บทที่ 236 วาสนารัก

หนึ่งชั่วยามให้หลัง สองพี่น้องหยางหู่และหยางหวายก็ก้าวออกจากกระโจมทหาร

ทั้งสองสบตากัน ต่างเห็นเหงื่อที่เปียกชุ่มจนแนบแผ่นหลังของอีกฝ่าย

"ข้าเลื่อมใสหมดใจแล้วจริงๆ" หยางหู่ทอดถอนใจแผ่วเบา "เทียบกับกองทัพสกุลเผยแล้ว กองทัพกว่างหนิงของพวกเราแทบไม่ต่างจากก้อนโคลนเลน"