บทที่ 98 จี้เฟิง & เหยาเหยา 1

ไม่กี่วันต่อมา ก็ถึงวันนัดเจอกันของลู่จิ่งเชิน จี้เฟิง และเฉิงซวี่

พวกเขานัดกันไว้ตอนกลางคืน เพราะช่วงกลางวันต่างคนต่างก็มีงานและการประชุม ทำให้ปลีกตัวออกมาไม่ค่อยได้

ช่วงบ่าย ลู่จิ่งเชินไปรับฉินหรูเยียนที่สตูดิโอหลิงซี ทั้งคู่เดินทางไปที่ซีฟู่ด้วยกัน ช่วงสองสามวันนี้ ถ้าเธอว่างก็จะมาขลุกอยู่ที่สตูดิโอเกือบตลอด เพราะเสื้อผ้าที่ออกแบบให้จางหว่านอวี้ถูกจัดให้อยู่ในลำดับความสำคัญอันดับแรก เธอจึงมาติดตามงานที่นี่เป็นหลัก

ทันทีที่เธอนั่งบนรถ ลู่จิ่งเชินก็ยื่นถุงใบหนึ่งมาให้ เธอรับมาแล้วเอียงคอเล็กน้อย เห็นเขาไม่พูดอะไรจึงเปิดถุงดู ปรากฏว่าเป็นชานมร้อนหนึ่งแก้ว

ฉินหรูเยียนยิ้ม “วันนี้ทำไมจู่ๆ ถึงนึกอยากซื้อชานมให้ฉันล่ะคะ?”

ลู่จิ่งเชินโน้มตัวไปคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ ก่อนจะรับชานมแก้วนั้นมาเจาะหลอดให้ แล้วค่อยส่งคืนให้เธอ “วันนี้ผ่านมาทางนี้พอดี”

ลู่จิ่งเชินสตาร์ทรถ สองมือจับพวงมาลัย เปิดไฟเลี้ยวซ้าย แล้วจึงขับเข้าสู่กระแสการจราจร

ฉินหรูเยียนร้องอ๋อ เธอรับมาจิบหนึ่งคำ พลิกดูป้ายฉลาก ชานมร้อนหวานห้าสิบเปอร์เซ็นต์ เป็นรสชาติที่เธอชอบ

ซีฟู่ ห้องเทียนเชว่

จางฉีเหยานั่งอยู่ข้างๆ จี้เฟิงด้วยท่าทางไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก ก่อนหน้านี้ไม่นาน พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายรู้เรื่องของพวกเขาทั้งคู่ จึงตัดสินใจร่วมกันว่าให้จางฉีเหยาเป็นคนรับผิดชอบ

ทำไมถึงบอกว่าให้เธอเป็นคนรับผิดชอบน่ะหรือ? ก็เพราะจี้เฟิงบอกว่าเขาอยากแต่งงานกับเธอ แต่เธอไม่ยอม อีกทั้งยังบอกว่าเขาไม่เคยมีความรักมาก่อน รู้สึกเสียเปรียบมาก ที่เสียครั้งแรกไปแบบงงๆ แถมอีกฝ่ายยังไม่ยอมรับผิดชอบ

จางฉีเหยารู้สึกว่าทักษะการโกหกหน้าตายของเขานี่มันสุดยอดจริงๆ แต่พอถูกเขาพูดแบบนี้ กลายเป็นว่าเธอเองที่กลายเป็นฝ่ายผิด เพราะเธอยังพอจำได้ลางๆ ว่าคืนที่เกิดเรื่องนั้น เธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อนจริงๆ

ลู่หวยจิ่นและภรรยามองลูกสาวด้วยอาการแบบนั้นก็เข้าใจดี แม้เรื่องนี้ส่วนใหญ่จะเป็นฝ่ายหญิงที่เสียเปรียบ แต่เรื่องนี้เริ่มต้นขึ้นเพราะเหยาเหยาของพวกเขา ตอนนี้ฝ่ายชายกลับมาเรียกร้องให้พวกเขารับผิดชอบเสียเอง

ลู่หวยจิ่นมองจางฉีเหยาที่เอาแต่ก้มหน้า แล้วหันไปมองจี้เฟิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้จะดูนิ่งขรึมแต่จริงๆ กลับเต็มไปด้วยพิรุธ เขาขำในใจ ช่างเถอะ สงสัยไอ้หนุ่มนี่คงหมายตาดูลูกสาวเขาไว้แล้ว ส่วนลูกสาวตัวน้อยของเขายังไม่รู้เรื่องอะไรเลย ถูกเขาหลอกขายยังช่วยเขานับเงินให้อีก

