บทที่ 145 สารภาพ 1

ลู่จิ่งเชินขานรับในลำคอ ทว่ามือที่กุมมือเธอไว้นั้นกลับบีบแน่นเกินไป ฉินหรูเยียนสูดปากร้องเบาๆ พลางนึกในใจ *นี่เขาจะทำมือฉันหักหรือไงนะ*

“คุณจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นคะ จับแน่นจนฉันเจ็บไปหมดแล้ว”

ลู่จิ่งเชินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบผ่อนแรงลง