บทที่ 100 จี้เฟิง & เหยาเหยา 3

พออ่านจดหมายจบ จางฉีเหยาก็ไม่อาจกลั้นเสียงร้องไห้ไว้ได้อีกต่อไป เธอทรุดตัวลงนั่งยองๆ ซุกหน้ากับหัวเข่า น้ำตาไหลรินไม่หยุด

ทุกคนต่างคิดว่าเธอกำลังเยียวยาผู้อื่น แต่มีเพียงเธอที่รู้ดีว่า เธอกำลังเยียวยาตัวเองต่างหาก

ตอนอายุสิบห้า จางฉีเหยาป่วยเป็นโรคไร้ความรู้สึกทางอารมณ์

แปลกดีใช่ไหม เด็กที่เติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่น พ่อแม่รักกัน พี่น้องรักใคร่กลมเกลียว กลับเป็นโรคไร้ความรู้สึกทางอารมณ์ได้

เธอไม่สนใจอะไรเลย หลายปีมานี้ เธอหลอกทุกคนได้หมด จนแทบจะหลอกตัวเองได้แล้วด้วยซ้ำ

แต่ตอนอายุสิบหก เธอได้พบกับฉินหรูเยียน คนที่เย็นชายิ่งกว่าเธอเสียอีก

เธอคิดว่าฉินหรูเยียนเป็นเหมือนกับเธอ คิดว่าในที่สุดก็ได้เจอคนที่เข้าใจเธอแล้ว แต่ต่อมาก็พบว่าไม่ใช่

ทว่าเมื่อได้รู้เรื่องราวของฉินหรูเยียน เธอก็รู้สึกนับถือเด็กผู้หญิงคนนี้อยู่บ้าง และรู้สึกสงสารจับใจมากขึ้นอีกหน่อย เธอไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องดีหรือร้าย เธอเริ่มมีอารมณ์ความรู้สึกหวั่นไหวไปตามใครสักคน แต่เธอก็ทำตามใจตัวเอง ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ฉินหรูเยียนมากขึ้น

อายุยี่สิบ ช่วงหลายปีที่เรียนมหาวิทยาลัย ผู้คนมากหน้าหลายตาเดินผ่านเข้ามาในชีวิตแล้วก็จากไป ไม่เคยมีใครสักคนที่ทำให้เธอสนใจแม้แต่น้อย ยกเว้นฉินหรูเยียนที่ไปเรียนอยู่ต่างประเทศ เธอมักจะส่งข้อความ ส่งวิดีโอไปหาฉินหรูเยียนอยู่เสมอ ทั้งสองติดต่อกันมาตลอด ส่วนในมหาวิทยาลัย เธอไม่มีเพื่อนสนิทที่จะคุยเรื่องในใจได้อย่างแท้จริงเลยสักคน

จนกระทั่งด้วยความบังเอิญ เธอได้มาที่สถานสงเคราะห์แห่งนี้

เธอกับเพื่อนร่วมชั้นอยู่ที่นี่แค่สองวันสั้นๆ แต่สองวันนั้นเองที่ทำให้เธอเปลี่ยนไป

ครั้งล่าสุดที่เธอไปพบจิตแพทย์ ผลการตรวจออกมาว่าเธอหายเป็นปกติแล้ว ครั้งนี้เธอตั้งใจมาเพื่อบอกผู้อำนวยการว่า ขอบคุณทุกคนที่ทำให้เธอกลับมามีอารมณ์ความรู้สึกเหมือนคนปกติ หลายปีมานี้ ทุกครั้งที่เธอรู้สึกได้ว่าตัวเองไม่เหมือนเดิม เธอไม่ได้เพิกเฉยต่อทุกสิ่งอีกต่อไปแล้ว แต่สวรรค์กลับไม่ให้โอกาสนั้นกับเธอ

ห้านาทีต่อมา จางฉีเหยาลุกขึ้นยืน ใช้มือปาดน้ำตา แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ใกล้จะมืดลง เธอพับจดหมายที่ผู้อำนวยการทิ้งไว้ให้ใส่กลับเข้าซอง แล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก เธอเดินไปพลางน้ำตาไหลเงียบๆ ไปพลาง จนกระทั่งมาถึงหน้าร้านอาหาร ก็ได้พบกับจี้เฟิง

ข้อมือของเธอถูกเขาคว้าเอาไว้ ข้างหูนอกจากเสียงลมแล้ว ก็มีเพียงเสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้เบาลงของเขา นุ่มนวลและค่อยๆ เอ่ยถามอย่างใจเย็น "เกิดอะไรขึ้น"

เธออ้าปาก เรื่องราวในอดีตมากมายแวบผ่านเข้ามาในหัว

นับตั้งแต่ปีที่อายุสิบห้าผ่านพ้นไป เธอก็จงใจเหินห่างจากจี้เฟิง เพราะเธอพบว่าจี้เฟิงดูเหมือนจะมีท่าทีกับเธอไม่เหมือนกับคนอื่น

แต่ตอนนั้นเธอยังเด็ก ประกอบกับยังป่วยอยู่ จึงไม่รู้ว่าไม่เหมือนกันตรงไหน เธอรู้เพียงว่าตัวเองป่วย จะทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปด้วยไม่ได้

ดังนั้น หลังจากอายุสิบห้า เธอก็ค่อยๆ ถอยห่างออกมาจากโลกของจี้เฟิง

แต่ในตอนนี้ อาจเป็นเพราะเธอหายป่วยแล้ว อาจเป็นเพราะผู้อำนวยการที่คอยเป็นกำลังใจให้เธอมาตลอดไม่อยู่แล้ว ในวินาทีนี้ เธอจึงยอมปลดเกราะป้องกันทั้งหมดลง เธออ้าปาก เสียงแหบพร่าเจือสะอื้นเล็กน้อย

"พี่จี้เฟิง"

จี้เฟิงยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ขยับตัวไม่ได้

เก้าปีแล้ว

ในที่สุดเขาก็ได้ยินเธอเรียกเขาว่าพี่จี้เฟิงอีกครั้ง เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาลึกล้ำ ขอบตาของเธอแดงก่ำ ในดวงตามีทั้งความดื้อรั้นและความเปราะบางที่ยากจะสังเกตเห็น เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้ เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า เหยาเหยาของเขา ในที่สุดก็ไม่ปฏิเสธเขามากเท่าเดิมแล้ว

เขาจูงมือเธอเดินออกไปข้างนอก ไปยังถนนอีกสายที่อยู่ติดกับร้านอาหาร แล้วหาโรงแรมที่สะอาดสะอ้านแห่งหนึ่ง เปิดห้องสวีทแบบสองห้องนอนไว้หนึ่งห้อง

ตลอดทาง ทั้งสองไม่ได้พูดจากันเลยสักคำ

พอถึงห้องพัก จี้เฟิงเสียบคีย์การ์ด ห้องสว่างวาบขึ้นในทันที เขายื่นมือไปปิดตาเธอไว้โดยไม่รู้ตัว "รอให้ตาชินก่อน"

ผ่านไปครึ่งนาที เขาจึงเอามือออก

จางฉีเหยาลืมตาขึ้น จี้เฟิงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ก้มมองเธอด้วยแววตาที่แฝงอารมณ์บางอย่างซึ่งเธออ่านไม่ออก เธอถอยหลังไปเล็กน้อย แล้วเดินไปนั่งลงบนเตียง

จี้เฟิงเหลือบมองเธอแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร

เขาเดินออกไปข้างนอก หยิบน้ำที่ยังไม่ได้เปิดมาสองขวด บิดฝาให้ก่อนแล้วจึงยื่นให้เธอ

"กาต้มน้ำของโรงแรมอาจจะไม่ค่อยสะอาด ดื่มน้ำแร่ไปก่อนนะ หรือจะไปพักที่บ้านของผมที่นี่ก็ได้ คืนนี้จะได้พักผ่อนให้เต็มที่"

เขาไม่ได้ถามอะไรเลย ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรทำให้เธอเสียใจขนาดนี้ ลึกๆ ในใจก็ไม่กล้าถาม กลัวว่าถ้าเธอมีแฟนแล้วทะเลาะกับแฟนมา เขาจะไม่ใช่แค่ปวดใจจนตาย แต่ยังต้องโมโหจนตายอีกด้วย ตายสองแบบแบบนี้ จะทำให้เขาเป็นบ้าตายหรือไง

จางฉีเหยานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ส่ายหน้า แล้วก็พยักหน้า "ไม่อยากพักโรงแรม"

ร่างของจี้เฟิงแข็งทื่อไปชั่วขณะ ถึงจะเป็นเขาที่เสนอเอง ถึงจะแค่ไปบ้านของเขาอย่างบริสุทธิ์ใจก็ตาม แต่ในหัวเขากลับจินตนาการไปไกลมากมายเหลือเกิน

เขาเก็บซ่อนอารมณ์ที่จู่ๆ ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในแววตาเอาไว้ ส่งเสียงรับคำในลำคอ แล้วจูงมือเธอเดินออกไปอีกครั้ง ที่เคาน์เตอร์หน้าโรงแรม เขาจัดการเรื่องเช็กเอาต์ของเช้าวันพรุ่งนี้ไว้เลย เพราะยังไงพวกเขาก็เข้าไปในห้องแล้ว แถมยังดื่มน้ำของทางโรงแรมไปอีกด้วย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถแท็กซี่ก็จอดลงหน้าบ้านเดี่ยวหลังหนึ่ง

จี้เฟิงสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงิน แล้วจึงเปิดประตูรถลงมาพร้อมกับเธอ

ที่นี่มีแม่บ้านมาทำความสะอาดเป็นประจำ คุณชายใหญ่จี้เป็นคนค่อนข้างเรื่องมาก ไม่ชอบพักโรงแรม เมืองที่มีสาขาของบริษัทตั้งอยู่ ส่วนใหญ่เขาจะมีบ้านเป็นของตัวเองไว้ทั้งนั้น

เขาเดินไปที่หน้าประตู กดรหัสเปิดประตู ซึ่งเป็นกลอนแบบใส่รหัส จึงเปิดได้อย่างรวดเร็ว

ทั้งสองเดินเข้าไปข้างในด้วยกัน จี้เฟิงเอื้อมมือไปเปิดไฟในห้องนั่งเล่น แล้วปิดประตูลงกลอน ก่อนจะหันกลับมามองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู

"ทานข้าวหรือยัง"

จางฉีเหยาส่ายหน้า

จี้เฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เดินเข้าไปดูในครัว เปิดตู้เย็นดู แล้วเดินกลับออกมา

"ที่บ้านไม่มีอะไรให้กินเลย มีแต่บะหมี่ ได้ไหม หรือจะให้ผมสั่งอาหารเดลิเวอรีมาให้"

"ฉันอยากดื่มเหล้า" เสียงของจางฉีเหยาค่อนข้างเบา แต่จี้เฟิงก็ได้ยิน เพียงแต่เขาสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า

เขายืนพิงกรอบประตูครัว กอดอก มองเธอด้วยสายตาที่ดูไม่ออกว่ายิ้มหรือไม่ยิ้ม คิ้วและหางตายกขึ้นเล็กน้อย "เมื่อกี้ผมได้ยินไม่ชัด พูดว่าอะไรนะ"

จางฉีเหยาเม้มปาก เดินเข้าไปหา เงยหน้าขึ้นมองตาเขา สีหน้าเรียบเฉย

"ฉันบอกว่า ฉันอยากดื่มเหล้า!" เธอพูดอย่างมั่นอกมั่นใจเต็มที่ จี้เฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอคอไม่แข็ง ถ้าลู่จิ่งเชินรู้ว่าเขาปล่อยให้เหยาเหยาดื่มเหล้า ลู่จิ่งเชินจะถลกหนังเขาหรือเปล่าก็ไม่รู้

แต่คนตรงหน้ากลับดูเสียใจจนแทบทนไม่ไหว หัวใจของเขาอ่อนยวบลงไปหมด อย่าว่าแต่ดื่มเหล้าเลย ต่อให้เธอขอชีวิตเขา เขาก็ยอมให้

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง