บทที่ 127 ปลอบใจ

หลังจากทั้งสองคนเข้าไปในห้องส่วนตัว เจ้าของร้านก็เดินตรงเข้ามา เมื่อเห็นแขกทั้งสองเธอก็ชะงักไปนิดหน่อย เพราะปกติหลีพ่านมักจะมาที่นี่กับกู้เจ๋อ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรมาก คนเราควรเว้นระยะห่างและให้เกียรติซึ่งกันและกันเป็นเรื่องที่ควรทำ

เธอยิ้มแล้วมองหลีพ่าน “พ่านพ่าน เหมือนเดิมใช่ไหมจ๊ะ?”

หลีพ่านที่เพิ่งรินน้ำส่งให้ฉินหรูเยียน พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นแล้วตอบรับในลำคอ