บทที่ 97 คู่แข่งหัวใจ (พระรองที่ไม่ค่อยมีตัวตน)

ใจกลางเมืองเอฟ

บนชั้น 32 ของตึกระฟ้าแห่งหนึ่ง

เสิ่นอี้อวิ๋นโทรหาเบอร์ที่จำขึ้นใจอีกครั้ง แต่ก็ยังคงได้ยินเสียงสัญญาณว่ากำลังติดสาย

เขาตัดสายทิ้ง เปิดวีแชตแล้วส่งข้อความไปหาอีกฝ่าย ทว่าวินาทีต่อมา หน้าจอแชตก็ขึ้นเตือนว่าข้อความถูกทำลายโดยอัตโนมัติ

เขาวางโทรศัพท์ทิ้งไว้บนโต๊ะ พลางดึงปมเนคไทออกด้วยความหงุดหงิด

แปดปีก่อน เขาได้รู้จักกับฉินหรูเยียน

ตอนนั้นเธอไม่มีความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่เลย บังเอิญที่เขารู้ว่าเธอมีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวฉินเฉาหยางในประเทศ เขาจึงวางแผนเล่นงานฉินซื่อเยี่ยในตอนที่ฉินเฉาหยางกำลังเข้าร่วมการประมูล บริษัทยาฉินซื่อในตอนนั้นใกล้จะล้มละลาย แต่ก็ไม่ได้แตะต้องเงินบำนาญก้อนโตที่ฉินเจิ้งทิ้งไว้ให้เลย

ฉินเฉาหยางเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ให้ฉินหรูเยียนตั้งแต่ต้นจนจบ

ต่อมาเขาจงใจปล่อยข่าวจากในประเทศให้เข้าหูเธอ จนฉินหรูเยียนเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเขาเอง

ง่ายมาก ฉินหรูเยียนต้องการเงิน ส่วนเขาก็ต้องการตัวอย่างเลือดของเธอ เขารู้ว่างานวิจัยของฉินเจิ้งเกี่ยวข้องกับตัวฉินหรูเยียน คงเพราะร่างกายของเธอมีความผิดปกติบางอย่างแต่ไม่ส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิต

จุดประสงค์แรกที่เขาเข้าหาฉินหรูเยียนก็เพื่องานวิจัยของฉินเจิ้งนั่นแหละ

สมัยก่อน หลังจากถูกสถาบันการแพทย์ระดับนานาชาติขับไล่ออกมา เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ ซ้ำยังรวบรวมคนที่ไม่ได้รับการยอมรับหรือถูกขับไล่ออกจากสถาบัน มาก่อตั้งเป็นบริษัทยาเสิ่นซื่อ

ปัจจุบัน ยาที่บริษัทเขาพัฒนาและถูกบรรจุเข้าสู่การทดลองระดับประเทศหรือสวัสดิการของรัฐมีอยู่หลายแสนชนิด

แต่คนเรามักไม่รู้จักพอ เขาไม่ยอมแพ้ เขายังอยากกลับไปที่สถาบันการแพทย์ระดับนานาชาติ อยากนั่งอยู่บนจุดสูงสุดของวงการแพทย์โลก

กรณีศึกษาอย่างฉินหรูเยียนนั้นหาได้ยากยิ่ง หากเขาเอาชนะมันได้ ก็จะสามารถใช้เป็นบันไดกลับเข้าสู่สถาบันการแพทย์ระดับนานาชาติอีกครั้ง

เพียงแต่แผนการคนไม่สู้ฟ้าลิขิต

ตลอดแปดปีมานี้ ฉินหรูเยียนส่งตัวอย่างเลือดให้เขามาตลอด แต่เมื่อช่วงก่อนหน้านี้เธอหายตัวไปกะทันหัน เขาค้นหาไปทั่วทั้งประเทศเอฟแต่กลับไม่พบแม้แต่เงา

เขายอมทุ่มเงินค่าจ้างร้อยเท่าเพื่อจ้างตำรวจสากลตามหา แต่ทางนั้นไม่เพียงแต่ไม่รับงาน ยังขึ้นบัญชีดำเขาอีกด้วย

