บทที่ 55 รับเขยแต่งเข้าตระกูล (หนึ่ง)

นางเปี้ยนใบหน้าแดงเรื่อ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าละอายใจ นางก้มหน้าไม่กล้าสบตากับเผยชิงเหอ "น้องชิงเหอ ข้า… ข้า…"

"เงยหน้า ยืดอก สบตาข้าเวลาพูด"

นางเปี้ยนยืดอกขึ้นตามสัญชาตญาณพลางช้อนตาขึ้นมอง

เผยชิงเหอมองนางเปี้ยน เอ่ยเนิบช้าชัดถ้อยชัดคำ "เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด ไฉนต้องกระอักกระอ่วนละอายใจเช่นนี้"

นางเปี้ยนแสบจมูก ขอบตาแดงรื้นขึ้นมาทันที "สตรีรักษาพรหมจรรย์ให้สามีผู้ล่วงลับเป็นจารีต ข้าถือพรหมจรรย์มาสี่ปี เดิมทีควรจะถือไปชั่วชีวิต…"

"จารีตผายลมสิ!" เผยชิงเหอสบถออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง "สตรีป่วยตาย บุรุษหันหลังกลับก็แต่งเมียรับอนุ บุรุษตาย สตรีกลับต้องอยู่เป็นม่ายทั้งเป็น กฎเกณฑ์จารีตที่ไร้มนุษยธรรมเช่นนี้ ควรยกเลิกไปตั้งนานแล้ว"

"พี่ชายจากไปสี่ปีแล้ว เจ้าอยู่เป็นม่ายให้เขามาสี่ปี กตัญญูต่อพ่อแม่สามี เลี้ยงดูเสี่ยวหว่านเอ๋อร์จนโต เจ้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิดต่อพี่ชายเลยสักนิด"

"กฎตระกูลเรื่องรับเขยเข้าบ้าน ข้าเป็นคนตั้งขึ้น เจ้าเป็นคนแรกที่ขานรับอย่างกระตือรือร้น ข้ายินดียิ่งนัก เจ้าจงเชิดหน้าขึ้นรับเขยแต่งเข้าบ้านเสีย ต่อไปสามีภรรยาร่วมใจ ใช้ชีวิตให้ดี มีลูกก็ให้ใช้แซ่เผย ข้าจะเป็นคนเลี้ยงดูเอง"

น้ำตาของนางเปี้ยนร่วงรินเป็นสาย

จ้าวไห่คุกเข่าลงเสียงดังตุบ โขกศีรษะสามครั้งติดๆ จนเกิดเสียงดังกึกๆ "ขอบคุณแม่นางหกที่ช่วยส่งเสริม ต่อไปข้าจะปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี จะไม่เป็นคนใจคดทรยศเด็ดขาด ข้าขอสาบานตรงนี้เลย หากข้าทรยศหักหลังนาง ขอให้ฟ้าผ่าตาย"

เผยชิงเหอกระตุกมุมปาก "สวรรค์ท่านงานยุ่งนัก ไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องขี้ผงพรรค์นี้หรอก หากมีวันนั้นจริงๆ ไม่ต้องไปรบกวนสวรรค์ ข้าฟันเจ้าตายดาบเดียวก็สิ้นเรื่อง"

นี่ไม่ใช่คำขู่

คนที่เคยเห็นเผยชิงเหอสังหารโจรด้วยตาตนเองล้วนกระจ่างใจดี ถึงความเด็ดขาดอำมหิตไร้ความปรานีของดรุณีตรงหน้า นางบอกว่าจะฟันตายดาบเดียว ก็คือดาบเดียว ไม่จำเป็นต้องมีดาบที่สอง

นางเปี้ยนปาดน้ำตา คุกเข่าลงเคียงข้างกัน โขกศีรษะให้เผยชิงเหอสามครั้ง

เผยชิงเหอยื่นมือไปประคองนางเปี้ยนขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนลง "เสี่ยวหว่านเอ๋อร์รู้เรื่องของพวกเจ้าหรือไม่"

นางเปี้ยนถูกประคองลุกขึ้นอย่างไม่อาจขัดขืน เอ่ยตอบเสียงเบา "ข้ายังมิได้บอกนาง"

"รีบบอกนางแต่เนิ่นๆ เถิด" เผยชิงเหอกล่าว "นางโตจนรู้ความแล้ว อีกอย่าง เรื่องนี้ข้าเป็นคนตัดสินใจให้เจ้า ไม่ว่าใครจะแอบไปเกลี้ยกล่อมเจ้า เจ้าก็มิต้องไปใส่ใจ"

ผู้อาวุโสตระกูลเผยหัวโบราณคร่ำครึหลายคนเพิ่งลุกขึ้นคัดค้านเรื่องรับเขยแต่งเข้าบ้านในวันนี้ แม่สามีของนางเปี้ยนอย่างนางฟางก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย ย่อมไม่ยินดีให้นางเปี้ยนรับเขยแต่งเข้าบ้านอย่างแน่นอน ต่อหน้าไม่กล้า ลับหลังต้องไปขัดขวางหว่านล้อมเป็นแน่

มีเผยชิงเหอหนุนหลัง นางเปี้ยนถึงจะยืดอกเชิดหน้า รับเขยเข้าบ้านได้อย่างเต็มภาคภูมิ

ใบหน้านางเปี้ยนเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา ทว่าในใจกลับร้อนผ่าว นางพยักหน้าอย่างแรง

เผยชิงเหอพลันเอ่ยถามขึ้นมาอีกประโยค "เจ้ายังจำชื่อของตัวเองได้หรือไม่"

นางเปี้ยนชะงักไปเมื่อถูกถาม "ย่อมจำได้ ชื่อเดิมของข้าคือซูหลาน"

แต่งเข้าตระกูลเผยตอนอายุสิบหก จนถึงตอนนี้แปดปีแล้ว แปดปีมานี้ นางเป็นนางเปี้ยนก่อน จากนั้นจึงกลายเป็นแม่ของเสี่ยวหว่านเอ๋อร์ เนิ่นนานเหลือเกินที่ไม่มีใครเรียกชื่อของนาง

"เปี้ยนซูหลาน" เผยชิงเหอยิ้มน้อยๆ "เป็นชื่อที่ดี ต่อไปให้ทุกคนเรียกชื่อเจ้าตรงๆ ก็แล้วกัน"

เปี้ยนซูหลานสะท้านไปทั้งร่าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่ เหมือนมีบางอย่างมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน และเหมือนมีบางอย่างถือกำเนิดขึ้นมาใหม่ในร่าง

นางมิใช่สะใภ้ตระกูลเผยผู้มีใบหน้าเลือนราง มิใช่นางเปี้ยนที่ไร้ตัวตน

นางมิได้เป็นเพียงแม่แท้ๆ ของเสี่ยวหว่านเอ๋อร์ แต่นางยังเป็นตัวของนางเอง

ในแววตาของเปี้ยนซูหลาน ปรากฏประกายแสงเจิดจรัสอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "ข้าเข้าใจแล้ว"

เผยชิงเหอจึงเหลือบมองจ้าวไห่ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น รูปร่างธรรมดาหน้าตาไม่สะดุดตา "เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าเป็นเขา ไม่อยากรออีกหน่อยหรือ ข้าตั้งใจจะรับผู้ลี้ภัยกับพวกหลบหนีสำมะโนครัวเข้าหมู่บ้าน รอไปอีกสักสองปี เจ้าอาจจะได้รับเขยที่กำยำรูปงามกว่านี้"

จ้าวไห่ "…"

เปี้ยนซูหลานหลุดหัวเราะพรวด ยื่นมือไปดึงจ้าวไห่ให้ลุกขึ้น จากนั้นจึงตอบอย่างจริงจัง "เป็นเขาคนนี้แหละ"

เผยชิงเหอตอบรับในลำคอคำหนึ่ง "เจ้าเลือกเอง ต่อไปก็อย่าได้เสียใจทีหลังเล่า"

เปี้ยนซูหลานปกติระมัดระวังทั้งคำพูดและการกระทำ วันนี้หาได้ยากที่กล้าเอ่ยหยอกล้อ "หากเสียใจทีหลัง ข้าขอหย่าสามีได้หรือไม่"

เผยชิงเหอลูบคาง นิ่งคิดอย่างจริงจังครู่หนึ่ง "หากอยู่ด้วยกันไม่ได้จริงๆ ก็หย่าขาด ลูกต้องอยู่ ชายคนนั้นต้องไสหัวออกไปจากหมู่บ้านตระกูลเผย ข้อนี้ต้องเขียนลงในกฎตระกูลด้วย"

อย่างไรเสียกฎตระกูลก็เพิ่มเติมได้ตลอดเวลา อำนาจชี้ขาดอยู่ที่เผยชิงเหอผู้เดียว

จ้าวไห่ย่อมมีข้อกังขาต่อกฎตระกูลข้อนี้อยู่บ้าง ทว่าไม่กล้าปริปากส่งเสียง

ทว่าเปี้ยนซูหลานกลับรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายไปทั้งตัว สิ่งที่เผยชิงเหอกล่าวมาล้วนเป็นการเปิดทางและหนุนหลังสตรีตระกูลเผย ทุกเรื่องทุกข้อล้วนเป็นประโยชน์ต่อนางทั้งสิ้น

นี่คือชีวิตที่พวกบุรุษใต้หล้าได้ใช้กันหรอกหรือ ช่างน่ารื่นรมย์และสุขสำราญใจเหลือเกิน!

"หมู่บ้านตระกูลเผยแห่งใหม่ต้องใช้เวลาสร้างอีกกว่าครึ่งปี พวกเจ้ามิต้องรอแล้ว ข้าจะให้คนจัดกระท่อมหญ้าว่างๆ สักหลัง ใช้เป็นห้องหอของพวกเจ้าทั้งสอง อีกสิบวันค่อยแต่งงานกัน"

"ยามนี้ความเป็นอยู่ยังอัตคัด งานแต่งของพวกเจ้าคงจัดได้เพียงเรียบง่าย ถึงเวลานั้นซื้อหมูอ้วนกลับมาเชือดสักสองตัว ทุกคนมารวมตัวกินข้าวที่มีทั้งเนื้อทั้งผักสักมื้อให้อิ่มหนำ ถือว่าเสร็จสิ้นพิธีแล้ว"

"ต้องทำหนังสือแต่งงาน จ้าวไห่แต่งเข้าตระกูลเผย ต้องเขียนระบุไว้ในหนังสือแต่งงานให้ชัดเจน"

เผยชิงเหอกล่าวสิ่งใด เปี้ยนซูหลานกับจ้าวไห่ก็พยักหน้ารับคำทั้งสิ้น

ครั้นเผยชิงเหอจากไปแล้ว จ้าวไห่ก็ทำตัวลับๆ ล่อๆ มองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น จึงรีบยื่นมือไปกุมมือเปี้ยนซูหลานไว้ "ซูหลาน ต่อไปเจ้าอย่าไล่ข้าไปนะ"

เปี้ยนซูหลานดึงมือกลับ ค้อนเขาตาคว่ำ "พวกเรายังมิได้แต่งงานกัน เจ้าอย่ามามือไว ประเดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะเอาไปนินทา"

จ้าวไห่ถูกค้อนใส่กลับรู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง รีบปล่อยมือทันที "ได้ๆ ข้าฟังเจ้าทุกอย่าง"

เขาหาได้อัปลักษณ์อันใด เพียงแต่ยากจนข้นแค้นเกินไป อายุยี่สิบแปดปีแล้วยังมิอาจแต่งภรรยาตั้งตัวได้ เดิมทีนึกว่าชาตินี้คงต้องอยู่อย่างคนไร้คู่ไปจนตาย ตอนที่ถูกทหารเกณฑ์ไปเป็นคนขับเกวียน เขามิได้ตื่นตระหนกเท่าใดนัก ชีวิตของเขาจมอยู่ก้นเหวมาตลอด จะตกต่ำไปกว่านี้ได้ที่ใดอีกเล่า

ขับเกวียนได้ไม่ถึงสองวัน เปี้ยนซูหลานที่ป่วยกระเสาะกระแสะก็ถูกหามขึ้นมาบนเกวียนเสบียง

การเดินทางย่อมเลี่ยงความขรุขระโยกคลอนมิได้ เขาจึงจงใจชะลอความเร็ว บังคับเกวียนอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ อีกทั้งยังอาศัยช่วงที่คนอื่นไม่ทันสังเกต แอบส่งน้ำให้เปี้ยนซูหลานอยู่เงียบๆ

ตลอดเส้นทางเนรเทศอันยาวไกล ทั้งสองมิเคยเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ทว่าสายตาสบประสานกันเงียบงันนับครั้งไม่ถ้วน

แม่หม้ายผู้อ่อนแอเปล่าเปลี่ยว กับชายโสดผู้แข็งแรงมีเลือดเนื้ออบอุ่น จิตวิญญาณอันโดดเดี่ยวสองดวงพลันจุดประกายไฟขึ้นมาเงียบๆ

"เหมือนฝันไปจริงๆ" จ้าวไห่ฉีกยิ้ม หัวเราะอย่างซื่อๆ "อีกประเดี๋ยวข้าก็จะมีทั้งเมียทั้งลูกสาวแล้ว"

เปี้ยนซูหลานเม้มปากยิ้ม "มิใช่ฝันหรอก ต่อไปติดตามชิงเหอ พวกเราจะต้องมีชีวิตที่ดีได้อย่างแน่นอน พวกเราต้องจดจำบุญคุณของชิงเหอไว้ให้ดี"

"เรื่องนั้นยังต้องพูดอีกหรือ" จ้าวไห่ยืดอก "นับแต่นี้ไป แม่นางเผยหกคือผู้มีพระคุณประดุจให้กำเนิดใหม่ของข้า นางสั่งให้ข้าลุยไฟบุกน้ำ ข้าจะไม่ขมวดคิ้วแม้แต่ครึ่งข้อ"

ความซาบซึ้งและกตัญญูที่เปี้ยนซูหลานมีต่อเผยชิงเหอยิ่งลึกซึ้งกว่าจ้าวไห่เสียอีก

เกิดเป็นสตรี ถูกกฎเกณฑ์พันธนาการไว้แน่นหนา หากไร้เผยชิงเหอคอยหนุนหลัง นางย่อมไม่มีวันก้าวข้ามขั้นตอนนี้มาได้ นางคงต้องเป็นนางเปี้ยนไปชั่วชีวิต

ทว่ายามนี้ นางคือเปี้ยนซูหลาน