เขานึกถึงที่ลู่จิ่งเชินเคยเปรยๆ กับเขาไว้อย่างอ้อมๆ ครอบครัวของจี้เฟิงก็ถือว่าเป็นมิตรสนิทมาช้านาน รู้ตื้นลึกหนาบางกันดี จะให้มอบแก้วตาดวงใจของเขาไปให้คนอื่น เขาก็ไม่วางใจเท่าไร แต่จะไปบังคับลูกสาวก็ไม่ได้

ดังนั้น พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายจึงตัดสินใจสุดท้ายว่า ให้ทั้งคู่ลองคบหาดูใจกันไประยะหนึ่งก่อน ถ้าไม่เข้ากันจริงๆ ก็ช่างมัน แต่ว่า ยังไงก็ต้องมีกำหนดเวลา

สุดท้าย จางฉีเหยาก็ต่อรองขอเวลาผ่อนผัน เธอจะลองคบกับจี้เฟิงหนึ่งเดือน ถ้าไม่เข้ากันจริงๆ พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็ห้ามบังคับให้เธอแต่งงานอีก นั่นก็คือการให้เธอรับผิดชอบนั่นเอง

หลังจากทุกคนเห็นพ้องต้องกัน ช่วงที่ผ่านมาทั้งคู่ก็แทบจะตัวติดกันตลอดเวลา แต่จี้เฟิงกลับมีความยับยั้งชั่งใจและสุภาพกับเธอมากกว่าเดิม ไม่มีพฤติกรรมล่วงเกินใดๆ อีกเลย

ด้วยเหตุนี้ คืนนี้จางฉีเหยาจึงจำใจต้องติดตามมาร่วมวงนัดพบของลู่จิ่งเชิน จี้เฟิง และเฉิงซวี่ ระหว่างทางที่มาเธอยังไม่รู้เลยว่าพี่ชายเธอก็จะมาด้วย จี้เฟิงบอกแค่ว่าจะไปเจอเพื่อนสองคน เธอเลยไม่ได้คิดไปถึงพี่ชายตัวเอง เพราะตั้งแต่พี่ชายแต่งงานไป เขาก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้หรือเพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง เธอเองก็ไม่ได้เจอพี่ชายตัวต่อตัวมานานแล้ว

ตอนนี้เธอนั่งเบื่อๆ อยู่บนโซฟา กินผลไม้ที่วางอยู่พลางคุยกับจี้เฟิงไปเรื่อยเปื่อย ลู่จิ่งเชินกับเฉิงซวี่ก็ยังไม่มา จี้เฟิงนั่งอยู่ข้างๆ เธอ คอยปอกส้มให้ หรือรินน้ำให้เป็นระยะ

ตั้งแต่พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายรู้เรื่องของทั้งคู่ เธอก็ไม่เคยหลบหน้าเขาอีก ทั้งคู่ใช้เวลาช่วงกลางวันด้วยกันตลอด และตอนเย็นเขาก็จะไปส่งเธอที่อพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่เธอพักอยู่ เธอแยกออกมาอยู่ข้างนอกนานแล้ว ไม่ได้อยู่กับที่บ้าน แต่เขาก็ไม่เคยขึ้นไปบนห้องเลยสักครั้ง

ตอนนี้นั่งอยู่ข้างๆ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิโชยมา จี้เฟิงรู้ดีว่าเธอชอบใช้ครีมอาบน้ำกลิ่นนี้มาตั้งแต่เด็ก ทันใดนั้น ภาพของคืนแรกที่ทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันก็แวบเข้ามาในหัวของเขาอย่างควบคุมไม่ได้

สองเดือนก่อน

จี้เฟิงไปทำงานที่ไห่เฉิง บริษัทมีโปรเจกต์หนึ่งที่ต้องให้เขาไปเจรจาด้วยตัวเอง

ผู้รับผิดชอบฝั่งนั้นอายุมากกว่าเขามาก และยังเป็นคนรู้จักเก่าแก่ของผู้อาวุโสในครอบครัวเขาอีก เขาอุตส่าห์มีความอดทนยอมเจรจาจนทำสัญญาเรียบร้อย แต่กลับถูกบังคับให้ไปร่วมวงทานอาหารต่อ

สุดท้าย แน่นอนว่าเขาก็ถูกมอมเหล้าไปไม่น้อย แต่ก็ยังดีที่ยังไม่เมา มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ผู้ช่วยที่ติดตามมาข้างๆ กำลังจะพาเขากลับ ทันทีที่ก้าวออกมาจากร้านอาหาร เขาก็เห็นร่างคุ้นตา เขาจึงยื่นมือไปขวางคนที่กำลังจะพุ่งตัวเข้าไปในร้านอาหาร คว้าข้อมือเธอไว้แน่น

“วิ่งมาทำไม?”

จางฉีเหยาเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ จี้เฟิงพบว่าดวงตาของเธอแดงก่ำ เหมือนเพิ่งร้องไห้มา หัวใจเขากระตุกวูบ มือที่จับข้อมือเธอไว้เผลอออกแรงโดยไม่รู้ตัว

“เกิดอะไรขึ้น?” เสียงของเขาต่ำทุ้ม ไม่ได้มีความไม่ใส่ใจเหมือนตอนที่อยู่กับเธอในอดีตอีกแล้ว

ขอบตาของจางฉีเหยาร้อนผ่าว น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา เธออ้าปากค้าง แล้วจี้เฟิงก็ได้ยินคำว่า “พี่จี้เฟิง” ที่เขาไม่ได้ยินมาตลอดเก้าปีที่ผ่านมา

แต่เขากลับไม่รู้สึกดีใจอย่างที่คิดไว้ เพราะเธอกำลังร้องไห้

จางฉีเหยามาที่ไห่เฉิงเพื่อมาดูเด็กน้อยที่เธอเคยให้การอุปการะไว้ พี่ชายให้เงินค่าขนมเธอเยอะมากในแต่ละเดือน เกือบจะถึงเจ็ดหลัก เธอไม่มีอะไรต้องซื้อ ของที่จำเป็นที่บ้านก็มีครบ เงินแทบจะใช้ไม่หมด

ครั้งหนึ่งตอนมาเที่ยวไห่เฉิงกับเพื่อนมหาวิทยาลัย เธอพบว่าที่นี่มีสถานสงเคราะห์ขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ข้างในมีเด็กมากมายที่ถูกครอบครัวทอดทิ้งหรือไม่ก็พลัดหลง

สถานสงเคราะห์มีแค่ผู้อำนวยการเพียงคนเดียว ส่วนอาสาสมัครก็ไม่แน่นอน ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยใกล้เคียง มีคุณป้าสูงอายุอยู่สองคน

ครั้งแรกที่เธอมาที่นี่ เห็นเด็กๆ เหล่านี้ที่ไร้บ้าน มีเพียงสถานสงเคราะห์แห่งนี้ที่เป็นที่พักพิง แต่เธอก็นึกดีใจที่อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมีที่พักพิงนี้อยู่

ครั้งนั้น ก่อนจะกลับ เธอทิ้งช่องทางติดต่อของผู้อำนวยการไว้ และแอบมอบเงินสดทั้งหมดที่มีติดตัวให้ผู้อำนวยการไป ประมาณสามหมื่นหยวน

มันไม่ได้มากมายอะไรเลย ถ้าเทียบกับค่าขนมที่พี่ชายให้ มันไม่ได้เยอะเลยจริงๆ

เธอรู้ดีว่าถ้าเธอยื่นให้ตรงๆ ผู้อำนวยการต้องไม่ยอมรับแน่ เธอและเพื่อนจึงไปช่วยงานที่สถานสงเคราะห์อยู่สองวัน เธออาบน้ำให้เด็กผู้หญิงที่อายุน้อยกว่า แล้วไปซื้ออุปกรณ์ตัดผมมาเล็มผมให้พวกเธอ

ตอนกลับถึงโรงแรมในตอนเย็น เธอยังรู้สึกปวดใจไม่หาย เธอเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ดี ได้รับการดูแลเอาใจใส่มาโดยตลอด คนที่ลำบากที่สุดที่เธอเคยพบ เธอคิดมาตลอดว่าเป็นฉินหรูเยียน เพื่อนสมัยมัธยมที่ต้องสูญเสียพ่อแม่ไปในชั่วข้ามคืนแล้วต้องจากบ้านไปไกล จนถึงตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่า โลกนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่เธอคิด ในมุมมืดที่เธอไม่รู้และมองไม่เห็น ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ถึงแม้จะพยายามแค่ไหน ก็ยังไม่สามารถมีชีวิตที่ดีหรือครอบครัวที่มีความสุขได้

พ่อแม่ต้องใจดำขนาดไหนถึงทอดทิ้งลูกของตัวเองได้? พอนึกถึงเด็กๆ ในสถานสงเคราะห์เหล่านั้น หัวใจเธอก็แทบขาด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง