บทที่ 52 หมู่บ้านใหม่

หยางซานเป็นคนซื่อ ไม่ได้นึกหัวเราะเยาะว่าแม่นางเผยหกช่างคุยโวโอ่อ่า เขาหักนิ้วนับคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง “หากจะสร้างเรือนมากถึงเพียงนี้ พวกข้าสิบกว่าคนคงต้องง่วนอยู่ค่อนปีเป็นแน่”

“ระหว่างทำงาน หมู่บ้านตระกูลเผยต้องจัดหาอาหารและที่พักให้ ตามธรรมเนียมแล้ว ก่อนเริ่มงานต้องจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้า ทุกเดือนต้องจ่ายค่าจ้างให้ตรงเวลาเจ็ดในสิบส่วน เมื่อทำงานเสร็จสิ้นทั้งหมดแล้ว จึงค่อยจ่ายส่วนที่เหลือจนครบขอรับ”

เผยชิงเหอตอบรับในทันที “เอาตามที่เจ้าว่าทั้งหมด”

แววตาของหยางซานทอประกายยินดี รีบกล่าวขอบคุณซ้ำๆ

นั่นหมายความว่าตลอดช่วงเวลาค่อนปีหลังจากนี้ พวกเขาก็จะมีงานทำ มีข้าวกิน มีเงินค่าจ้าง อีกทั้งนี่คืองานที่นายน้อยจัดแจงให้ หากเกิดเรื่องไม่คาดคิดจนหมู่บ้านตระกูลเผยเบี้ยวเงินค่าจ้าง พวกเขาก็ยังไปหานายน้อยได้ นายน้อยย่อมไม่มีทางปัดความรับผิดชอบ

พวกช่างปูนสร้างกระท่อมหญ้าอย่างง่ายขึ้นมาสองสามหลังตั้งแต่วันนั้น พอถึงวันรุ่งขึ้นก็เริ่มลงมือทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

ตามผังภาพร่างที่เผยชิงเหอวาดไว้ กระท่อมหญ้าเดิมของหมู่บ้านตระกูลเผยยังคงไว้ชั่วคราว แล้วแผ้วถางพื้นที่ว่างผืนใหญ่ทางทิศใต้ของหมู่บ้าน ตีเส้น ขุดดิน บดอัด วางรากฐาน ช่างปูนสิบกว่าคนทำงานกันอย่างกระฉับกระเฉงแข็งขัน

เผยเยี่ยนเดินสำรวจรอบหนึ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อกลับมาก็อุทานอย่างตื่นตะลึง “หากสร้างเรือนใหม่ตามแบบนี้ หมู่บ้านตระกูลเผยแห่งใหม่คงใหญ่กว่าเดิมไม่ต่ำกว่าห้าเท่าเป็นแน่!”

เผยชิงเหออารมณ์ดียิ่งนัก คิ้วที่เคยขมวดคลายออก “รอให้เรือนใหม่สร้างเสร็จและปัดกวาดเรียบร้อย ทุกคนก็ไม่ต้องอยู่กันอย่างแออัดเช่นนี้แล้ว ทุกครัวเรือนจะมีเรือนใหม่ให้อยู่อาศัย”

เผยเยี่ยนพูดขึ้น “ถึงตอนนั้นข้าจะอยู่คนเดียว”

เผยชิงเหอเลิกคิ้ว ชำเลืองมองเผยเยี่ยนแวบหนึ่ง

เผยเยี่ยนเบะปาก ลดเสียงลงบ่นพึมพำ “กลางวันท่านแม่ยังดูปกติดี พอตกค่ำก็เอาแต่ถอนหายใจ บางครั้งยังแอบเช็ดน้ำตาร้องไห้สะอึกสะอื้นอีก”

“มีข้าวกินอิ่ม มีเสื้อผ้าให้อบอุ่น อีกประเดี๋ยวก็มีเรือนใหม่อยู่แล้ว ยังมีอันใดให้ต้องร้องไห้อีกเล่า”

เผยชิงเหอตบไหล่เผยเยี่ยน กำชับเสียงเบา “ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า การจะลุกขึ้นยืนใหม่ ยืดอกมีชีวิตต่อไปได้นั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยจริงๆ”

“เจ้าอย่าได้ไปขัดคอป้าสะใภ้ใหญ่ ยามที่นางร้องไห้ เจ้าก็พูดจาหวานๆ เอาใจ ปลอบโยนนางเสียหน่อยเถิด”

เผยเยี่ยนยังเยาว์วัย จิตใจใสซื่อ จึงหลุดพ้นจากเงามืดของครอบครัวที่ล่มสลายและการถูกเนรเทศทั้งตระกูลได้อย่างรวดเร็ว ส่วนป้าสะใภ้ใหญ่โหลวซื่อนั้น ผ่านความเจ็บปวดเจียนขาดใจจากการสูญเสียทั้งสามีและบุตรชาย ชั่วครู่ชั่วยามไหนเลยจะทำใจให้สงบลงได้ง่ายดาย

ยามกลางวันยังวางตัวสงบนิ่งได้ตามปกติ ก็นับว่ามีจิตใจเข้มแข็งทรหดมากแล้ว

เผยเยี่ยนไม่ยอมลงให้ใคร ฟังเพียงคำพูดของเผยชิงเหอเท่านั้น เมื่อได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็มองซ้ายแลขวา ยื่นหน้าเข้ามากระซิบกระซาบ “ช่วงนี้พี่อวิ๋นแอบร้องไห้ลับหลังตั้งสองหน คงคิดถึงอดีตคู่หมั้นใจคอหมาป่าผู้นั้นนั่นแหละ”

คู่หมั้นของเผยอวิ๋นเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ฝั่งมารดา หมั้นหมายกันตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์ โตมาด้วยกันแต่เล็ก ทั้งรู้ใจและผูกพันกันลึกซึ้ง

ทว่าฟ้าไม่เป็นใจ ก่อนวันแต่งงานเพียงหนึ่งเดือน ตระกูลเผยก็ประสบเคราะห์กรรมครั้งใหญ่ สกุลหงกลัวจะถูกดึงเข้าไปพัวพัน จึงรีบถอนหมั้นทันควัน ยามที่สตรีตระกูลเผยต้องระหกระเหินออกจากเมืองหลวง คนสกุลหงก็หลบเลี่ยงประหนึ่งเห็นอสรพิษ ไม่มีใครโผล่หน้ามาแม้แต่คนเดียว แม้กระทั่งญาติผู้พี่สกุลหงผู้เคยพร่ำรำพันรัก ก็ยังไร้เงา

หลายเดือนมานี้ต้องร่อนเร่พเนจร ประจันหน้าสังหารทั้งโจรจรจัดและโจรภูเขา ชีวิตพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ บัดนี้เมื่อเริ่มสงบลงได้บ้าง การที่เผยอวิ๋นจะแอบหลั่งน้ำตาเพราะความช้ำใจ ก็เป็นเรื่องยากจะหลีกเลี่ยง

เผยชิงเหอใคร่ครวญชั่วครู่ก่อนเอ่ย “เรื่องนี้เจ้าทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเสียเถิด พี่อวิ๋นภายนอกดูอ่อนหวานทว่าเนื้อในแกร่งกร้าว นิสัยเข้มแข็งทรหด นางย่อมผ่านพ้นไปได้”

ขณะกำลังกระซิบกระซาบกัน ร่างระหงที่คุ้นตาก็ก้าวเดินเข้ามา

เผยเยี่ยนรีบกระโดดถอยหลังไปสองก้าวทันที พลางหัวเราะแหะๆ ส่งให้ผู้มาใหม่ “พี่อวิ๋น ข้าไม่ได้แอบนินทาท่านลับหลังนะ”

เผยอวิ๋น “…”

เผยชิงเหอหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ได้แต่ตวัดสายตาปรามไปทีหนึ่ง เผยเยี่ยนหัวเราะคิกคัก แล้วรีบเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว

“แต่นางเดิมทีก็เหมือนม้าดีดกะโหลกอยู่แล้ว ยิ่งมีเจ้าคอยให้ท้าย ก็ยิ่งเหิมเกริมไม่เกรงกลัวอันใด” เผยอวิ๋นอดค่อนขอดไม่ได้ “ดูนางตอนนี้เข้าสิ ตรงไหนยังพอจะเหมือนเด็กสาวบ้าง เจ้าก็อย่าตามใจนางจนเกินไปนักเลย”

เผยชิงเหอยิ้มพลางย้อนถาม “แล้วเด็กสาวควรมีท่าทีอย่างไรเล่า”

เผยอวิ๋นอ้าปาก คำพูดมาถึงริมฝีปากแล้วกลับต้องกลืนลงคอไป

สตรีพึงมีสามคล้อยตามสี่คุณธรรม กิริยาเรียบร้อย สงบเสงี่ยม เมื่อเติบใหญ่ก็ออกเรือน กตัญญูต่อพ่อแม่สามี ปรนนิบัติสามีและอบรมสั่งสอนบุตร

ทว่ากฎเกณฑ์ทางโลกียวิสัยเหล่านั้น ไม่เหมาะกับสตรีตระกูลเผยมาเนิ่นนานแล้ว

“พี่อวิ๋น เจ้าดูตรงนี้สิ” เผยชิงเหอยกมือชี้ เผยอวิ๋นมองตามไปโดยสัญชาตญาณ ภาพช่างก่ออิฐฉาบปูนที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงานสะท้อนเข้าสู่สายตา “นี่คือหมู่บ้านตระกูลเผยโฉมใหม่”

“กฎเกณฑ์ของที่นี่ ข้าเป็นผู้กำหนด”

“กฎของข้าเรียบง่ายยิ่ง เพียงเชื่อฟังคำสั่ง ฝึกฝนทุกวัน และต้องมีความสามารถในการปกป้องตนเอง นอกนั้นล้วนเป็นเรื่องปลีกย่อย ให้เป็นไปตามใจปรารถนา”

“ใครทนวันเวลาลำบากไม่ไหว ย่อมจากไปได้ ใครยินดีจะอยู่ต่อ ก็ต้องร่วมแรงร่วมใจ วันหน้าหากอยากออกเรือน เมื่อพบคนที่เหมาะสม ก็ให้แต่งเขยเข้าบ้านได้ตามสบาย”

คราแรกเผยอวิ๋นยังพยักหน้าตามไม่หยุด ครั้นได้ยินประโยคสุดท้าย ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “ระ…รับเขยแต่งเข้าบ้านหรือ”

เผยชิงเหอพยักหน้ารับอย่างเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ “ถูกต้อง สตรีสกุลเผยจะไม่ออกเรือนไปไหน ให้รับเขยแต่งเข้าบ้านทั้งหมด วันหน้าเมื่อให้กำเนิดบุตร ล้วนต้องใช้แซ่เผย”

เผยอวิ๋นตกใจจนพูดจาติดขัด “แต่ว่า ชายหนุ่มจากตระกูลดีๆ ที่ไหนจะยอมแต่งเข้าบ้านเล่า อีกอย่างพวกเรายังเป็นครอบครัวนักโทษที่ถูกเนรเทศ… แล้วก็ หากเป็นพวกเด็กสาวตระกูลเผยก็แล้วไปเถิด พี่สะใภ้รองกับคนอื่นๆ ล้วนเป็นสะใภ้ตระกูลเผย หากพวกนางรับเขยแต่งเข้าบ้าน มีลูกออกมาแซ่เผย มันจะไม่ค่อยเหมาะสมหรือเปล่า…”

“ไม่เหมาะสมตรงไหนกัน” เผยชิงเหอยิ้มบาง “เหมาะสมยิ่งนัก มีแต่เพิ่มจำนวนคนในตระกูล จึงจะขยายตระกูลให้ยิ่งใหญ่ ฟื้นฟูสกุลเผยขึ้นมาใหม่ได้”

