่งวันนี้ถึงได้ส่งที่ปรึกษามาไต่ถามไม่กี่ประโยค

ที่ปรึกษาหลี่ผู้พอจะระแคะระคายเบื้องหลังเรื่องการกวาดล้างโจรอยู่บ้าง มีท่าทีเกรงอกเกรงใจแม่นางเผยหกผู้มีรอยยิ้มประดับใบหน้าเป็นพิเศษ "ได้ยินว่าตระกูลเผยกำลังสร้างเรือนใหม่ นายอำเภอจึงส่งข้ามาดูเสียหน่อย"

เผยชิงเหอยิ้มพลางตอบรับ "คนตระกูลเผยมีทั้งเด็กและผู้ใหญ่รวมกันสองร้อยกว่าชีวิต อีกทั้งยังรับเลี้ยงสตรีผู้น่าสงสารที่ถูกโจรภูเขารังแกมาอีกจำนวนหนึ่ง กระท่อมหญ้าซอมซ่อไม่กี่สิบหลังนี้ย่อมไม่พอให้อาศัย จึงจำต้องสร้างเรือนใหม่เพิ่มขึ้นมาเพื่อใช้ซุกหัวนอน"

ที่ปรึกษาหลี่ทำราวกับมองไม่เห็นพื้นที่ฐานรากอันกว้างใหญ่ผืนนั้น เขากล่าวตอบด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ "แดนเหนือลมแรงอากาศหนาวเหน็บ สมควรสร้างเรือนใหม่ขึ้นมาบังลมสักสองสามหลังจริงๆ

นายอำเภอบอกแล้วว่า ที่ดินรกร้างผืนนี้ได้ยกให้ตระกูลเผยไปหมดแล้ว การที่ตระกูลเผยจะบุกเบิกที่ดินทำกินหรือสร้างเรือนย่อมสมเหตุสมผลทั้งสิ้น เพียงส่งเรื่องมารายงานกับที่ว่าการอำเภอให้รับทราบก็พอ"

เผยชิงเหอแสร้งทำเป็นรู้สึกผิด "ข้ายังเยาว์วัยไม่ประสีประสา จึงลืมไปรายงานนายอำเภอ ต้องรบกวนท่านที่ปรึกษาช่วยกราบเรียนแทนด้วย"

กล่าวจบ ถุงผ้าอันหนักอึ้งใบหนึ่งก็ถูกยัดใส่มืออีกฝ่าย

ข้อมือของที่ปรึกษาหลี่กระตุกวูบเดียว ถุงผ้าใบนั้นก็เลื่อนหายเข้าไปในแขนเสื้ออย่างแนบเนียนยิ่ง "แม่นางเผยหกโปรดวางใจ เมื่อข้ากลับไปจะรายงานสิ่งที่เห็นต่อนายอำเภออย่างแน่นอน หมู่บ้านตระกูลเผยสงบสุขร่มเย็น คนในตระกูลเผยล้วนปฏิบัติตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด"

พวกนายช่างและเงินทองที่ใช้สร้างหมู่บ้านใหม่มาจากที่ใดกัน

เสบียงอาหารที่กองพะเนินดั่งภูเขาเล่า มาจากที่ใด

ในหมู่บ้านยังมีม้าศึกอยู่อีกกว่าร้อยตัว!

ยิ่งไปกว่านั้น บรรดาสตรีตระกูลเผยทุกคนล้วนมีใบหน้าเปล่งปลั่ง ท่วงท่าย่างก้าวทะมัดทะแมง แววตาเป็นประกายมีชีวิตชีวา ภายในหมู่บ้านไม่มีเด็กคนไหนวิ่งซุกซนเกะกะ ทว่ากลับมีเสียงท่องตำราดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

ความผิดแผกไม่ธรรมดาเหล่านี้ ที่ปรึกษาหลี่ล้วนแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นทั้งสิ้น

ที่ปรึกษาหลี่เดินดูรอบหมู่บ้านหนึ่งรอบ สนทนากับแม่นางเผยหกครู่หนึ่ง จากนั้นก็พกถุงผ้าพร้อมของกำนัลที่ตระกูลเผยมอบให้นายอำเภอกลับที่ว่าการอำเภอชางผิง

การมอบของกำนัลย่อมต้องเลือกให้ถูกใจผู้รับ ไม่รู้ว่าตระกูลเผยไปซื้อสุราเลิศรสมาจากที่ใดหลายสิบไห ทันทีที่เปิดผนึกดินเผาออก กลิ่นหอมของสุราก็ตลบอบอวลไปทั่ว

นายอำเภอหวังเบิกบานใจยิ่งนัก เขาโบกมือไล่ที่ปรึกษาที่กำลังพร่ำรายงานอย่างรำคาญใจ "ทางฝั่งหมู่บ้านตระกูลเผย เจ้าคอยจับตาดูไว้ก็พอ หากไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติ ก็อย่าได้มารบกวนข้า"

มาตรฐานของ "ความเคลื่อนไหวผิดปกติ" สำหรับนายอำเภอนั้นเรียบง่ายยิ่ง ขอเพียงไม่บุกเข้ามาพังที่ว่าการอำเภอ ล้วนถือเป็นราษฎรชั้นดีทั้งสิ้น

ด้วยจิตใจที่ปล่อยวางได้ถึงเพียงนี้ แม้ในเทือกเขาเยี่ยนซานจะมีโจรภูเขาอาละวาดถึงหกกลุ่ม นายอำเภอหวังก็ยังคงวางเฉยไม่ทุกข์ร้อน เมาหัวราน้ำได้ทุกเมื่อเชื่อวัน

ที่ปรึกษาหลี่ขานรับคำสั่งด้วยความนอบน้อม

เมื่อนายอำเภอผละไปดื่มด่ำกับรสสุรา ที่ปรึกษาหลี่จึงหยิบถุงผ้าออกจากแขนเสื้อ เปิดออกดู พลันพบว่าเป็นทองคำแท่งสีเหลืองอร่ามสองตำลึง

พอลองกัดดู ก็รู้ว่าเป็นทองคำบริสุทธิ์แท้แน่นอน

ที่ปรึกษาหลี่ยิ้มจนแก้มแทบปริ เก็บทองคำกลับเข้าแขนเสื้ออย่างมีความสุข พลางฮัมเพลงเบาๆ แล้วประทับตราทางการลงบนหนังสือสมรสของเปี้ยนซูหลานเพื่อจัดเก็บเข้าคลังบันทึก

เมื่อมีตราประทับของทางการ หนังสือสมรสฉบับนี้ย่อมมีผลบังคับใช้ตามกฎหมาย หากวันหน้าชีวิตคู่ของเปี้ยนซูหลานและจ้าวไห่เกิดความเปลี่ยนแปลงจนต้องหย่าร้าง ที่ว่าการอำเภอก็จะตัดสินความตามข้อตกลงในหนังสือสมรสฉบับนี้