บทที่ 402 ประชันคม (สอง)

หลังจากตบหน้าฉาดใหญ่อย่างไม่ไว้หน้า ก็ตบท้ายด้วยการมอบผลประโยชน์ก้อนโตให้

เมื่อลวี่เฟิ่งผ่านพ้นความละอายใจ ความฮึกเหิมและจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ก็ลุกโชนขึ้นมา เขายืดอกรับคำสั่ง “ศึกนี้ ข้าจะต้องเคี่ยวกรำกองทัพฟั่นหยางให้เป็นทหารชั้นยอดให้จงได้”

มารดามันเถอะ ความรู้สึกที่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างผู้อื่นอยู่ร่ำไปเช่นนี้มันช่างน่าอึดอัดเหลือทน!