บทที่ 56 แต่งสามีเข้าบ้าน (สอง)

“เหลวไหล!”

“ไร้สาระสิ้นดี!”

“นางคิดว่าพอได้เป็นหัวหน้าตระกูลแล้ว จะทำอะไรตามอำเภอใจได้งั้นหรือ!”

นางลู่สีหน้าบึ้งตึง นั่งอยู่บนม้านั่งไม้หน้ากระท่อมหญ้าพลางบ่นไม่หยุด มือก็ยังคงเย็บพื้นรองเท้าไปพลาง

หญิงชราอีกคนที่นั่งอยู่ด้วยกันคือนางฟางจากสายแปด ซึ่งเป็นแม่สามีของเปี้ยนซูหลาน สีหน้าของนางฟางยิ่งย่ำแย่กว่านางลู่เสียอีก

เมื่อครู่ตอนที่คนอื่นแยกย้ายกันไป จ้าวไห่กลับรั้งอยู่ต่อ และสะใภ้อย่างนางเปี้ยนก็ไร้ยางอายถึงขั้นอยู่ต่อด้วยเช่นกัน…

“ถ้ารู้ว่าจะมีวันนี้แต่แรก ข้าคงไม่ยอมให้นางเปี้ยนอยู่กับสกุลเผยเด็ดขาด” นางฟางกัดฟันกระซิบ “ตอนนี้มีชิงเหอให้ท้าย นางถึงกับจะรับไอ้คนขับเกวียนต่ำต้อยนั่นมาเป็นเขยแต่งเข้าบ้านจริงๆ! หน้าตาตระกูลเผยถูกทิ้งขว้างจนป่นปี้หมดแล้ว!”

หญิงชราอีกสองสามคนที่คัดค้านเรื่องการแต่งเขยเข้าบ้าน ต่างพากันรับช่วงส่งคำพูดต่อไม่ขาดปาก “แม่หนูชิงเหอนี่ เอาแต่ใจตนเองเกินไปแล้วจริงๆ!”

“ชายสู่ขอหญิงแต่งออก เป็นเช่นนี้มาแต่โบราณกาล มีแต่ตระกูลที่ไร้ชายหนุ่มเท่านั้นถึงจะรับเขยแต่งเข้าบ้าน ตระกูลเผยพวกเราใช่ว่าจะสิ้นไร้ไม้ตอกเสียเมื่อไหร่ รอไปอีกสักสิบกว่าปี พ่อหนุ่มเฟิงกับพวกเด็กๆ ก็โตแล้ว ถึงเวลานั้นแต่งเมียมีลูกสืบทอดสายเลือด ไม่ใช่ว่าพอดิบพอดีหรอกหรือ”

“ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หากบอกว่าเป็นลูกสาวสกุลเผยไม่ยอมแต่งออก รับเขยแต่งเข้าบ้านก็ยังพอว่า แต่นี่สะใภ้สกุลเผยคิดจะรับเขยแต่งเข้าบ้าน มันเหลวไหลเกินไปแล้ว”

“ชิงเหอไม่ฟังคำทัดทานของพวกเราเลยสักนิด ยืนกรานจะตั้งกฎตระกูลให้ได้ เจ้าดูสิ สะใภ้สาวๆ พวกนั้นไม่มีใครส่งเสียงสักแอะ ในใจไม่รู้ว่ายินดีปรีดาเพียงใด”

“โลกวิปริต จิตใจคนไม่เหมือนเก่า กระดูกสามียังไม่ทันเย็นดี พวกนางก็คิดจะหาบุรุษใหม่เสียแล้ว…”

“ชิงเหอมาแล้ว!”

บรรดาหญิงชราที่กำลังส่งเสียงจอแจพลันเงียบกริบในพริบตา ต่างก้มหน้าก้มตาเย็บพื้นรองเท้าของตน

ภายใต้แสงแดดอบอุ่น เด็กๆ วิ่งเล่นหยอกล้อกัน เสียงอ่านหนังสือดังแว่วมา เหล่าหญิงชรานั่งทำงานเย็บปัก ช่างเป็นช่วงเวลาที่สงบสุขและงดงาม

เผยชิงเหอเดินทอดน่องเข้ามา ไม่รู้ว่าไปควักขนมตังเมมาจากที่ใด เสี่ยวอวี้เอ๋อร์และเด็กๆ ต่างได้อมกันคนละก้อนจนแก้มตุ่ย ดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด

เผยชิงเหอทั้งใจเย็นและอ่อนโยนกับเสี่ยวอวี้เอ๋อร์เป็นพิเศษ นางลูบหัวเสี่ยวอวี้เอ๋อร์แล้วหยิบขนมให้อีกก้อน “เจ้าพาพวกเขาไปเล่นทางโน้นเถิด”

เสี่ยวอวี้เอ๋อร์พยักหน้าอย่างว่าง่าย พาพวกเด็กๆ ไปวิ่งเล่นอีกด้าน

เผยชิงเหอหยุดยืนตรงหน้านางลู่

นางลู่ตีหน้าเฉยชาเย็บพื้นรองเท้าต่อไป แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นหลานสาวอกตัญญูดื้อรั้นผู้นี้

เสียงของเผยชิงเหอดังขึ้นข้างหู “แบ่งกระท่อมตรงหัวหมู่บ้านออกมาห้องหนึ่ง จัดการปัดกวาดให้สะอาดไว้ทำเป็นเรือนหอ อีกสิบวันให้หลัง พี่สะใภ้เปี้ยนซูหลานกับจ้าวไห่จะแต่งงานกัน”

มือของนางลู่กระตุกวูบ ปลายเข็มทิ่มแทงเข้าที่ปลายนิ้ว เลือดสีแดงสดซึมออกมาทันที

นางฟางร้อง “โอ๊ย” ขึ้นมาคำหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าโดนเข็มทิ่มนิ้วเหมือนกัน หญิงชราคนอื่นๆ ต่างตกตะลึง หยุดมือจากการเย็บปักกันถ้วนหน้า “นี่มันกระชั้นชิดเกินไปแล้ว”

“รอให้สร้างหมู่บ้านใหม่เสร็จก่อน ค่อยจัดงานมงคลจะดีกว่าหรือไม่”

“ไม่รอแล้ว” เผยชิงเหอตอบเสียงเรียบ “แต่งกันในอีกสิบวันนี้แหละ”

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา

ในใจของบรรดาหญิงชราต่างไม่พอใจและขุ่นเคือง ทว่าคนที่กล้าเผชิญหน้าหักหาญกับเผยชิงเหอตรงๆ นั้นไม่มีเลยสักคน แม้แต่นางลู่ที่เป็นย่าแท้ๆ ยังไม่เคยได้เปรียบ แล้วพวกนางจะนับเป็นตัวอะไรได้?

หากไม่ได้เผยชิงเหอ พวกนางคงป่วยตาย อดตาย หรือถูกโจรป่าโจรจรฆ่าตายอยู่กลางทางไปนานแล้ว

เผยชิงเหอมองไปยังนางฟาง “พี่สะใภ้ซูหลานเพิ่งอายุยี่สิบสี่ ครองคู่อยู่คนเดียวเพื่อพี่ชายมาถึงสี่ปีแล้ว ไม่สมควรและไม่อาจปล่อยให้เป็นม่ายไปตลอดชีวิตได้”

“ลองนึกถึงแม่แท้ๆ ของเสี่ยวอวี้เอ๋อร์ดูสิ ว่าไฉนนางถึงดึงดันจะจากไป หากทำเช่นนี้ พี่สะใภ้ซูหลานถึงจะปักใจอยู่ต่อ และเสี่ยวหว่านเอ๋อร์ก็จะไม่ต้องพลัดพรากจากอกแม่”

“พอพี่สะใภ้ซูหลานเริ่มเป็นคนแรก พี่สะใภ้คนอื่นๆ ก็จะมีความหวังในใจ ย่อมยอมปักหลักอยู่ต่ออย่างสบายใจเช่นกัน”

เหตุผลนี้ทั้งเรียบง่ายและเป็นความจริงอย่างยิ่ง

พวกผู้ชายสกุลเผยยังเด็กกันหมด ทั้งหมดต้องพึ่งพาสตรีเป็นเสาหลักค้ำจุนครอบครัว จะปล่อยให้คนอื่นเขาทนทุกข์ทรมานจนแก่เฒ่าไปเปล่าๆ ย่อมไร้ซึ่งมนุษยธรรมและไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง หากต้องการให้พวกนางอยู่ต่อด้วยความสบายใจ นี่คือหนทางที่ดีที่สุด

เมื่อเอ่ยถึงเสี่ยวหว่านเอ๋อร์ หัวใจของนางฟางก็อ่อนยวบลงไปครึ่งหนึ่ง นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบรับเสียงทึบ “เจ้าเป็นหัวหน้าตระกูล กฎตระกูลเจ้าก็เป็นคนตั้ง เจ้าอยากจะทำสิ่งใด พวกข้าก็ขัดขวางไม่ได้ เอาตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน”

เผยชิงเหอยิ้มออกมา “เมื่อครู่ข้าพูดจาห้วนกระด้างไปบ้าง ท่านย่าสะใภ้อย่าได้ถือสาขุ่นเคืองใจไปเลยนะ”

ขนาดท่านย่าแท้ๆ ยังโดนตอกกลับ ท่านย่าสะใภ้ย่อมต้องรู้กาลเทศะ

นางฟางฝืนยิ้ม “ข้าไม่โกรธหรอก และจะไม่แอบไปเกลี้ยกล่อมนางเปี้ยนลับหลังด้วย เจ้าจงวางใจเถิด!”

เผยชิงเหอย่อตัวลง คล้องแขนนางฟางอย่างสนิทสนม “ท่านย่าสะใภ้มีเหตุผลถึงเพียงนี้ มีผู้อาวุโสเช่นนี้ย่อมเป็นวาสนาของข้าแท้ๆ”

ทั้งที่รู้ว่าเผยชิงเหอตบหัวแล้วลูบหลัง แต่นางฟางก็อดหัวเราะไม่ได้ “นังหนูนี่ เมื่อครู่ยังวางอำนาจน่าเกรงขามอยู่เลย ประเดี๋ยวนี้กลับมาพูดจาหวานหูหลอกล่อพวกข้าเสียแล้ว”

เผยชิงเหอกะพริบตาพลางยิ้ม “ผู้อาวุโสเอ็นดูและยอมถอยให้ข้า ข้าล้วนรู้แก่ใจดี ภายหน้าหากรับสมัครพวกผู้ลี้ภัยและราษฎรไร้ชื่อเข้ามา ข้าจะช่วยท่านย่าสะใภ้หาตาเฒ่าร่างกายกำยำสักคนมาอยู่เป็นเพื่อนคลายเหงาดีหรือไม่”

นางฟางหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก หยิบพื้นรองเท้าขึ้นมาตีเผยชิงเหอเบาๆ ทีหนึ่ง “อย่ามาพูดเพ้อเจ้อ! สะใภ้สาวๆ ทนอยู่ไม่ไหว อยากจะหาผัวใหม่ก็เรื่องของพวกนาง ข้าแก่ปูนนี้แล้ว จะไปหาตาเฒ่าอะไรกัน!”

บรรดาหญิงชราพากันหัวเราะร่วนจนเซซ้ายป่ายขวา

นางลู่ยังคงพยายามปั้นหน้านิ่ง ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นจนห้ามไม่อยู่

เผยชิงเหอยังคงยิ้มระรื่นพลางดึงแขนเสื้อของนางลู่ “ท่านย่า”

นางลู่ส่งเสียงฮึดฮัดทางจมูก “พื้นรองเท้าคู่นี้ยังเหลืออีกไม่กี่เข็มก็เสร็จแล้ว เจ้ารีบเอาไปให้พ้น อย่ามาทำตัววุ่นวายแถวนี้”

ด้านหนึ่งโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ แต่อีกด้านก็ยังคงเย็บพื้นรองเท้าให้นาง มีเพียงท่านย่าแท้ๆ เท่านั้นแหละที่เป็นเช่นนี้

