บทที่ 57 คลื่นใต้น้ำ (หนึ่ง)

ค่ำคืนนี้ เรือนหอท้ายหมู่บ้านดับโคมเร็วกว่าปกติ

เช้าวันรุ่งขึ้นตอนรวมพลฝึกซ้อม เปี้ยนซูหลานเจ้าสาวป้ายแดงไม่ได้ปรากฏตัว

ใต้ตาของเม่าหงหลิงคล้ำเป็นวง สะใภ้สาวคนอื่นๆ ก็เช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนต่างนอนไม่ค่อยหลับ

เผยชิงเหอทำเป็นมองไม่เห็น นำทุกคนฝึกซ้อมด้วยสีหน้าสงบนิ่งตามปกติ เริ่มจากการวิ่งรอบคันนาแล้งสองรอบ ผืนดินแห้งแล้งรกร้างถูกสตรีตระกูลเผยกว่าสองร้อยชีวิตที่ฝึกซ้อมทุกวันไม่เคยขาดเหยียบย่ำจนกลายเป็นทางเดินสายหนึ่ง

พอวิ่งเสร็จ ทุกคนต่างหอบหายใจ ใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก

เผยชิงเหอยังคงหายใจราบเรียบ นำทุกคนฝึกกระบวนท่าและมวยบนลานกว้าง ลานแห่งนี้อยู่ติดชายป่า ด้านข้างมีลำธารสายเล็ก มิดชิดและเงียบสงบ เหมาะสำหรับใช้เป็นลานซ้อมยุทธ์ยิ่งนัก

“เผยเฟิง ย่อเข่าตั้งม้าให้มั่น ดูเผยเซวียนเป็นตัวอย่าง”

เผยเฟิงทนฟังคำหลังสุดไม่ได้ จึงเกร็งใบหน้าหล่อเหลา สายตามองตรงไปข้างหน้า ย่อเข่าตั้งท่าม้าได้อย่างมั่นคงหนักแน่น

เผยเซวียนพอได้รับคำชมก็ยิ้มกว้างจนแก้มปริ

พวกเด็กๆ ย่อเข่าตั้งท่าม้าเพื่อเคี่ยวกรำร่างกาย ส่วนหญิงสาวรุ่นอย่างเผยเยี่ยนและเผยอวิ๋นแบ่งกลุ่มฝึกชกมวย

เผยชิงเหอเดินเข้าไปชี้แนะอย่างอดทน ทั้งการปล่อยหมัดและการลงน้ำหนัก พร้อมกับเรียกให้เผยเยี่ยนออกมาประลองกับตนเพื่อสาธิตให้ทุกคนดู

เผยเยี่ยนแม้จะมุทะลุเพียงใดก็ไม่ยินดีเป็นกระสอบทรายทุกวี่วัน “ข้าโดนทุบไปตั้งกี่หนแล้ว วันนี้ควรถึงคราวพี่อวิ๋นบ้างสิ”

เผยอวิ๋นรู้ดีว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเผยชิงเหอ แต่ไม่ขลาดกลัวเลยสักนิด ก้าวออกมาทันที “วันนี้ข้าจะประลองกับน้องชิงเหอเอง”

เผยชิงเหอยกยิ้มที่มุมปาก “ทุกคนถอยออกไป”

เหล่าสตรีรุ่นเยาว์ตระกูลเผยต่างรู้หน้าที่ ขยับถอยออกไปล้อมเป็นวงกลม

เผยชิงเหอผายมือทำท่าเชื้อเชิญ เผยอวิ๋นไม่เกรงใจแม้แต่น้อย พุ่งตัวออกหมัดอย่างฉับไว เผยชิงเหอเอี้ยวตัวหลบ ขาซ้ายเตะกวาดดั่งสายฟ้าฟาด เผยอวิ๋นระวังตัวอยู่แล้วจึงตีลังกากลับหลังหลบพ้น ออกหมัดกลางอากาศปะทะเข้ากับหมัดขวาของเผยชิงเหอพอดิบพอดี

พลั่กๆ! เงาร่างประดุจสายลม หมัดซัดออกรวดเร็ว สองร่างอรชรผลัดกันรุกรับไม่หยุดนิ่ง

เผยอวิ๋นโดนต่อยไปหนึ่งหมัด ร่างซวนเซเล็กน้อย แต่กลับไม่ส่งเสียงร้องสักคำ ยังคงสาวหมัดเข้าจู่โจมต่อ เผยชิงเหอยามประลองไม่เคยออมมือให้ผู้ใด เพียงชั่วครู่ ขาซ้ายของเผยอวิ๋นก็ถูกเตะเข้าอย่างจังจนก้าวพลาดซวนเซ

“ดี!” เผยเยี่ยนตะเบ็งเสียงร้องเชียร์ หมัดโบกสะบัดไปมาไม่หยุด “พี่หกซัดได้เยี่ยมมาก!”

พอมีเผยเยี่ยนเป็นผู้นำ เหล่าสตรีสาวๆ ก็ส่งเสียงโห่ร้องชมเชยตามกัน

พวกนางต่างมีสายเลือดตระกูลเผย เติบโตคลุกคลีตีโมงในลานซ้อมยุทธ์มาด้วยกันแต่เยาว์วัย ฝ่าฟันความเป็นความตายร่วมกันมาตลอดทาง หยาดเหงื่อและโลหิตหลอมรวมเป็นหนึ่ง สายสัมพันธ์ระหว่างพวกนางมิอาจบรรยายได้ด้วยคำว่าลึกซึ้งเพียงคำเดียว

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเผยอวิ๋นก็ต้านทานไม่ไหว ถอยหลังกรูด “ข้ายอมแพ้!”

เผยชิงเหอยิ้มพลางเอ่ยชม “วันนี้พี่อวิ๋นรับมือข้าได้ถึงห้าสิบกระบวนท่า เก่งกว่าเผยเยี่ยนเยอะเลย”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะ เผยเยี่ยนรีบเถียงข้างๆ คูๆ “คราวก่อนข้ายังยันไว้ได้ตั้งสี่สิบกว่ากระบวนท่า พี่อวิ๋นเก่งกว่าข้าแค่นิดเดียวแท้ๆ ไฉนถึงบอกว่าเก่งกว่าเยอะเล่า”

เผยชิงเหอยิ้มพลางเหลือบมองเผยเยี่ยน “เจ้าทนได้สี่สิบกว่าท่าอย่างไร ลืมไปแล้วหรือ ประเดี๋ยวก็ร้องขอชีวิต ประเดี๋ยวก็เล่นตุกติก ประเดี๋ยวก็แกล้งทำน่าสงสาร ปากเจ้าเก่งกว่ากำปั้นตั้งเยอะ”

เผยเยี่ยนหน้าหนาปานกำแพงเมือง “นั่นข้าใช้กลศึกโจมตีจิตใจในสามสิบหกกลยุทธ์ต่างหาก”

“กลยุทธ์ร้องขอชีวิตล่ะสิไม่ว่า”

เหล่าหญิงสาวหัวเราะกันครืน

เสียงหัวเราะแจ่มใสลอยตามลมไปถึงอีกฝั่งหนึ่งของลานซ้อมยุทธ์

สะใภ้ตระกูลเผยทั้งหลายเดิมทีก็ใจลอยไม่มีสมาธิ พลอยเหลียวหลังมองตามเสียงอยู่บ่อยครั้ง

เม่าหงหลิงขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงขรึม “ตั้งสมาธิฝึกหมัดกันให้ดี ชิงเหอใกล้จะเดินมาทางนี้แล้ว”

พอเอ่ยถึงเผยชิงเหอ บรรดาสะใภ้ตระกูลเผยก็รีบเก็บสีหน้า การฝึกหมัดพลันจริงจังขึ้นมาทันตา

จะโทษพวกนางที่มีใจวอกแวกในวันนี้ก็ไม่ได้

เมื่อวานพวกนางเห็นเปี้ยนซูหลานรับเขยแต่งเข้าบ้านมากับตา ค่ำคืนนี้แม้ในกระท่อมหญ้าจะไม่มีเสียงอันน่ากระดากอายเล็ดลอดออกมา ทว่าพวกนางกลับเหมือนแป้งบนกระทะ พลิกไปพลิกมาจนแทบจะสุกเกรียม

ยกตัวอย่างเม่าหงหลิง นางกับสามีผู้ล่วงลับแต่งงานกันแต่เยาว์วัย รักใคร่กลมเกลียวยิ่งนัก ทว่าเผยเอ้อร์หลางถูกตัดหัวไปแล้ว ต่อให้วันหน้าตระกูลเผยจะลบล้างมลทินกอบกู้ชื่อเสียงกลับมาได้ สามีก็หลับใหลอยู่ใต้พิภพ ไม่อาจฟื้นคืนมาได้อีกชั่วกาล

นางเพิ่งจะอายุยี่สิบเอ็ดปี อยู่ในวัยสาวสะพรั่ง จะให้นางทนเป็นม่ายไปตลอดชีวิตหรือ

นางสวีทิ้งเสี่ยวอวี้เอ๋อร์แล้วหนีไป พฤติกรรมไร้ยางอายแล้งน้ำใจพรรค์นั้น นางทั้งดูแคลนและไม่มีวันทำตาม นางต้องเลี้ยงดูบุตรชายให้เติบใหญ่ ใช้ชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี หลังจากไว้ทุกข์ให้สามีครบสามปี บางที…

“ชิงเหอเดินมาแล้ว”

เม่าหงหลิงดึงสติกลับมาทันที ตั้งท่าออกหมัดอย่างเคร่งขรึม สะใภ้สาวที่ฝึกคู่กับนางตอบสนองช้าไปก้าวหนึ่ง ถูกลมหมัดเฉียดใบหน้าจนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

การฝึกหมัดแล้วมีรอยฟกช้ำดำเขียวเป็นเรื่องปกติ เม่าหงหลิงไม่ออมมือ รุกหมัดซัดเข้าใส่อย่างดุดัน สะใภ้สาวถอยร่นทีละก้าว

เผยชิงเหอขยับกายวูบเดียวมาอยู่ตรงหน้า รับหมัดของเม่าหงหลิงเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

สะใภ้สาวรีบถอยฉาก ใช้แขนเสื้อกุมแก้มซ้าย สูดปากด้วยความเจ็บ

“ตั้งใจฝึก อย่าใจลอย” สะใภ้ตระกูลเผยอีกคนกระซิบเตือน “เจ้ารู้นิสัยชิงเหอดียังจะทำเล่น หากถูกนางจับได้ โดนตำหนิยกใหญ่แน่”

ดูอย่างเม่าหงหลิงสิ เป็นถึงพี่สะใภ้รองแท้ๆ ของเผยชิงเหอ พอใจลอยก็โดนอัดเหมือนกัน

เม่าหงหลิงต้านทานไม่ได้ในเวลาอันรวดเร็ว ล่าถอยจนซวนเซอย่างน่าเวทนา เผยชิงเหอไม่มีทีท่าจะยั้งมือแม้แต่น้อย เตะสกัดขาเข้าหนึ่งที เม่าหงหลิงหลบไม่พ้น ถูกกวาดล้มลงกับพื้น เผยชิงเหอยื่นมือออกไปช่วยดึงเม่าหงหลิงขึ้นมา เม่าหงหลิงหน้าแดงก่ำ อาศัยแรงดึงนั้นดีดตัวลุกขึ้นยืน

เผยชิงเหอมองนางแวบหนึ่ง “ต้องตัดเรื่องไร้สาระทิ้งไป แล้วตั้งใจฝึกให้เต็มที่”

ใบหน้าของเม่าหงหลิงแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าเหนื่อยล้าหรือละอายใจ “เมื่อครู่ข้าใจลอยไปเอง”

เผยชิงเหอยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยเรียบๆ “คนเราไม่ใช่ท่อนไม้ นานๆ ทีจะวอกแวกบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา”

คำว่า ‘นานๆ ที’ คือประเด็นสำคัญ

เม่าหงหลิงย่อมเข้าใจความหมาย จึงพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ

…

พอยามเที่ยง กลุ่มที่ฝึกซ้อม กลุ่มที่ทำนา และกลุ่มที่เล่าเรียนก็มารวมตัวกินข้าวพร้อมกัน

เปี้ยนซูหลานตื่นเอาตอนสายโด่ง แม้จะอยู่ในช่วงหยุดเพื่องานแต่ง แต่นางก็ไม่อยู่นิ่งเฉย อาสามาช่วยทำกับข้าวในครัว

ซึ้งนึ่งที่เต็มไปด้วยหมั่นโถวแป้งหยาบส่งควันกรุ่น ใบหน้าของเปี้ยนซูหลานถูกไอร้อนรมจนแดงเปลั่งปลั่งเป็นพิเศษ

จ้าวไห่ช่วยตักน้ำแกงให้ทุกคน ใต้ตามีรอยคล้ำ อ้าปากหาวอยู่บ่อยครั้ง

สตรีตระกูลเผยส่วนใหญ่ค่อนข้างสำรวม แม้ในใจจะแอบนินทา วิพากษ์วิจารณ์ หรืออิจฉา ทว่าสีหน้าภายนอกยังคงนิ่งเฉยได้อยู่ แต่หญิงสาวที่ลงมาจากค่ายหมีดำกลับเปิดเผยตรงไปตรงมากว่ามาก

“กู้เหลียน ต่อไปพวกเราจะรับเขยแต่งเข้าบ้านได้จริงๆ หรือ” หญิงสาวคนหนึ่งดวงตาเป็นประกาย

กู้เหลียนส่งเสียงอืม “เรื่องที่แม่นางหกรับปากไว้ มีอะไรให้ต้องกังวลอีกเล่า” นางเบ้ปากพลางเอ่ยต่อ “ทนทุกข์ทรมานบนเขามาตั้งปานนั้น เจ้ายังมีกะจิตกะใจจะหาผู้ชายอีกรึ”

หญิงสาวผู้นั้นตอบอย่างเก้อเขิน “ก็ไม่ได้รีบร้อนขนาดนั้น อย่างน้อยก็รอสักปีสองปีเถิด”

ความอิจฉาของเผยเจี่ยกับเผยอี่ฉายชัดอยู่เต็มใบหน้า

ฟางต้าโถวเป็นทหารมาสิบกว่าปี นิสัยหยาบกระด้าง ปากไม่มีหูรูด เอ่ยล้อเลียนจ้าวไห่เสียงดังลั่น “เจ้ามันไม่ได้เรื่องเลย ออกมาจากห้องหอเร็วปานนี้ วันหน้าถ้าข้ามีเมียนะ จะเข้าหอมันสามวันสามคืนไปเลย”

จ้าวไห่ไม่ยอมอ่อนข้อให้เช่นกัน “สันดานอย่างเจ้า ใครเขาจะเอา”

ฟางต้าโถวถูกคนหัวเราะเยาะก็หน้ามืดด้วยความอับอาย ถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างดุดัน

หมอเปาถือชามข้าว ก้มหน้าก้มตากินมูมมาม ทว่าหางตากลับคอยชำเลืองมองไปทางเผยชิงเหออยู่ตลอด

พอเผยชิงเหอลุกขึ้นเดินกลับห้อง หมอเปาก็รีบวิ่งตามไปทันที