ช่วงนี้เขาคอยส่งคนไปสืบข่าวของเธอ แม้แต่แฮกเกอร์ก็จ้าง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือ ไอพีปริศนา ซึ่งไม่รู้จะเริ่มตามจากตรงไหน

เขากดปุ่มบนโทรศัพท์บนโต๊ะแล้วต่อสายออกไป “ไปตรวจสอบความเป็นไปล่าสุดของบริษัทยาฉินซื่อในเมืองหลวงให้ฉัน แล้วรีบรายงานกลับมาโดยเร็วที่สุด”

เขาตัดสายทิ้ง ในใจรู้สึกหงุดหงิดเหลือเกิน

เขาแยกไม่ออกแล้วว่าที่หงุดหงิดเป็นเพราะไม่มีตัวอย่างเลือดเลยกลับไปสถาบันการแพทย์ไม่ได้ หรือเป็นเพราะแค่ไม่มีข่าวคราวของเธอเพียงอย่างเดียว

ในประเทศ

อวี่จิ่งหย่วน

แม้ว่าฉินหรูเยียนจะย้ายไปอยู่บ้านเดี่ยวชานเมืองกับลู่จิ่งเชินแล้ว แต่ที่นี่ยังมีของบางอย่างที่เธอยังไม่ได้เอาไป

ทันทีที่เธอกลับเข้าห้องนอน หยิบซิมการ์ดออกมาจากลิ้นชัก โทรศัพท์ก็แจ้งเตือนว่ามีคนกำลังพยายามเจาะระบบไอพีของเธอ

เธอเม้มปากแล้วนั่งลงที่ข้างเตียง กดเปิดระบบติดตามมือถือ

ชิ้นส่วนภายในโทรศัพท์ของเธอเป็นสิ่งที่เธอประกอบขึ้นเอง ตอนที่ตัดสินใจกลับประเทศ เธอไม่ได้คิดจะข้องแวะกับทางนั้นอีก โดยเฉพาะเมื่อเสิ่นอี้อวิ๋นกล้าไปจ้างตำรวจสากลตามหาเธอ

แววตาของเธอดูลึกล้ำ ริมฝีปากเม้มแน่น เธอไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดแบบนี้มานานมากแล้ว

เธอเปิดระบบสวนกลับ พิกัดไอพีของอีกฝ่ายก็ปรากฏขึ้น เธอจัดการรบกวนสัญญาณอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด แถมยังแอบฝังไวรัสลงไปในเครื่องอีกฝ่ายด้วย ต่อจากนี้ไม่ว่าจะติดต่อสื่อสารทางไหน ทั้งข้อความหรือเสียง ข้อมูลจะถูกซิงค์มาที่เครื่องเธอด้วยทั้งหมด

ทำทุกอย่างเสร็จสรรพ เธอก็ปิดโทรศัพท์แล้วมองมือตัวเอง

ตลอดแปดปีที่ผ่านมา เธอส่งตัวอย่างเลือดให้เสิ่นอี้อวิ๋นมานับครั้งไม่ถ้วน แต่สิ่งที่แม้แต่เธอและเฉิงอวี่ไป๋ยังมืดแปดด้าน แค่เสิ่นอี้อวิ๋นจะอาศัยเรื่องนี้พลิกฟื้นสถานการณ์?

ฝันกลางวันชัดๆ ไม่เจียมตัวเอาเสียเลย

ที่หน้าประตูห้องนอน ลู่จิ่งเชินยืนอยู่นานพอสมควร

หลังจากที่เขาไปรับเธอจากสตูดิโอหลิงซี แล้วเธอพูดว่าจะกลับมาเอาของที่นี่ เขาก็ขับรถมาส่งโดยไม่ได้คัดค้านอะไร

ตอนจอดรถที่ชั้นใต้ดิน ฉินหรูเยียนให้เขารออยู่ในรถ ส่วนเธอขึ้นมาเอาของเอง สายตาเขาวูบไหวเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่บอกให้เธอรีบขึ้นรีบลง

รออยู่เกือบยี่สิบนาทีก็ยังไม่เห็นลงมา ลู่จิ่งเชินขมวดคิ้ว ดับเครื่องยนต์ ดึงกุญแจรถ ล็อกประตูแล้วเดินตรงไปทางลิฟต์

เขามายืนรอที่หน้าประตูห้องนอนได้ห้าหกนาทีแล้ว

ปกติแล้วฉินหรูเยียนมักจะรู้ตัวอยู่เสมอว่าเขามีตัวตนอยู่ใกล้ๆ เขาพบมานานแล้วว่าเธอมีความรู้สึกไวมาก ใครเดินเข้ามาใกล้เธอมักจะรู้ตัวเร็ว

เวลานี้เธอกำลังก้มหน้าเล็กน้อย พลางมองดูแขนของตัวเอง ลู่จิ่งเชินนึกถึงเรื่องที่เฉิงอวี่ไป๋เคยบอกเขา ใจเขากระตุกวูบ แต่สีหน้ากลับยังคงเรียบเฉย

“นั่งอยู่ข้างเตียงนานขนาดนี้ กำลังรำลึกความหลังตอนที่เราอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”

เขาเอ่ยปากขัดความคิดของเธอ

ฉินหรูเยียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ในดวงตายังคงมีความดุดันที่ยังเก็บไม่หมด ลู่จิ่งเชินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เธอแล้วกุมมือเธอไว้ในอุ้งมือ

“ผมหมายถึงว่า ถ้าคุณคิดถึง เราจะนอนที่นี่คืนนี้เลยก็ได้ ของก็อยู่ครบทุกอย่าง ผมจำได้ว่าชุดนอนที่เหยาเหยาซื้อให้คุณก็อยู่ที่นี่ เหมือนคุณยังไม่เคยใส่มันเลยนะ”

ฉินหรูเยียนมองเขา มุมปากเขายิ้ม คำพูดดูกำกวมชวนให้คิดและไม่ค่อยจริงจังเท่าไหร่ แต่ในดวงตาเขากลับไม่มีความเสน่หาแม้แต่น้อย ซ้ำยังมีแววหยั่งเชิงอยู่ด้วย

เธอจึงก้มหน้าลง “ไม่มีอะไรหรอก กลับไปนอนที่ชานเมืองนั่นแหละ”

ลู่จิ่งเชินตอบรับในลำคอพลางดึงตัวเธอให้ลุกขึ้น

“เมื่อก่อนไม่เห็นรู้เลยว่าคุณเป็นคนอ้อยอิ่งขนาดนี้ มาเอาของแบบนี้ตั้งเกือบครึ่งชั่วโมง ทำให้ผมสงสัยนะว่าคุณแอบซ่อนของดีอะไรไว้หรือเปล่า”

ลู่จิ่งเชินจูงมือเธอเดินออกไปพลางก้มมองปฏิกิริยาของเธอ

ฉินหรูเยียนตอบรับ “คราวหน้าจะระวังไว้ค่ะ ไม่อย่างนั้นวันหลังคุณก็มาคอยคุมงานเองเลย”

ลู่จิ่งเชินหัวเราะ “แบบนั้นไม่ได้หรอก ผมต้องตั้งใจหาเงิน เพราะถึงอย่างไรเยียนเอ๋อร์ก็ใช้เงินทีละเป็นร้อยล้านตลอด”

ฉินหรูเยียนนึกขึ้นได้ ดูเหมือนเฉิงอวี่ไป๋จะไม่ได้มาขอเงินเธอสักพักแล้ว พอถูกลู่จิ่งเชินพูดแบบนี้ มืออีกข้างที่ว่างอยู่ของเธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งข้อความวีแชตไปหาเฉิงอวี่ไป๋

เป็นเพราะงานวิจัยไม่ขาดเงินแล้ว? หรือลู่จิ่งเชินโอนเงินไปให้เฉิงอวี่ไป๋อีกแล้วกันนะ?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง