บทที่ 96 พึงพอใจ

เช้าวันถัดมา

ทั้งสองคนตื่นกันแต่เช้าตรู่ ลู่จิ่งเชินมีธุระต้องเข้าบริษัทเพราะมีโปรเจกต์ต่างประเทศที่ต้องประชุมผ่านวิดีโอคอล

จางหว่านอวี้และฉินหรูเยียนวันนี้มีนัดไปวัดตัวที่สตูดิโอ หลังทานมื้อเช้าเสร็จ ทั้งหมดก็ร่ำลาคุณปู่แล้วออกเดินทาง

ลู่หวยจิ่นออกจากบ้านไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง จางหว่านอวี้กับฉินหรูเยียนจึงอาศัยรถของลู่จิ่งเชินไป เมื่อถึงหน้าสตูดิโอหลิงซี ลู่จิ่งเชินหันไปมองข้างหลัง แม่ของเขาดึงฉินหรูเยียนไปนั่งเบาะหลังด้วยกัน ทำราวกับเขาเป็นคนขับรถไม่มีผิด

"เสร็จแล้วส่งข้อความบอกผมนะ ผมประชุมเสร็จจะมารับ"

ฉินหรูเยียนพยักหน้า จางหว่านอวี้ที่นั่งข้างๆ ก็ยิ้ม "รับแค่เมีย ไม่รับแม่เหรอ?"

ลู่จิ่งเชินหันกลับมาพูดเรียบๆ "พ่อบอกว่า เดี๋ยวเขาจะมารับคุณแม่เองครับ"

เมื่อเช้าลู่หวยจิ่นแอบมาดึงตัวเขาไป บอกว่าวันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งหมื่นสามพันหนึ่งร้อยสี่สิบวันที่เขากับภรรยารู้จักกัน อยากจะเซอร์ไพรส์แม่ จึงขอให้ภรรยาของเขาช่วยถ่วงเวลาไว้หน่อย ลู่จิ่งเชินไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อของเขาถึงขยันหาวันครบรอบมาฉลองกับแม่ได้บ่อยขนาดนั้น

จางหว่านอวี้ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อยพูดกับลู่จิ่งเชิน

"ลูกต้องหัดเรียนรู้จากพ่อบ้างนะ เข้าใจไหม? ผู้ชายตระกูลลู่ต้องตามใจเมีย รักเมีย เพราะยังไงเชื่อเมียแล้วจะเจริญ"

พอได้ยินแบบนั้น ฉินหรูเยียนก็หูแดงก่ำ ลู่จิ่งเชินเหลือบมองใบหูที่ขึ้นสีของเธอแล้วยิ้ม "ทราบแล้วครับแม่ ตรงนี้จอดไม่ได้ ผมไปก่อนนะครับ"

ทั้งสองลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้าน

ฉินหรูเยียนบอกโจวอิ่งไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าจะพาคนมาวัดตัว โจวอิ่งจึงเตรียมช่างตัดเย็บฝีมือดีที่สุดของร้านเอาไว้

เมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบเดินเข้ามาหา

"พี่เยียนค่ะ" สายตาของเธอเผลอมองไปยังจางหว่านอวี้ที่อยู่ข้างๆ ด้วยความชื่นชมและประหลาดใจ

จางหว่านอวี้อมยิ้ม สายตาที่เด็กสาวตรงหน้ามองมานั้นน่าสนใจทีเดียว เธอจึงเอ่ยปากขึ้นเบาๆ "หนูรู้จักฉันด้วยเหรอ?"

ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นไอดอลแบบนั้นล่ะ

โจวอิ่งพยักหน้าแรงๆ "อาจารย์จาง! หนูเคยเห็นรูปอาจารย์บนบอร์ดเกียรติยศที่มหาวิทยาลัย อาจารย์คือไอดอลของหนูเลยค่ะ!"

จางหว่านอวี้เคยเรียนเอกฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง ก่อนจะสอบชิงทุนไปเรียนต่อด้านฟิสิกส์ที่ประเทศเอฟซึ่งมีอันดับมหาวิทยาลัยดีที่สุดในโลก หลังจากเรียนจบ เธอก็ตัดสินใจกลับประเทศทันทีและเข้าทำงานที่สถาบันวิจัยฟิสิกส์แห่งชาติ สร้างคุณูปการให้กับวงการฟิสิกส์ของจีนไว้มากมาย