เผยชิงเหอตีหน้าทะเล้นตอบรับ “ข้าฝึกยุทธ์ทุกวัน เปลืองพื้นรองเท้าที่สุด ท่านย่าช่วยเย็บให้ข้าอีกหลายๆ คู่หน่อยนะ”

นางลู่ยังคงตีหน้าบึ้งไม่ตอบ

นั่นเท่ากับว่ายินยอมแล้ว

เผยชิงเหอยิ้มแล้วหันไปพูดกับนางฟาง “พอพี่สะใภ้แต่งงาน ท่านย่าสะใภ้ก็พาเสี่ยวหว่านเอ๋อร์ไปนอนด้วย ไม่แน่ว่า อีกไม่นานพี่สะใภ้อาจจะเพิ่มน้องชายน้องสาวให้เสี่ยวหว่านเอ๋อร์อีกคนก็ได้”

นางฟางถอนหายใจในอก พยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจนัก

…

สิบวันต่อมา

ในหมู่บ้านตระกูลเผยได้จัดพิธีแต่งงานที่เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความสำคัญขึ้น

นางหลี่วัยแปดสิบนั่งอยู่ตำแหน่งประธานด้านบน นางฟางและนางลู่นั่งขนาบสองข้าง คนในตระกูลเผยทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างยืนร่วมเป็นสักขีพยานอยู่ด้านข้าง

เปี้ยนซูหลานและจ้าวไห่ในชุดสีแดง ก้มตัวคารวะนางหลี่และผู้อาวุโสทั้งสาม จากนั้นจึงคารวะเผยชิงเหอผู้เป็นหัวหน้าตระกูล และสุดท้ายจึงคำนับกันและกันตามธรรมเนียมสามีภรรยา

หลังจากเสร็จสิ้นพิธี ก็เป็นเวลาของงานเลี้ยงฉลอง

จะเรียกว่างานเลี้ยงฉลองก็ดูจะเกินจริงไปสักนิด แท้จริงแล้วคือการล้มหมูอ้วนสองตัว เมื่อเอาเครื่องในกับขนออกแล้วก็ได้เนื้อราวสามสี่ร้อยชั่ง บนโต๊ะอาหารมีกับข้าวเพียงสี่อย่าง ได้แก่ หมูน้ำแดง กระดูกหมูตุ๋น ลูกชิ้นหมูทอด และต้มผักใส่เลือดกับเครื่องในหมู ซึ่งเพียงพอให้ทุกคนได้กินอิ่มหนำสำราญอย่างเอร็ดอร่อย

หนังสือสมรสเขียนขึ้นสามฉบับ เปี้ยนซูหลานและจ้าวไห่ถือไว้คนละฉบับ อีกฉบับหนึ่งอยู่ในมือของเผยชิงเหอ เนื้อหาในหนังสือสมรสค่อนข้างละเอียดชัดเจน โดยระบุไว้ว่าจ้าวไห่คือเขยแต่งเข้าบ้าน ลูกหลานในภายหน้าต้องใช้แซ่เผย หากความสัมพันธ์ของสามีภรรยาแตกหักจนต้องหย่าร้าง จ้าวไห่จะไม่สามารถนำบุตรและทรัพย์สินใดๆ ติดตัวไปได้ ต้องออกจากหมู่บ้านตระกูลเผยไปแต่ตัว

หนังสือสมรสฉบับนี้ เป็นการยืนยันและคุ้มครองสิทธิประโยชน์ทั้งหมดของเปี้ยนซูหลาน

หนังสือสมรสถูกส่งต่อจากมือของเผยชิงเหอไปถึงมือของเม่าหงหลิง จากนั้นจึงส่งต่อไปยังมือของสะใภ้ตระกูลเผยคนอื่นๆ หญิงม่ายสาวในตระกูลเผยแทบทุกคนต่างได้เปิดอ่านจนทั่ว

หลังจากอ่านจบ สีหน้าของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป หัวใจราวกับถูกก้อนหินโยนลงไปกระทบจนผิวน้ำกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นไม่หยุด