บทที่ 54 ประชุมตระกูล (สอง)

หญิงสาวที่ลุกขึ้นยืนกะทันหันผู้นั้นมีเรือนร่างอรชร ทรวดทรงงดงามไม่น้อย น่าเสียดายที่บนแก้มซ้ายมีรอยแผลเป็นจากคมมีด ดั่งเครื่องเคลือบชั้นดีที่มีรอยตำหนิ

หญิงสาวผู้นี้ก็คือกู้เหลียนที่ได้รับการช่วยเหลือลงมาจากค่ายหมีดำ และยังเป็นหัวหน้าของกลุ่มสตรีผู้น่าสงสารกลุ่มนี้ด้วย

แววตาของกู้เหลียนเต็มไปด้วยความหวังและความกังวล ภายใต้สายตาของทุกคน นางรวบรวมความกล้าพูดต่อไป "พวกเราต่อไปก็สามารถรับเขยแต่งเข้าบ้านและมีลูกได้ด้วยหรือไม่"

"ย่อมได้แน่นอน" สายตาที่เผยชิงเหอมองกู้เหลียนเต็มไปด้วยความชื่นชม "ตอนนี้พวกเจ้าคือคนของหมู่บ้านตระกูลเผย ทำงานเพาะปลูกเหน็ดเหนื่อยทุกวัน ข้าเผยชิงเหอจะทำให้พวกเจ้าได้กินอิ่มนุ่งอุ่น วันหน้าพวกเจ้ารับเขยแต่งเข้าบ้านมีลูก ลูกก็ใช้แซ่เผยได้เช่นกัน"

"เหลวไหลสิ้นดี!"

ไม่ผิดจากที่คาด คนที่กระโดดออกมาคัดค้านยังคงเป็นท่านย่านางลู่ผู้หัวโบราณคร่ำครึ "พวกนางล้วนเป็นสตรีที่มัวหมอง ให้พวกนางมาพึ่งพิงอาศัยในหมู่บ้านตระกูลเผย ก็นับว่าตระกูลเผยของเรามีน้ำใจเปี่ยมคุณธรรมมากแล้ว จะมารับปากเรื่องเหลวไหลพรรค์นี้ได้อย่างไร! พวกนางจะออกเรือนหรือจะรับเขย ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเผย ลูกที่คลอดออกมาในภายหน้า จะมาใช้แซ่เผยได้อย่างไร!"

แม้แต่นางหลี่ก็ยังอดสำทับไม่ได้ "ชิงเหอ เรื่องนี้คงต้องใคร่ครวญดูให้รอบคอบก่อน"

สะใภ้ตระกูลเผยมีลูกแล้วให้ใช้แซ่เผยในวันหน้าก็แล้วไปเถิด ทว่าสตรีที่ออกมาจากค่ายโจรพวกนี้ มีความเกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลเผยกันเล่า ตระกูลเผยเลี้ยงดูพวกนางอยู่ในยามนี้ วันหน้ายังต้องมาเลี้ยงดูลูกเต้าของพวกนางอีกหรือ

เผยชิงเหอไม่มองนางลู่ แต่หันไปพูดกับนางหลี่ "ไม่เพียงแค่พวกนาง วันหน้าขอเพียงผู้ใดมาพึ่งใบบุญตระกูลเผยและตั้งใจจะอยู่ต่อ ล้วนได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกันทั้งสิ้น"

"แต่ว่า…"

"พวกนางติดตามข้า ภักดีต่อข้า วันหน้าลูกหลานจะใช้แซ่เผยของข้าเผยชิงเหอ" เผยชิงเหอเอ่ยขัดนางหลี่อย่างสุขุมเยือกเย็น "อีกอย่าง ตระกูลเผยถูกราชสำนักลงทัณฑ์ข้อหากบฏ ชายฉกรรจ์ทั้งตระกูลถูกประหาร ตกต่ำจนต้องระหกระเหินมาตั้งรกรากที่นี่ แซ่เผยนี้สูงส่งนักหรือ หรือมีสิ่งใดให้ต้องละโมบอยากได้กัน"

"ผู้คนที่เต็มใจจะอยู่ร่วมเป็นร่วมตายกับพวกเรา อยากให้สายเลือดของตนใช้แซ่เผย มีสิ่งใดที่ไม่ได้เล่า!"

นางหลี่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

นางลู่ทนฟังความจริงที่แทงใจดำเช่นนี้ไม่ได้ จึงโต้แย้งด้วยความโกรธ "ตระกูลเผยถูกปรักปรำใส่ร้าย วันหน้าย่อมต้องมีวันที่ล้างมลทินแล้วได้กลับเมืองหลวง"

เผยชิงเหอปรายตามองไปอย่างเย็นชา "ท่านย่าพูดจามั่นอกมั่นใจถึงเพียงนี้ หรือว่าองค์รัชทายาทมีรับสั่งให้คำมั่นด้วยพระองค์เองแล้วเล่า"

นางลู่ "…"

"สถานการณ์ในราชสำนักผันแปร ลมมรสุมในวังไม่เคยขาด ตำหนักบูรพาเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอดอยู่รอมร่อ ไหนเลยจะมีแก่ใจมาใส่ใจความเป็นความตายของคนแก่และเด็กตระกูลเผย ท่านแม่ทัพเมิ่งส่งคนมาส่งเสบียง มอบธงของกองทัพเป่ยผิงมาให้ผืนหนึ่ง ก็นับว่าดูแลตระกูลเผยแล้ว หากมีโจรภูเขาหรือกองโจรพเนจรบุกมาจริง ส่งข่าวไปกลับก็ต้องใช้เวลาสามสี่วัน รอจนกำลังหนุนมาถึง หมู่บ้านตระกูลเผยก็คงถูกปล้นสะดมจนเหี้ยนเตียนไปนานแล้ว ยิ่งตำหนักบูรพานั้นอยู่ไกลออกไปพันลี้"

ใบหน้าของเผยชิงเหอไร้ซึ่งอารมณ์ใด น้ำเสียงเย็นเยียบ "หวังพึ่งพาผู้ใดก็พึ่งไม่ได้ มีเพียงยืนหยัดด้วยตัวเองเท่านั้น พวกเราจึงจะตั้งหลักและปกป้องตนเองได้"

"ในกฎตระกูลทั้งสามข้อนี้ ข้อที่สำคัญที่สุดคือข้อแรก พวกเราต้องฝึกยุทธ์ต้องฝึกทหาร ต้องมีวิชาในการฆ่าคน มีความสามารถในการปกป้องตนเอง"

"หากต้องการขยายจำนวนคนและกำลังในระยะเวลาอันสั้น ข้อที่สามก็สำคัญยิ่งยวด หากจะรับผู้ลี้ภัยและราษฎรไร้ที่ทำกินเข้ามาในหมู่บ้านตระกูลเผย ก็ต้องปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนคนกันเอง ให้พวกเขาอยู่ต่อด้วยความเต็มใจ ลองถามเผยเจี่ยกับเผยอี่ดูสิ ว่าตอนนี้พวกเขาอยากไปหรือไม่"

เผยเจี่ยและเผยอี่ที่หดคอมาตลอดสบตากัน แล้วลุกขึ้นยืนพร้อมกัน "พวกเราไม่ไปขอรับ"

"พวกเราจะอยู่กับตระกูลเผย จะติดตามแม่นางเผยหกตลอดไป"

ฟางต้าโถวช้าไปหนึ่งก้าว เสียงของเขาจึงดังกึกก้องกว่าเผยเจี่ยและเผยอี่มาก "ข้าก็จะติดตามแม่นางเผยหกตลอดไปเช่นกัน! แล้วก็ ข้าจะเปลี่ยนชื่อด้วย ต่อไปข้าชื่อเผยปิ่ง!"

ไม่มีผู้ใดสนใจเจ้าทึ่มผู้นี้

ทุกคนหันไปมองคนขับเกวียนจ้าวไห่และหมอเปา

หมอเปาเหลือบมองไปทางเผยอวิ๋นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดเสียงดัง "ข้าก็อยู่"

จ้าวไห่คนขับเกวียน ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นอย่างอ้อยอิ่ง สีหน้าดูกระอักกระอ่วนทำตัวไม่ถูก เขาแอบมองสตรีตระกูลเผยที่นั่งอยู่ตรงมุม แล้วรวบรวมความกล้าเอ่ยปาก "ข้า… ข้าเต็มใจแต่งเข้าบ้านขอรับ"

ทุกคนตกตะลึงจนแทบอ้าปากค้าง

จ้าวไห่ผู้นี้ ปกติเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานไม่ค่อยพูดจา ปานคนใบ้ ไปแอบเกี้ยวพาราสตรีตระกูลเผยตั้งแต่เมื่อใดกัน… ไม่สิ ใครกันที่ลืมสามีผู้ล่วงลับไปเร็วขนาดนี้ ถึงได้ไปถูกตาต้องใจชายโสดหน้าตาธรรมดาเช่นนี้เข้า

เผยชิงเหอกลับไม่ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เอ่ยเรียบๆ "เรื่องนี้ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง เจ้าก็นั่งลงก่อนเถิด"

ฝ่ามือของจ้าวไห่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขานั่งลงท่ามกลางสายตาที่บ้างก็ตกใจบ้างก็ไม่พอใจของทุกคน

หมอเปานั่งลงเช่นกัน ในใจเต็มไปด้วยความเสียดาย เมื่อครู่น่าจะตะโกนออกไปบ้างว่า "ข้าเต็มใจแต่งเข้าบ้าน"…

"ในสายตาข้า กฎตระกูลข้อแรกและข้อที่สามสำคัญที่สุด เป็นรากฐานในการตั้งหลักปักฐานของตระกูลเผย แต่พวกท่านกลับมองเห็นแต่ข้อที่สอง แล้วก็ทะเลาะเบาะแว้งกันไม่รู้จบสิ้นเพราะเรื่องนี้"

เผยชิงเหอปากพูดว่าพวกท่าน แต่สายตาจับจ้องไปที่นางลู่เพียงคนเดียว "สายตาสั้น โง่เขลาเบาปัญญา"

เส้นเลือดที่หน้าผากของนางลู่เต้นตุบๆ

เผยชิงเหอไม่ละเว้นคนอื่นเช่นกัน ดวงตาดำขลับดั่งคมมีด กวาดมองหญิงชราอีกหกคนทีละคน "แล้วก็พวกท่าน จิตใจคับแคบ สายตาสั้นประหนึ่งหนู"

พวกหญิงชราก้มหน้าหลบสายตาอย่างอึดอัดใจ

เผยชิงเหอยกระดับเสียงขึ้นกะทันหัน "กฎตระกูลทั้งสามข้อนี้ มีผู้ใดคัดค้านหรือไม่"

ไม่มีเสียงตอบรับ

ความเงียบเข้าปกคลุม

เผยชิงเหอนำพากลุ่มคนในตระกูลสังหารโจรมาหลายครา ดุดันหาญกล้าไร้เทียมทาน คนในตระกูลจึงยำเกรงนางมากขึ้นทุกวัน

นางลู่ขยับปาก ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่อาจเค้นเสียงคัดค้านออกมาได้

"ดี เช่นนั้นกฎตระกูลทั้งสามข้อนี้ถือว่ากำหนดตามนี้" เผยชิงเหอเอ่ยเรียบๆ "ทุกคนแยกย้ายกันไปเถิด"

เผยเซวียนผู้เฉลียวฉลาดเป็นคนแรกที่ส่งเสียงขานรับอย่างดัง ก่อนจะพาเด็กๆ กลุ่มหนึ่งไปอ่านหนังสือพร้อมกับเผยเฟิง พวกหญิงชราอุ้มเด็กเล็กไปนั่งตากแดดเย็บปักถักร้อยในหมู่บ้าน เผยเยี่ยนและเผยอวิ๋นกับคนอื่นๆ จัดแถววิ่งฝึกซ้อม เผยเจี่ยและเผยอี่กวักมือเรียกพวกกู้เหลียนให้ไปไถนาหว่านเมล็ด

จ้าวไห่เดินหน้าแดงก่ำเข้ามา เขาตัวสูงกว่าเผยชิงเหอครึ่งศีรษะ เอาแต่ส่งเสียงฮึดฮัดอึกอักอยู่นาน สองนานก็เค้นคำพูดเป็นเรื่องเป็นราวไม่ออกสักประโยค

เผยชิงเหอรู้สึกขบขันเล็กน้อย "อย่างไรกัน เรื่องกล้าทำ แต่คำพูดกลับไม่กล้าพูดแล้วหรือ"

จ้าวไห่รีบส่ายหน้าอย่างลนลาน "แม่นางหกเข้าใจผิดแล้ว ให้ความกล้าข้ามากกว่านี้ ข้าก็ไม่กล้าทำตัวเหลวไหลรุ่มร่ามขอรับ แม่ของเสี่ยวหว่านเอ๋อร์ก็ไม่เคยเป็นฝ่ายชวนข้าคุยก่อนเลย"

แม่แท้ๆ ของเสี่ยวหว่านเอ๋อร์คือนางเปี้ยน ปีนี้อายุยี่สิบสี่ สามีของนางพลีชีพในสนามรบไปเมื่อสี่ปีก่อน เสี่ยวหว่านเอ๋อร์เป็นลูกที่กำพร้าพ่อตั้งแต่อยู่ในท้อง

นางเปี้ยนเป็นม่ายมาสี่ปี เดิมทีคิดว่าชาตินี้คงต้องแก่ตายอยู่ในเรือนหลังของตระกูลเผย ไม่คิดเลยว่าตระกูลเผยจะประสบเคราะห์กรรมถึงขั้นสิ้นตระกูล ระหว่างทางที่ถูกเนรเทศ นางเปี้ยนล้มป่วยหนัก นอนซมอยู่บนเกวียนไม้นานเกือบเดือน รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด ไม่รู้ว่าอย่างไร จึงได้แอบมีใจให้จ้าวไห่ขึ้นมาเงียบๆ

จ้าวไห่อยู่เป็นโสดมานานกว่ายี่สิบปี จู่ๆ ความรักก็ผลิบาน จึงไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป วันนี้อาศัยโอกาสจากการประชุมตระกูล จึงรวบรวมความกล้าก้าวออกมา

"ข้าเต็มใจแต่งเข้าบ้านขอรับ" จ้าวไห่พูดจาขาดๆ หายๆ ตะกุกตะกักไปบ้าง ทว่ารวบรวมความกล้าทั้งหมดสบตากับเผยชิงเหอ "ขอแม่นางหกโปรดเมตตาด้วยเถิด"

เผยชิงเหอมิได้รับปากในทันที นางหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้

หญิงสาวผู้มีหน้าตาสะสวยและแววตานุ่มนวลผู้นั้น ก็คือพี่สะใภ้นางเปี้ยนแห่งเรือนแปดนั่นเอง