ในช่วงจุดสูงสุดของอาชีพ เธอตัดสินใจวางมือเพื่อแต่งงานและสร้างครอบครัว แต่ถึงอย่างนั้น หลังแต่งงานเธอก็ยังไปบรรยายที่ภาควิชาฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงอยู่เรื่อยๆ และจนถึงตอนนี้ เธอก็ยังคงเขียนบทความลงวารสารฟิสิกส์อย่างต่อเนื่อง

แม้โจวอิ่งจะเรียนเอกดีไซน์ แต่เพราะพื้นฐานครอบครัวยากจน สภาพแวดล้อมตอนโตมาไม่ค่อยดีนัก แม่ของเธอทุ่มเททุกอย่างเพื่อเธอ เมื่อได้รู้เรื่องราวของจางหว่านอวี้ครั้งแรกที่โรงเรียน เธอก็เลื่อมใสในตัวอีกฝ่ายมาก คนที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรและอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ในสังคมปัจจุบัน ผู้หญิงเราต่างพึ่งพาตัวเองได้มากขึ้น รู้จักคิดเพื่อตัวเอง และให้ความสำคัญกับการสร้างอาชีพการงาน

จางหว่านอวี้ยิ้ม "ฉันวางมือมาตั้งหลายปีแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมีคนจำได้"

โจวอิ่งส่ายหน้า สีหน้าจริงจังขึ้น "สิ่งที่อาจารย์ทำให้ประเทศและวงการฟิสิกส์ จะไม่มีวันถูกผู้คนลืมเลือนค่ะ อาจารย์สอนให้หนูรู้ว่าผู้หญิงก็สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง เป็นอิสระ และทำทุกอย่างที่ผู้ชายทำได้"

ฉินหรูเยียนพอจะทราบเรื่องครอบครัวของอีกฝ่ายอยู่บ้าง เธอจึงโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหูจางหว่านอวี้ จางหว่านอวี้พยักหน้าเข้าใจ ฉินหรูเยียนเอ่ยขอบคุณเบาๆ "ขอบคุณค่ะแม่"

พูดจบเธอก็หันไปหาโจวอิ่ง "งั้นเธออยากถ่ายรูปกับไอดอลของเธอไหม? หรือจะขอลายเซ็นดี?"

ดวงตาของโจวอิ่งเป็นประกาย "หนู…หนูทำแบบนั้นได้จริงๆ เหรอคะ?"

จางหว่านอวี้เดินเข้าไปหาเอง กุมมืออีกฝ่ายไว้ ฉินหรูเยียนหยิบมือถือขึ้นมาแล้วยิ้มให้ทั้งคู่ "เตรียมตัวนะ จะถ่ายแล้ว"

จางหว่านอวี้ดูสง่างาม มุมปากยกยิ้มอย่างเหมาะสม ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู มีแต่โจวอิ่งที่ทำหน้าเหวอไปหน่อย

ฉินหรูเยียนถ่ายรูปเสร็จก็ส่งเข้าวีแชตของโจวอิ่ง เธอกดเก็บมือถือแล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย

"เราไปวัดตัวกันก่อนเถอะ"

โจวอิ่งได้สติรีบเดินนำไป เมื่อสบโอกาสตอนที่จางหว่านอวี้กำลังวัดตัว เธอก็ดึงมือฉินหรูเยียนไว้แล้วกระซิบถาม

"พี่เยียน พี่รู้จักอาจารย์จางได้ยังไงคะ?"

คงไม่ใช่ว่าจางหว่านอวี้รู้จักแบรนด์ของพวกเขาหรอกนะ?

ฉินหรูเยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ "เขาเป็นแม่สามีฉัน หรือก็คือแม่ของคุณลู่สามีฉันนั่นแหละ"

โจวอิ่งอ้าปากค้างด้วยความตกใจ "พี่เยียน ถ้าอย่างนั้น… พี่ช่วยขอลายเซ็นให้หนูอีกอันได้ไหมคะ? หนูจะเอาไปตั้งบูชาไว้ เตือนใจตัวเองว่าลูกผู้หญิงต้องรู้จักพึ่งพาตัวเอง!"

ฉินหรูเยียนชะงักไปเล็กน้อย "ขอลายเซ็นน่ะได้ เดี๋ยวจะไปขอให้ อย่าตื่นเต้นเกินไปเลย"

โจวอิ่งรีบพยักหน้าหงึกหงัก

จางหว่านอวี้วัดตัวเสร็จก็เดินเข้ามาหา ฉินหรูเยียนเดินเข้าไปยิ้มๆ

"แม่คะ ช่วยเซ็นชื่อให้เพื่อนร่วมงานหนูหน่อยได้ไหมคะ?"

