บทที่ 461 ลอบตีราตรี (หนึ่ง)

เมื่อท่านแม่ทัพใหญ่ซือถูออกคำสั่ง ทหารยามลาดตระเวนในค่ายทัพรักษาพระองค์ค่ำคืนนี้ก็เพิ่มขึ้นถึงสองเท่า ต่างคนต่างถือดาบคมกริบ เดินตรวจตราทั้งในและนอกค่ายทหารไม่หยุดหย่อน อย่าว่าแต่มีทหารม้าเข้าใกล้เลย แม้แต่แมลงวันตัวเดียวก็อย่าหวังจะบินเข้าค่ายได้

ค่ำคืนนี้ ท่านแม่ทัพใหญ่ซือถูพลิกตัวไปมาข่มตานอนไม่หลับ กระทั่งถึงยามสี่จึงฝืนหลับตาลงได้

ในห้วงฝัน ทั่วทุกหนแห่งเต็มไปด้วยเปลวเพลิง เสบียงกรังถูกเผา ทหารในค่ายแตกตื่นคลุ้มคลั่ง ต่างชักดาบไล่ฟันกันมั่วซั่วท่ามกลางเสียงหวีดร้องหวาดผวา บาดเจ็บล้มตายเกลื่อนกลาด แสงไฟและคราบเลือดสาดประสาน คล้ายดั่งขุมนรก