“รอให้ถึงวันข้างหน้า ข้าจะรับผู้ลี้ภัยและพวกไร้สูติบัตรเข้ามา ใครมีผลงานดีเยี่ยม ย่อมอนุญาตให้เปลี่ยนมาใช้แซ่เผยได้ เผยเจี่ยกับเผยอี่ก็มีที่มาเช่นนี้ ตอนนี้พวกเขาก็นับว่าตนเองเป็นคนสกุลเผย ทั้งบุกเบิกที่ดินทำกิน ทั้งทุ่มเทสุดกำลัง”

เผยอวิ๋นอ้าปากค้าง นิ่งงันจนพูดไม่ออก

วาจาของเผยชิงเหอแพร่สะพัดออกไปอย่างเงียบเชียบ บรรดาสตรีตระกูลเผยต่างพากันตกตะลึงพรึงเพริด

เช้าวันถัดมา นางลู่ก็ปรี่เข้ามาหาหลานสาวด้วยความเดือดดาล “เผยชิงเหอ! เจ้ากับแม่หนูหยุนพล่ามเหลวไหลอันใดกัน!”

“อะไรคือสตรีสกุลเผยต้องรับเขยแต่งเข้าบ้านทั้งหมด! ลูกที่คลอดออกมาต้องแซ่เผยทั้งหมด!”

“ทำเช่นนี้ได้อย่างไร! เจ้าคิดจะคว่ำครรลองคลองธรรมหรืออย่างไร!”

เผยชิงเหอเหลือบมองนางลู่ที่โมโหจนแทบคลั่ง “อันใดคือครรลองคลองธรรมหรือ กษัตริย์เป็นหลักของขุนนาง ตระกูลเผยเป็นขุนนางภักดีทั้งตระกูล กลับถูกใส่ร้ายป้ายสี ทรราชบนบัลลังก์ไม่สืบสาวราวเรื่อง สั่งตัดหัวบุรุษตระกูลเผยจนสิ้น ทรราชพรรค์นี้ ท่านยังอยากให้ตระกูลเผยจงรักภักดีต่อไปอีกหรือ”

“บิดาเป็นหลักของบุตร ท่านพ่อของข้าตายไปแล้ว บรรดาลุงและอาก็ลงไปอยู่ปรโลกกันหมดแล้ว ตอนนี้ข้าคือหัวหน้าตระกูลเผย ทุกคนย่อมต้องฟังข้า”

“เผยเฟิงเพิ่งจะเจ็ดขวบ อย่างน้อยก็ต้องอีกสิบปีกว่าจะแต่งงานมีลูก เผยเยวี่ยกับพวกเขายิ่งเด็กกว่านั้น ในช่วงสิบกว่าปีนี้ หากตระกูลเผยคิดจะเพิ่มพูนคนและเสริมสร้างกำลัง การรับเขยแต่งเข้าบ้านคือหนทางที่ดีที่สุด”

“ใต้หล้ายึดสามีเป็นหลักของภรรยา แต่ในหมู่บ้านสกุลเผย ภรรยาคือหลักของสามี”

“กฎตระกูลเช่นนี้ ไม่เหมาะสมตรงไหนหรือ”

นางลู่โกรธจนหน้าแดงก่ำ “เจ้ามันฝีปากกล้า ข้าเถียงสู้เจ้าไม่ได้ อย่างไรเสียเรื่องรับเขยเข้าบ้านนี้ก็ไม่ได้เด็ดขาด ข้าไม่เห็นด้วย!”

“แล้วยังมีเรื่องลูกที่คลอดออกมาต้องแซ่เผยทุกคนอีก เหลวไหลสิ้นดี! สายเลือดสกุลเผยจะมั่วซั่วไปหมด! เจ้าลองไปถามพวกผู้อาวุโสในตระกูลดูเถิด พวกนางย่อมคัดค้านกันหมดแน่!”

เผยชิงเหอเอ่ยเรียบๆ “เช่นนั้นก็เปิดประชุมตระกูลเผยสักครา ถามความเห็นของทุกคนในตระกูลเผยดูเถิด”