จางหว่านอวี้มองโจวอิ่งที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆ แล้วยิ้ม "ได้สิ"

โจวอิ่งได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความดีใจ เธอรีบหยิบสมุดกับปากกาออกมาจากกระเป๋าแล้วเดินเข้ามา

"อาจารย์จาง ขอบคุณมากค่ะ!"

เธอยื่นสมุดกับปากกาให้พลางโค้งตัวลงต่ำ จางหว่านอวี้รู้สึกขำนิดๆ สะใภ้ของเธอนิสัยเย็นชาออกปานนั้น ไปรับเด็กสาวที่กระตือรือร้นไฟแรงขนาดนี้มาทำงานด้วยได้ยังไง เธอรับมาแล้วเซ็นชื่อลงบนกระดาษ พร้อมเขียนข้อความทิ้งไว้ให้ประโยคหนึ่ง

"หากเธอผลิบาน สายลมย่อมพัดมาหาเอง"

"ไม่ต้องเกร็งหรอกจ้ะหนู พอดีฉันมีธุระต้องไปต่อแล้ว" พูดจบเธอก็ส่งสมุดคืนให้โจวอิ่ง แล้วกำชับฉินหรูเยียนสองสามคำ

"ปกติจิ่งเชินไม่ค่อยกลับบ้านพักตระกูลลู่ แม่รู้ว่าสองครั้งนี้เป็นเพราะลูกพาเขากลับมา พวกหนูมีชีวิตคู่ที่ต้องใช้ ไม่ต้องมาอยู่กับพวกเรา แม่ก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไร แค่พวกหนูมีความสุขก็พอ จิ่งเชินเป็นเด็กที่นิสัยเงียบๆ มาตั้งแต่เด็ก แถมยังไม่เคยมีความรักมาก่อน ถึงตอนนี้จะแต่งงานกันแล้ว แต่ชีวิตข้างหน้ายังอีกยาวไกล แม่หวังว่าพวกหนูจะดูแลกันให้ดี ถ้าเขาทำอะไรไม่ถูกใจ บอกแม่นะ แม่จะจัดการให้เอง"

จางหว่านอวี้สังเกตเห็นว่าตั้งแต่ลู่จิ่งเชินแต่งงาน เขาก็ดูอ่อนโยนขึ้นกว่าเมื่อก่อน ไม่ว่าจะเป็นกับลูกน้อง คู่ค้า หรือแม้แต่กับคนในครอบครัว

เมื่อก่อนตอนเขาทำงานยุ่ง บางทีหลายเดือนก็ไม่กลับบ้านพักตระกูลลู่เลย แต่พักนี้ยังไม่ทันครบเดือนเขากลับมาถึงสองครั้ง ซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่างงาน งานยุ่งเหมือนเดิม เธอดูออกว่าลู่จิ่งเชินที่เปลี่ยนไปเพราะฉินหรูเยียน

ฉินหรูเยียนเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะยิ้มตอบ "หนูทราบค่ะ ในเมื่อแต่งงานกันแล้ว เราก็จะอยู่ด้วยกันให้ดีที่สุด อีกอย่าง หนูเห็นความรักของคุณพ่อกับคุณแม่ที่มั่นคงมาหลายปี ก็ถือเป็นแบบอย่างที่ดีให้พวกเราแล้ว เมื่อคืนคุณพ่อชนะพนันก็นึกถึงคุณแม่เป็นคนแรกเลยนะคะ"

จางหว่านอวี้พอนึกถึงลู่หวยจิ่นก็อดขำไม่ได้ "พ่อพวกหนูนี่นะ แก่ป่านนี้แล้วยังจะทำตัวเป็นวัยรุ่น ส่งอั่งเปาให้แม่ซะงั้น"

ฉินหรูเยียนพยักหน้า "คุณลู่เองก็ดีกับหนูมากค่ะ หนูรู้ว่าจริงๆ แล้วคุณปู่อยากให้พวกเรากลับไปอยู่เป็นเพื่อนท่าน หนูปรึกษากับคุณลู่แล้ว ว่างๆ เราจะกลับไปเยี่ยมคุณปู่ที่บ้านพักตระกูลลู่นะคะ"

จางหว่านอวี้หัวเราะ ยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ คุยกับคนฉลาดนี่สบายใจจริงๆ เธอตบมือฉินหรูเยียนเบาๆ "ดูแลตัวเองด้วยนะ ครั้งหน้าจะมาบ้านพักตระกูลลู่ก็โทรบอกแม่ล่วงหน้า แม่จะตุ๋นซุปไว้รอ ดูสิ ทำไมผอมลงขนาดนี้"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง