บทที่ 99 จี้เฟิง & เหยาเหยา 2

วันรุ่งขึ้น เธอก็กลับเมืองหลวงไปหาลู่จิ่งเชิน

"พี่ ต่อไปค่าขนมที่พี่ให้ฉัน โอนไปให้สถานสงเคราะห์แห่งนี้แทนได้ไหม" เธอยื่นแฟ้มเอกสารเล่มหนึ่งส่งให้

ปากกาที่ลู่จิ่งเชินกำลังเซ็นเอกสารชะงักกึก เขาเงยหน้าขึ้นมองน้องสาวที่อายุน้อยกว่าเขาห้าปี ตอนนี้เธอกำลังเม้มปากแน่น จ้องมองเขาด้วยแววตาวิงวอนอย่างมีความหวัง

เขาวางปากกาลง รับแฟ้มจากมือเธอมาเปิดดูคร่าวๆ ก็พอจะเข้าใจสถานการณ์

ลู่จิ่งเชินปิดแฟ้ม เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "ไปเที่ยวไห่เฉิงมาเหรอ"

จางฉีเหยาพยักหน้า "ใช่ค่ะพี่ ค่าขนมที่พี่ให้ฉันทุกเดือน ความจริงฉันก็ใช้ไม่ค่อยหมดหรอก พ่อกับแม่ก็ซื้อของให้ฉันตั้งเยอะ รอบนี้ฉันไปเจอสถานสงเคราะห์ที่นั่น มีเด็กๆ ไร้บ้านอยู่เยอะมาก สภาพแวดล้อมก็ไม่ค่อยดี เด็กๆ ผอมกันทุกคน ดูก็รู้ว่าขาดสารอาหาร แต่ที่นั่นมีผู้อำนวยการอยู่คนเดียว ความสามารถของท่านก็มีจำกัด ท่านทำได้ดีที่สุดเท่าที่กำลังของท่านจะทำได้แล้ว พี่ช่วยพวกเขาหน่อยได้ไหม หักจากค่าขนมของฉันไปเลยก็ได้ ไม่ต้องให้พี่เสียเงินเพิ่ม"

ลู่จิ่งเชินขมวดคิ้ว เขาเงยหน้าพินิจจางฉีเหยาอยู่หลายแวบ ก็พบว่าขอบตาของเธอยังแดงอยู่

น้องสาวคนนี้ของเขา ครั้งล่าสุดที่ตาแดงต่อหน้าเขาก็ตั้งแต่ตอนมัธยมห้า ครั้งที่เขาไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนแทนพ่อแม่แล้วไปสาย ผ่านไปในพริบตาเดียวก็สามปีแล้ว เขาไม่เคยเห็นเธอหลั่งน้ำตาเลยแม้แต่หยดเดียว

ลู่จิ่งเชินเงียบไปไม่พูดอะไร มือของจางฉีเหยาที่กำชายเสื้อไว้ก็ยิ่งบีบแน่นขึ้น ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงของพี่ชายดังขึ้นก่อน

"แค่เรื่องนี้เองเหรอ พี่หาเงินมาก็เพื่อให้เธอใช้ไม่ใช่หรือไง ค่าขนมพี่ก็ให้เธอเหมือนเดิม ถ้าเธอคิดว่าสถานสงเคราะห์แห่งนี้ควรได้รับความช่วยเหลือ เดี๋ยวพี่ให้เฉินจงไปดูแล้วทำแผนออกมาให้ ว่าจะให้ทุนสนับสนุนเป็นประจำในนามของเธอหรือจะไม่เปิดเผยชื่อก็ได้ทั้งนั้น เรื่องเล็กแค่นี้ ถึงกับทำให้เจ้าหญิงน้อยของตระกูลลู่ตาแดงมาหาพี่ชายเลยเหรอ แถมยังจะให้หักจากค่าขนมของเธออีก ถ้าพ่อแม่รู้เข้า มีหวังพี่โดนถลกหนังไปชั้นหนึ่งแน่"

นับตั้งแต่บรรลุนิติภาวะ ลู่จิ่งเชินแทบไม่เคยแสดงอารมณ์ออกมาให้เห็นมากขนาดนี้ เขาเป็นคนพูดน้อย แต่กับน้องสาวคนเดียวของเขา เขามักจะมีความอดทนมากกว่าใคร ยิ่งไปกว่านั้น เขาเองก็ตั้งใจจะผลักดันธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมให้เติบโตไปพร้อมกัน ให้ทุกคนได้รับส่วนแบ่งกันถ้วนหน้า สิ่งที่จางฉีเหยาทำก็นับว่าเป็นการช่วยผลักดันการพัฒนาเหมือนกัน

พอจางฉีเหยาตั้งสติได้ ก็โผเข้าไปกอดแขนเขาไว้ "พี่ พี่ พี่! ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ดีที่สุด! พี่ชายของฉันเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดในโลกเลย!"

ลู่จิ่งเชินยิ้ม ยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าผากเธอเบาๆ "มีอะไรก็มาหาพี่ พี่จะหนุนหลังให้เธอเอง"

ตั้งแต่นั้นมา ทุกไตรมาส ลู่จิ่งเชินจะโอนเงินเข้าสถานสงเคราะห์แห่งนั้นโดยไม่เปิดเผยชื่อ เขาไม่ได้ทำเพื่ออะไรอื่น การทำความดีไม่จำเป็นต้องประกาศชื่อ ยิ่งไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้ เพียงเพราะนั่นคือสิ่งที่น้องสาวของเขาอยากทำเท่านั้น

การให้ทุนสนับสนุนนี้ดำเนินต่อเนื่องมาโดยตลอด

การมาไห่เฉิงของจางฉีเหยาครั้งนี้ ก็เพื่อมาเยี่ยมผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ สมัยเรียนมหาวิทยาลัย บางครั้งช่วงปิดเทอมเธอก็จะแวะมาเยี่ยม จนสนิทกับผู้อำนวยการ ด้วยเงินสนับสนุนจากพี่ชายของเธอ สถานสงเคราะห์จึงได้รับการซ่อมแซมปรับปรุง โครงสร้างทั้งหมดก็ได้รับการเสริมให้แข็งแรง เตียงนอนของเด็กๆ ก็เปลี่ยนใหม่หมดทุกหลัง ถึงขั้นสร้างห้องสมุดขึ้นภายในสถานสงเคราะห์อีกห้องหนึ่งด้วย

เธอรู้สึกดีใจมาก เพราะพี่ชายของเธอ เด็กๆ เหล่านี้จึงได้ใช้สิ่งของเงินทองเยียวยาบาดแผลในใจได้บ้างชั่วคราว ถึงแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม

ทว่ามาครั้งนี้ เธอกลับพบว่าผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ไม่อยู่แล้ว

ตอนที่เธอมาถึง เธอไม่เห็นผู้อำนวยการ เห็นแต่อาสาสมัครหลายคนที่เคยเล่านิทานให้เด็กๆ ฟังด้วยกันมาก่อน เธอเดินไปหาเด็กสาวคนหนึ่งที่ค่อนข้างสนิทกันมากกว่าคนอื่น ดึงชายเสื้อของอีกฝ่ายเบาๆ แล้วเอ่ยถาม

"จูจู ผู้อำนวยการล่ะ ทำไมฉันมาถึงตั้งนานแล้วยังไม่เห็นท่านเลย"

ทันทีที่เธอพูดจบ รอบข้างก็เงียบกริบลงทันใด เด็กๆ ที่กำลังเล่นกันอยู่ต่างพากันก้มหน้างุดอย่างเงียบงัน

"ผู้อำนวยการป่วยค่ะ ท่าน… ไม่อยู่แล้ว…" เด็กสาวที่ชื่อจูจูลังเลอยู่นานกว่าจะเอ่ยปาก

เธอเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ที่ไห่เฉิง มาเป็นอาสาสมัครที่สถานสงเคราะห์แห่งนี้ได้สักระยะแล้ว ย่อมเคยพบจางฉีเหยามาก่อน

ครั้งแรกที่ได้เจอกัน เธอแปลกใจอยู่ไม่น้อย จางฉีเหยาดูผิวพรรณขาวสะอาด เสื้อผ้าที่สวมถึงจะดูไม่ออกว่าเป็นยี่ห้ออะไร แต่ก็มองออกว่าเนื้อผ้าดีมาก กิริยาท่าทางดูมีการศึกษาอบรมมาดี แต่กลับไม่กลัวสกปรกไม่กลัวเหนื่อย ยอมอยู่เล่นกับเด็กๆ ถึงขั้นตัดผมให้พวกเขา อาบน้ำให้เด็กผู้หญิงตัวน้อยวัยแค่สองสามขวบ เรื่องพวกนี้เธอทำมาหมดแล้ว

ตอนนั้นจูจูสงสัยเป็นอย่างมาก แค่ฟังสำเนียงก็รู้ว่าไม่ใช่คนในพื้นที่ ต่อมาเธอได้รู้จากปากผู้อำนวยการว่า จางฉีเหยามาจากเมืองหลวง ได้รู้จักพวกเขาตอนที่มาเที่ยว หลังจากนั้นเวลาว่างก็จะมาเยี่ยมเด็กๆ ที่ไห่เฉิงอยู่เสมอ เธอยิ่งไม่อยากจะเชื่อเข้าไปใหญ่ ผู้หญิงที่ดูก็รู้ว่าครอบครัวมีฐานะแบบนี้ จะทำเรื่องพวกนี้ได้ด้วยหรือ

แต่ต่อมา จางฉีเหยามาที่นี่ปีละสามสี่ครั้ง ทุกครั้งที่มาเธอจะช่วยทุกคนทำงาน คนอื่นทำอะไร เธอก็ทำตามนั้น จูจูถึงได้ค้นพบว่า จางฉีเหยาไม่ได้เป็นคนธรรมดาอย่างที่เธอเคยคิดไว้เลยสักนิด

พอจางฉีเหยาได้ยินคำพูดนั้น ก็แข็งทื่ออยู่กับที่ในทันที

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าด้วยมือที่สั่นเทา เปิดหาวีแชตของผู้อำนวยการ ข้อความครั้งสุดท้ายยังค้างอยู่ที่เมื่อครึ่งเดือนก่อน เธอเงยหน้าขึ้น ในแววตาฉายแววเศร้าสร้อย

"ทำไมท่านป่วยแล้วไม่บอกฉันเลย… ครึ่งเดือนก่อนตอนที่ฉันคุยกับท่าน ท่านก็ไม่บอกฉันเลยสักคำ"

เธอพึมพำ มือที่กำโทรศัพท์สั่นจนควบคุมไม่อยู่

จูจูเห็นเธอเป็นแบบนี้ก็รู้สึกใจไม่ดีไปด้วย เธอเดินเข้าไปกุมมือจางฉีเหยาไว้

"เหยาเหยา พวกเราไม่มีใครรู้เลย ผู้อำนวยการปิดบังพวกเราทุกคน ท่านไม่เคยไปโรงพยาบาลเลยด้วยซ้ำ กว่าพวกเราจะรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว"

จางฉีเหยาหลับตาลง หลายปีมานี้ เธอมองคนที่นี่เป็นเหมือนครอบครัวและเพื่อนไปนานแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องมาที่นี่ปีละหลายรอบทำไม แค่ให้พี่ชายโอนเงินมาก็พอแล้ว

จูจูหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้เธอ "ผู้อำนวยการรู้ว่าเธอต้องมา เลยฝากฉันไว้ให้ส่งต่อให้เธอ ลองอ่านดูนะ"

พูดจบ เธอก็ตบไหล่จางฉีเหยาเบาๆ แล้วหมุนตัวพาเด็กๆ หลายคนเดินออกไป

จางฉีเหยาสูดหายใจลึก ใช้มือที่สั่นระริกเปิดจดหมายฉบับนั้นออก

"ถึงเหยาเหยา

เห็นตัวอักษรก็เหมือนได้เห็นหน้า

ป้าดีใจมากที่ในช่วงชีวิตไม่กี่ปีสุดท้ายได้พบกับหนู หนูคือแสงสว่างที่สุกสกาวที่สุดในชีวิตบั้นปลายของป้า ครั้งแรกที่หนูมา หนูแอบทิ้งเงินไว้สามหมื่นหยวน คิดว่าป้าไม่รู้ใช่ไหม เด็กโง่ หนูไม่รู้หรอกหรือว่าในสถานสงเคราะห์นอกจากห้องน้ำกับห้องอาบน้ำแล้ว ที่อื่นมีกล้องวงจรปิดเต็มไปหมด

ต่อมา เงินสนับสนุนที่ไม่เปิดเผยชื่อทุกปีก็เป็นฝีมือหนูใช่ไหม ตั้งหลายปีไม่เคยมีใครมาช่วยเหลือสถานสงเคราะห์เลย พอหนูมา ทิ้งเงินไว้สามหมื่นหยวน แล้วหลังจากหนูกลับไปได้ไม่นาน ป้าก็ได้รับเงินสนับสนุนพอดี เรื่องจะบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไงกันล่ะ

ขอโทษนะที่ปิดบังเรื่องป่วยของป้ามาตลอด สัญญากับป้านะว่าจะไม่โกรธป้า และยิ่งไม่โทษตัวเองด้วย เข้าใจไหม

หลายปีมานี้ ทุกครั้งที่หนูมาที่นี่ ป้ากับเด็กๆ มีความสุขมาก หนูเหมือนพระอาทิตย์ดวงน้อยที่คอยให้ความอบอุ่นแก่พวกเราทุกคน ทำให้ป้ากลับมาเชื่ออีกครั้งว่าบนโลกใบนี้ยังมีความรักที่บริสุทธิ์อยู่จริง และเชื่อว่าสักวันเด็กๆ เหล่านี้จะได้กลับบ้านของพวกเขา

ว่างเมื่อไรก็กลับมาเยี่ยมสถานสงเคราะห์บ้างนะ เด็กๆ ชอบหนูกันทุกคน ป้าหวังว่าเหยาเหยาจะเป็นพระอาทิตย์ดวงน้อยที่ร่าเริงสดใส น่ารัก สวยงาม และเฉลียวฉลาดตลอดไป"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง