บทที่ 53 ความลับ

ฉินหรูเยียนพยักหน้าเบาๆ "เรื่องงานก็สำคัญ แต่คนที่ไปเจอไม่สำคัญเท่าคุณหรอกค่ะ อีกอย่าง… เขาหน้าตาดีไม่เท่าคุณด้วย"

สิ่งที่เธอพูดคือความจริง แม้จะมีส่วนของการเอาใจเขาผสมอยู่ด้วยนิดหน่อยก็ตาม

ลู่จิ่งเชินยิ้มแล้วปล่อยเธอให้เป็นอิสระ "ได้ งั้นผมไปบริษัทก่อนนะ ต้องขยันหาเงินมาเลี้ยงคุณผู้หญิงของผมหน่อย"

ฉินหรูเยียนหัวเราะเบาๆ "ฉันเลี้ยงยากขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"

เธอพูดประโยคนี้ออกมาโดยไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย ลู่จิ่งเชินนึกถึงบัตรลิมิเต็ดอิดิชั่นแบบไม่ระบุชื่อที่อยู่ในมือเธอ รวมถึงเงินจำนวนมหาศาลที่เขาโอนเป็นชื่อเธอแล้ว จึงเอ่ยขึ้นเรียบๆ

"คุณผู้หญิงเลี้ยงไม่ยากครับ แต่คุณผู้หญิงอย่าลืมแบ่งเงินค่าขนมให้ผมด้วยนะ ตอนนี้ในนามส่วนตัวของผมไม่มีทรัพย์สินเหลือติดตัวเลยสักนิด"

หลังจากทั้งคู่จดทะเบียนสมรสกัน เขาก็โอนเงินหนึ่งร้อยล้านเข้าบัญชีของเธอ และโอนทรัพย์สินสังหาริมทรัพย์และอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดในชื่อเขาไปเป็นชื่อเธอ รวมถึงหุ้นของกลุ่มลู่ซื่อด้วย

ตอนนี้เรียกได้ว่าเธอคือผู้ตัดสินใจรายใหญ่ที่สุดของกลุ่มลู่ซื่อ ส่วนเขาก็เป็นแค่คนทำงานให้เธอเท่านั้น

ฉินหรูเยียนได้ยินดังนั้นก็นิ่งอึ้งไปพักใหญ่ เธอตกใจจนพูดไม่ออก

"ดังนั้น คุณผู้หญิงห้ามทิ้งผมนะ เข้าใจไหมครับ?" มุมปากของเขายกยิ้ม สายตาจ้องมองเธออย่างร้อนแรง

เธอพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ทั้งคู่ออกจากบ้านไปด้วยกัน วันนี้ฉินหรูเยียนนัดพบกับคนคนหนึ่งที่คาเฟ่แห่งหนึ่ง

เธอยังคงแต่งตัวด้วยเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวกับกางเกงยีนส์ สวมหมวกแก๊ป ปล่อยผมยาวประบ่าสยายทิ้งตัวดูยุ่งๆ เล็กน้อย ทำให้ดูเป็นคนสบายๆ ไม่ยึดติดกับอะไร

หลังจากลู่จิ่งเชินไปส่งเธอที่จุดหมาย กำชับอะไรอีกสองสามคำ เขาก็ขับรถจากไป

ฉินหรูเยียนรอจนกระทั่งรถของเขาขับลับสายตาไป เธอถึงได้โบกเรียกแท็กซี่อีกคัน

เธอนั่งลงที่เบาะหลัง กดปีกหมวกแก๊ปให้ต่ำลง แล้วบอกจุดหมายปลายทางใหม่

คนขับเหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง เห็นเพียงคางขาวผุดผ่องของเธอ เขารู้สึกหนาวขึ้นมากะทันหัน สงสัยแอร์ในรถจะเย็นเกินไปหรือเปล่านะ? เขาจึงเอื้อมมือไปปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้นสององศา

สิบห้านาทีต่อมา รถก็จอดลงที่ถนนสายหนึ่งที่เงียบสงัดและเปลี่ยวร้าง

ฉินหรูเยียนลงจากรถ คนขับเหยียบคันเร่งขับออกไปทันที ที่นี่ดูเงียบสงัดจนน่ากลัว

ฉินหรูเยียนเดินเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องแห่งหนึ่งที่มีพื้นที่ไม่ถึง 10 ตารางเมตร

ก่อนกลับประเทศ เธอเคยส่งของบางอย่างมาที่นี่

เธอยกมือขึ้นเคาะประตูสามครั้งด้วยน้ำหนักที่ไม่เบาและไม่หนักเกินไป ประมาณสิบกว่าวินาทีต่อมา ประตูก็เปิดออก

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน เขาดูอายุมากกว่าฉินหรูเยียนประมาณสองปี ผมค่อนข้างยาว สวมแว่นตากรอบดำ ดูท่าทางอ่อนเพลีย

พอเห็นฉินหรูเยียน ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา ก่อนจะขยี้ตาเหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

"เสี่ยว… เสี่ยวเยียนเอ๋อร์?"

ฉินหรูเยียนยิ้ม เธอพิงกรอบประตูเอาไว้ ไม่ได้เดินเข้าไปข้างใน น้ำเสียงดูเรียบเฉย

"เห็นฉันแล้วตกใจขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"

เฉิงอวี่ไป๋หัวเราะ "ตอนนั้นเธอยังบอกอยู่เลยว่าอาจจะไม่กลับประเทศ พอเห็นเธอโผล่มาแบบนี้ก็ต้องตกใจเป็นธรรมดาสิ"

เฉิงอวี่ไป๋เป็นแพทย์ไร้พรมแดน ทั้งคู่รู้จักกันเมื่อสามปีก่อนระหว่างเหตุการณ์ช่วยเหลือผู้ประสบภัย

เฉิงอวี่ไป๋มาจากครอบครัวแพทย์ ซึมซับวิชาความรู้มาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งยังได้รับการศึกษาชั้นสูงในประเทศ หลังจากเรียนกระโดดข้ามชั้นในประเทศได้สองปี เขาก็ไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศ ทิ้งห่างคนรุ่นเดียวกันไม่เห็นฝุ่น เขาเรียนที่ต่างประเทศสองปีจนจบการศึกษา แม้แต่สถาบันการแพทย์ระดับนานาชาติจะรั้งตัวเขาไว้ให้ทำงาน เขาก็ไม่ยอมอยู่

เขาไม่ได้กลับเมืองหลวง ที่ไหนมีสงคราม ที่ไหนต้องการหมอ เขาก็จะไปที่นั่น

เมื่อสามปีก่อน ตอนที่ไวรัสอีโบลาระบาดหนักในต่างประเทศ เขาตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่าจะไปยังพื้นที่ระบาด และที่นั่นเองที่ทำให้เขาได้รู้จักกับฉินหรูเยียน

ทั้งสองเป็นคนบ้านเดียวกัน อายุห่างกันเพียงไม่กี่ปี ทำให้คบหาเป็นเพื่อนสนิทกันได้ไม่ยาก พวกเขาอยู่ในพื้นที่ระบาดนานเกือบครึ่งปี จนกระทั่งการแพร่ระบาดของไวรัสลดลงถึงได้จากมาพร้อมกัน

เฉิงอวี่ไป๋เคยถามคำถามนี้หลายครั้ง เขาอยากรู้นัก ตอนนั้นฉินหรูเยียนอายุแค่ 21 ปี แต่กลับนิ่งสงบอย่างเหลือเชื่อเมื่อต้องเผชิญกับไวรัสที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัว ประสบการณ์แบบไหนกันที่หล่อหลอมให้เธอมีนิสัยแบบนี้? ความสามารถทางการแพทย์ของเธอไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเขา หรืออาจจะเรียกได้ว่ามีพรสวรรค์เหนือกว่าเขาด้วยซ้ำ

ฉินหรูเยียนยิ้ม "อยู่ที่นั่นจนเบื่อแล้ว ก็เลยกลับมา… คุณเองก็กลับมาไม่ใช่เหรอคะ?"

เขาปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น มองเธอ "ผลเลือดของเธอ ฉันวิจัยมาเกือบปีแล้วยังไม่พบเบาะแสอะไรเลย เลยอยากกลับมาดูทางฝั่งเมืองหลวงบ้าง"

ฉินหรูเยียนตอบรับสั้นๆ ว่า 'อ๋อ' อย่างไม่ใส่ใจนัก

"เธอมีปฏิกิริยาแค่นี้เองเหรอ? ไม่เป็นห่วงบ้างหรือไง?"

เมื่อปีก่อนครึ่ง หลังจากที่ฉินหรูเยียนกับเขาไปแนวหน้ากันอีกครั้ง ไม่นานหลังจากกลับมา เธอก็มีอาการไข้สูงบ่อยครั้ง แถมยังเป็นลมหมดสติอยู่เรื่อยๆ ทั้งคู่ไปโรงพยาบาลแล้วแต่ก็หาสาเหตุไม่เจอ

แต่ทั้งสองคนต่างก็มีความรู้ทางการแพทย์ และไม่ได้รู้แค่ผิวเผิน พวกเขาเข้าใจดีว่าอาการแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ

เธอเจาะเลือดตรวจอีกรอบ เฉิงอวี่ไป๋เองก็เก็บตัวอย่างเลือดของเธอไว้ทำวิจัย แต่ดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกติอยู่บ้าง ทว่าก็ยังไม่พบเบาะแสอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอัน

ฉินหรูเยียนเค้นหัวเราะ "จะตื่นตระหนกไปทำไม ยังไม่ตายสักหน่อย"

เฉิงอวี่ไป๋ทนเห็นเธอทำตัวแบบนี้ไม่ได้ ขมวดคิ้วแน่นและยังไม่ยอมแพ้ ถามย้ำอีกครั้ง "เธอแน่ใจนะว่าครอบครัวไม่มีโรคทางพันธุกรรมอะไรน่ะ?"

เธอก้มหน้าลง หลุบตาต่ำ ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ถึงจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเยือกเย็นและราบเรียบ

"ไม่มีค่ะ"

เธอเดินเข้าไปในห้อง หยิบขวดเล็กๆ ออกมาขวดหนึ่ง ซึ่งเป็นของที่เธอเคยส่งมาก่อนหน้านี้ เธอหมุนฝาออก เทเม็ดยาออกมาเม็ดหนึ่งแล้วกลืนลงคอไป

"ฉันทิ้งตัวอย่างเลือดไว้ให้คุณอีกชุดไหม? ช่วงหลังจากนี้ฉันคงยุ่งมาก ไม่ค่อยมีเวลามาช่วยคุณวิจัยหรอกนะ" เธอยื่นแขนออกมา ผิวพรรณของเธอขาวผ่อง ข้อมือเรียวบาง

เฉิงอวี่ไป๋มองอยู่นาน หยิบอุปกรณ์เจาะเลือดขึ้นมาพลางพูดทีเล่นทีจริง

"นี่ตกลงว่าเธอมัวแต่ยุ่งเรื่องอื่น จนร่างกายตัวเองไม่สำคัญแล้วหรือไง?"

เธอยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา

"สำคัญทั้งคู่ค่ะ"

ทั้งสองคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง เธอถึงได้ขอตัวกลับ เบื้องหลัง เฉิงอวี่ไป๋มองตามแผ่นหลังของเธอไปพลางส่ายหน้า เขาเก็บของแล้วก็เดินจากไปเช่นกัน มุ่งหน้าไปยังคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง

หลังจากฉินหรูเยียนเดินออกมา ก็สวมหมวกแก๊ปใบเดิม

แถวนี้ไม่ค่อยมีแท็กซี่ผ่าน ดูจากปฏิกิริยาของคนขับเมื่อกี้เธอก็รู้แล้ว

เธอไม่ได้รีบร้อน เดินทอดน่องออกไปด้านนอก พลางมองดูรอยเข็มที่แขนซึ่งเพิ่งเจาะเลือดไปเมื่อครู่ เธอย่นคิ้ว ลู่จิ่งเชินยิ่งเป็นคนช่างสังเกตอยู่ด้วย เขาต้องสังเกตเห็นแน่ๆ เลยใช่ไหม? ถึงตอนนั้นเธอจะบอกเขายังไงดีนะ?

ชั้น 38 อาคารสูงสุดของกลุ่มลู่ซื่อ หลังจากลู่จิ่งเชินเดินเข้ามาในออฟฟิศ เขาก็พบว่าลู่หวยจิ่นยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ของเขา

เขาชะงักไป นี่เขาเพิ่งไปฮันนีมูนลาพักร้อนมาแค่ไม่กี่วันเองนะ?

"พ่อครับ ลูกสะใภ้พ่อน่ะบอกว่าช่วงนี้ต้องยุ่งเรื่องงานที่สตูดิโอ ลาพักร้อนของผมเลยต้องเลื่อนออกไปก่อน" เขาถอดเสื้อสูทออก แล้วดึงเนกไทให้คลายลงเล็กน้อย

ลู่หวยจิ่นพยักหน้ารับ แต่ก็นึกเอะใจว่ามันแปลกๆ "งั้นที่พ่อมาทำงานแทนแกช่วงที่แกลาพักร้อนอยู่เนี่ยนะ? เดี๋ยวตอนแกไปลาพักร้อนจริงๆ พ่อจะหักวันลาที่พ่อมาทำงานแทนคืนนะ?"

ลู่จิ่งเชินเพิ่งยกกาแฟขึ้นจิบก็เกือบสำลักคำพูดของพ่อ "พ่อพูดว่าอะไรนะครับ?"

เขาลาพักร้อนไปแค่สองสามวันเองนะ พ่อเขาจำเป็นต้องคิดบัญชีละเอียดยิบขนาดนี้เลยเหรอ?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง