บทที่ 53 ประชุมตระกูล (หนึ่ง)

การประชุมตระกูลอย่างเป็นทางการครั้งแรกของสกุลเผยเปิดฉากขึ้นแล้ว

คนสกุลเผยทั้งเด็กและผู้ใหญ่มากันพร้อมหน้า แม้แต่เสี่ยวกั่วเอ๋อร์ที่ยังแบเบาะก็ถูกอุ้มออกมาด้วย

สถานที่คือลานโล่งทางทิศเหนือของหมู่บ้าน ป่าละเมาะที่เคยใช้แขวนคอพวกโจรภูเขากว่าสิบคนอยู่ไม่ไกล แค่เงยหน้าก็มองเห็น ทั้งหลุมดินที่ฝังศพโจรเหล่านั้นก็อยู่ห่างออกไปไม่มาก กลิ่นคาวเลือดเจือจางยังคงลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ

สตรีสกุลเผยแทบจะนึกย้อนไปถึงความทรงจำอันโหดเหี้ยมของการเข่นฆ่าเอาชีวิตรอดขึ้นมาได้ทันที ในหัวต่างผุดภาพท่วงท่าอันห้าวหาญเด็ดเดี่ยวของเผยชิงเหอยามถือดาบสังหารคนขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน

พวกกู้เหลียนและหญิงสาวสิบกว่าคนที่รอดมาจากค่ายโจรยืนอยู่แถวนอกสุด

พวกเผยเจี่ยที่เป็นบุรุษภายนอกทั้งห้าคนก็มาด้วยเช่นกัน พวกเขายืนอยู่วงนอก รักษาระยะห่างจากพวกกู้เหลียนอย่างชัดเจน

เผยชิงเหอยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ ทุกคนต่างนั่งลงกับพื้น ฝูงชนนั่งรวมกันเป็นกลุ่มมืดพรึ่บ มีเพียงเผยชิงเหอที่ยืนตระหง่าน ยามทุกคนแหงนหน้ามองขึ้นไป ย่อมเกิดความยำเกรงและยอมศิโรราบขึ้นมาเองโดยธรรมชาติ

"ที่เรียกทุกคนมาในวันนี้ มีเรื่องสำคัญจะหารือ" เผยชิงเหอไม่ได้จงใจขึ้นเสียง ทว่าน้ำเสียงกังวานใสกลับถ่ายทอดเข้าหูทุกคนอย่างชัดเจน "ตระกูลเผยตั้งหลักปักฐานที่นี่แล้ว จำต้องตั้งกฎตระกูลขึ้นมา"

จากนั้น นางเอ่ยถึงกฎตระกูลทั้งสามข้อออกมาหนึ่งรอบ

ข้อแรก ฝึกฝนอย่างสุดกำลัง ทุกคนต้องมีวิชาเอาตัวรอด

ข้อสอง สตรีตระกูลเผยไม่ออกเรือน หากจะแต่งงานต้องใช้วิธีรับเขยแต่งเข้าบ้าน บุตรที่คลอดออกมาล้วนต้องใช้แซ่เผย

ข้อสาม วันข้างหน้าหากเปิดรับผู้ลี้ภัยหรือราษฎรไร้สังกัด ผู้ที่มีผลงานยอดเยี่ยมสามารถเปลี่ยนมาใช้แซ่เผยได้

ก่อนมา บรรดาสตรีตระกูลเผยก็พอเดาได้เลาๆ ว่าเรียกมาด้วยเรื่องใด ทว่าเมื่อเผยชิงเหอประกาศกฎตระกูลทั้งสามข้อออกมาอย่างเปิดเผย ทุกคนก็ยังคงตกตะลึงอยู่ดี

ข้อแรกไม่ต้องพูดถึง ข้อสามเป็นเรื่องในอนาคต ชะลอไว้ก่อนได้ จุดสำคัญอยู่ที่ข้อสองนี้ต่างหาก!

แม่นางตระกูลเผยที่ยังไม่ออกเรือน คนที่โตที่สุดก็อายุเพียงสิบเจ็ดปี คนที่อายุน้อยลงมาหน่อยอย่างเผยเยี่ยนและคนอื่นๆ วันข้างหน้ารับเขยเข้าบ้านก็นับว่าเหมาะสมดี แต่สะใภ้วัยสาวที่แต่งเข้ามาในตระกูลเผย ก็รับเขยเข้าบ้านได้ด้วยหรือ

พวกนางส่วนใหญ่ยังจมอยู่กับความโศกเศร้าที่สูญเสียสามีและบุตร ต่อให้คนที่ทำใจได้แล้ว ก็ยังคิดไปไม่ถึงอนาคตที่ยาวไกลปานนั้น

กฎตระกูลข้อนี้ ย่อมส่งผลดีต่อพวกนางที่สุด พวกนางไม่ต้องรักษาพรหมจรรย์ให้สามีผู้ล่วงลับ ทั้งยังไม่ต้องย้ายออกจากตระกูลเผย สามารถรับบุรุษที่ถูกตาต้องใจมาใช้ชีวิตร่วมกันได้ บุตรที่คลอดออกมา ตระกูลเผยก็ช่วยเลี้ยงดู… แม้กระทั่งเม่าหงหลิง จิตใจที่แห้งแล้งดั่งบ่อน้ำร้างก็ยังอดสั่นไหวไม่ได้

ทว่าความปรารถนาส่วนตัวเช่นนี้ ช่างน่าละอายเกินกว่าจะเอ่ยปาก บรรดาสะใภ้สาวที่มีเม่าหงหลิงเป็นหัวเรือใหญ่จึงไม่มีความกล้าพอจะลุกขึ้นเห็นพ้อง ต่างพากันก้มหน้าเงียบงัน

นางลู่ผุดลุกขึ้นทันที พลางเอ่ยคัดค้านเสียงกร้าว "กฎข้อที่สอง ข้าไม่เห็นด้วย! คนที่รักษาพรหมจรรย์ให้สามีที่ตายไปได้เท่านั้นถึงจะอยู่ที่ตระกูลเผยต่อไปได้ หากคิดจะแต่งงานใหม่ ก็จงไสหัวออกจากหมู่บ้านตระกูลเผยไปแต่งงานมีลูกเสีย ตระกูลเผยไม่ต้องการสายเลือดที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า!"

นางลู่ผู้ดื้อรั้นไม่ได้ยืนหยัดเพียงลำพัง ไม่ช้าก็มีคนลุกขึ้นยืนตามอีกสองสามคนเพื่อคัดค้านกฎตระกูลข้อนี้เช่นกัน

คนที่คัดค้านอย่างรุนแรงเหล่านี้ ล้วนเป็นหญิงชราวัยล่วงเลยหกสิบที่มีลูกสะใภ้หลานสะใภ้เป็นพรวน พวกนางย่อมไม่อยากให้ลูกสะใภ้หลานสะใภ้แต่งงานใหม่ ยิ่งเรื่องรับเขยเข้าบ้านแล้วคลอดลูกแซ่เผยก็ยิ่งเหลวไหลสิ้นดี

เผยชิงเหอกวาดสายตามอง "ใครที่คัดค้านกฎข้อนี้ ให้ลุกขึ้นยืน ส่วนผู้ที่เห็นชอบ ให้นั่งอยู่เฉยๆ ก็พอ"

นางลู่โมโหจนตัวสั่น "แบบนี้ยุติธรรมตรงไหน! พวกนางนั่งเฉยไม่พูดไม่จา จะนับว่าเห็นชอบได้อย่างไร"

เผยชิงเหอปรายตามองอย่างเย็นชา "ข้าเป็นผู้นำตระกูล กฎเกณฑ์ข้าเป็นคนกำหนด การจัดประชุมตระกูลก็เพื่อให้คนในตระกูลทุกคนรับรู้กฎเหล่านี้ ไม่ว่าจะมีคนคัดค้านกี่คน กฎข้อนี้ก็ต้องตั้งขึ้น"

นางลู่ "…"

นางลู่โกรธจนหน้าแดงก่ำ อ้าปากคิดจะก่นด่าออกมาอีกระลอก

ทว่าสายตาอันเย็นเยียบไร้ความรู้สึกของเผยชิงเหอกลับตวัดมองมาราวกับคมมีด

หัวใจของนางลู่กระตุกวูบ ภาพความเหี้ยมเกรียมยามเผยชิงเหอยิงธนูสังหารคนแล่นเข้ามาในหัว คำด่าทอที่มาถึงริมฝีปากจึงถูกกลืนกลับลงคอไปทั้งอย่างนั้น

"ท่านย่าอายุเกินหกสิบ ไม่อยากรับเขยเข้าบ้าน ก็ไม่มีใครบีบบังคับท่าน" พอเผยชิงเหอเอ่ยปาก นางลู่ก็โกรธจนเลือดลมตีกลับ "รวมถึงพวกท่านอีกหลายคน ซึ่งล้วนเป็นผู้อาวุโสในตระกูล"

"ในใจพวกท่านคิดอะไร ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจ พวกท่านหวังให้ลูกสะใภ้หลานสะใภ้อยู่ครองตัวเป็นม่ายให้ลูกหลาน แต่หากเป็นหลานสาวจะรับเขยเข้าบ้าน พวกท่านกลับไม่ได้คัดค้านจริงจังเสียหน่อย"

"ความเห็นแก่ตัวเช่นนี้ ช่างน่ารังเกียจและน่าขันสิ้นดี"

"ตระกูลเผยผ่านพ้นเภทภัยล่มสลายมาแล้ว คนที่รอดชีวิตล้วนอยู่ที่นี่ ทุกคนต่างเสี่ยงชีวิตเพื่อเอาตัวรอดมาตั้งกี่หน ตอนนี้ยังจะต้องถูกธรรมเนียมคร่ำครึพวกนั้นผูกมัดไว้อีกหรือ"

"ใครที่เต็มใจจะครองตัวเป็นม่าย ก็ครองตัวไป ใครอยากแต่งงาน ยามใดก็ย่อมได้"

"พี่หก!" เผยเยี่ยนเจ้าทึ่มกระโดดผึงขึ้นมา "ข้าไม่แต่งงาน ไม่ต้องการผู้ชาย แบบนี้ได้หรือไม่"

พรืด! หลายคนกลั้นหัวเราะไม่อยู่

บรรยากาศที่ตึงเครียดหนักอึ้งพลันสลายไปด้วยเสียงหัวเราะ

เผยชิงเหอยิ้มออกมาเช่นกัน "ย่อมได้อยู่แล้ว ไม่อยากแต่งงาน ก็ไม่ต้องแต่งไปตลอดชีวิต ไม่มีใครบีบให้เจ้ารับเขยคลอดลูกหรอก"

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา หญิงชราทั้งหลายที่คัดค้านอย่างรุนแรงก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

สิ่งที่พวกนางกังวลที่สุด คือกลัวว่าเผยชิงเหอจะบังคับให้สะใภ้ตระกูลเผยทุกคนต้องรับเขยเพื่อเพิ่มจำนวนคนในตระกูล

หากการรับเขยขึ้นอยู่กับความสมัครใจ เช่นนี้ก็ค่อยยังชั่วหน่อย เวลานี้หมู่บ้านตระกูลเผยมีบุรุษภายนอกเพียงห้าคน หนึ่งในนั้นยังเป็นคนพิการแขนขาด ลูกสะใภ้หลานสะใภ้ของพวกนางส่วนใหญ่ล้วนมาจากตระกูลผู้ดี มีหรือจะแลคนหยาบช้าพวกนี้

ถึงแม้จะมีใครคิดเช่นนั้นขึ้นมาจริงๆ พวกนางก็ยังคอยเกลี้ยกล่อมเป็นการส่วนตัวได้

หญิงชราสองคนค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งอย่างเงียบเชียบ

นางลู่ยังคงดื้อดึง ไม่กล้าสบตาเผยชิงเหอ จึงหันไปถลึงตาใส่เผยเยี่ยนเต็มแรง "เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด มีที่ไหนสตรีจะไม่แต่งงานไปชั่วชีวิต ตอนนี้เจ้ายังเด็ก เพิ่งจะสิบสอง อีกสองสามปีค่อยรับเขยแต่งเข้าบ้านมาสักคน"

ดวงตามองเผยเยี่ยน ทว่าน้ำเสียงกลับจงใจส่งไปถึงเผยชิงเหอ

คิดจะรื้อหลังคา ย่อมขอเปิดหน้าต่างได้ง่ายกว่ามาก

เผยชิงเหอเข้าใจอุบายนี้ดี จึงยิ้มเนิบช้า "พูดเช่นนี้ แสดงว่าท่านย่าก็เห็นชอบกับกฎตระกูลเรื่องรับเขยเข้าบ้านแล้วสินะ"

นางลู่ยังปากแข็ง "ข้าไม่เห็นชอบ แต่ว่า เจ้าจะยอมฟังข้าหรือ"

นางหลี่วัยแปดสิบกระแอมไอแรงๆ หนึ่งครา ก่อนเอ่ยปาก "ชิงเหอเป็นผู้นำตระกูลที่ทุกคนเลือกขึ้นมา นางคิดอ่านทำทุกอย่างเพื่อตระกูลเผย หาได้มีใจเห็นแก่ตัวไม่ กฎตระกูลทั้งสามข้อนี้ ยายแก่อย่างข้าเห็นชอบทั้งหมด"

นางหลี่มีอาวุโสสูงสุดในตระกูลเผย จึงมีบารมีไม่น้อย พอนางเอ่ยปาก หญิงชราอีกสี่คนก็ไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่นั่งลงเงียบๆ

เหลือนางลู่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว ดูเก้อเขินอยู่ไม่น้อย

ไม่มีใครคาดคิดว่านางเฝิงจะเอ่ยขึ้นมาในเวลานี้ "ข้าจะไม่รับเขยเข้าบ้านเด็ดขาด วันหน้าข้าจะอยู่ดูแลชิงเหอ ปรนนิบัติท่านแม่"

ในบรรดาลูกสะใภ้หลานสะใภ้ของสายหลัก นางเฝิงมีรูปโฉมงดงามที่สุด ซ้ำยังเป็นมารดาแท้ๆ ของเผยชิงเหอ ในใจลึกๆ ของนางลู่ คนที่นางกังวลที่สุดก็คือนางเฝิงนี่เอง

พอนางเฝิงแสดงท่าทีเช่นนี้ ก้อนหินในใจของนางลู่ก็พลันยกออก สีหน้าดูดีขึ้นมาก นางนั่งลงอย่างเสียไม่ได้ แต่ปากยังคงพึมพำ "กฎข้อนี้ ข้าก็ยังไม่เห็นชอบอยู่ดี"

เผยชิงเหอสีหน้าเย็นชาลงเล็กน้อย

นางเฝิงรีบส่งสายตาปรามบุตรสาวทันที

อย่างไรเสียก็เป็นท่านย่าแท้ๆ ต้องไว้หน้ากันบ้าง

ในตอนนั้นเอง มีคนลุกขึ้นยืนจากด้านหลัง "ผู้นำตระกูล กฎข้อนี้ พวกข้าปฏิบัติตามได้ด้วยหรือไม่"