บทที่ 122 ความขัดแย้ง (สอง)

ถ้อยคำสุดท้ายนี้ได้รับเสียงเห็นพ้องและแรงสนับสนุนจากบรรดาผู้อาวุโสทั้งหลาย

การเข่นฆ่าก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องสุดวิสัย ทว่าสตรีอย่างไรเสียก็ต้องออกเรือน หากได้เป็นถึงพระสนมของโอรสสวรรค์พระองค์ใหม่ การฟื้นฟูตระกูลเผยก็อยู่แค่เอื้อม

นางลู่ยังพูดไม่หมด จึงเอ่ยต่อว่า “เมืองป๋อไห่เป็นถิ่นของสกุลจาง สกุลจางมีทหารชั้นยอดกว่าหมื่นนาย ซ้ำยังมีคุณงามความดีในการคุ้มครองและหนุนนำบัลลังก์ ตำแหน่งฮองเฮานั้นพวกเราคงไม่อาจแย่งชิงกับสกุลจางได้ แต่ด้วยความรู้ความสามารถของเจ้า จะต้องทำให้โอรสสวรรค์พระองค์ใหม่มองเจ้าด้วยความชื่นชมเป็นแน่”