บทที่ 462 ลอบโจมตียามวิกาล (สอง)

กองพันทหารม้าที่ควบตะบึงกลับสู่เมืองโม่เฉิงสูญเสียไปไม่น้อย ขาไปมีสี่พันนาย ขากลับเหลือไม่ถึงสามพัน ตอนออกไปใช้ม้าคนละสองตัว แต่ยามกลับมาส่วนใหญ่เหลือเพียงตัวเดียว ม้าศึกอันล้ำค่าล้มตายไปมากโข

ผู้รอดชีวิตกลับมาล้วนฝุ่นเขรอะเปรอะเปื้อนใบหน้า บางคนเสื้อผ้าขาดวิ่น ทั่วร่างชุ่มโชกด้วยคราบเลือด ดูน่าเวทนายิ่งนัก

เผยชิงเหอสำรวจเผยเยี่ยนอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังมีแขนขาครบถ้วน มีเพียงแผลตื้นๆ ที่ขาซ้ายแห่งเดียวจึงค่อยโล่งอก จากนั้นรีบกวาดตามองหาหยางหวาย หัวใจพลันดิ่งวูบลง