บทที่ 350 มุ่งสู่ความตาย (สอง)

ทหารผ่านศึกแห่งค่ายเป่ยผิงต่างกู่ร้องตามแม่ทัพของตน

เสียงตะโกนพร้อมเพรียงของทหารเก่านับร้อยนายดังกึกก้องประหนึ่งเกลียวคลื่นซัดเข้าโสตประสาทของชาวบ้านที่กำลังแตกตื่นขวัญหนีดีฝ่อ ฝูงชนชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะเข้าใจคำสั่งอย่างรวดเร็ว เลิกวิ่งพล่านเอาชีวิตรอด แล้วเริ่มพากันมุ่งหน้ากลับเข้าเคหสถานของตน ฝูงคนที่เบียดเสียดแน่นขนัดบนถนนบางตาลงไปอย่างเห็นได้ชัด

เมิ่งหกไม่ยอมหยุดพัก เขายังคงตะโกนสั่งการต่อไป ทหารเก่าข้างกายก็ร่วมส่งเสียงกู่ร้องไม่ขาดสาย