บทที่ 54 ร่วมมือ

ลู่หวยจิ่นมองเขาปราดหนึ่ง ก่อนจะถอดแว่นตาออกวาง "ตอนพ่อกับแม่แกแต่งงานกัน ไม่ได้ไปฮันนีมูนด้วยซ้ำ เพิ่งมาเติมเต็มเอาทีหลัง แกน่ะโชคดีกว่าพ่อตอนนั้นเยอะ"

ลู่จิ่งเชินเลิกคิ้ว ยอมจำนนโดยสิ้นเชิง "ครับ ท่านพูดถูกทุกอย่างครับ"

ลู่หวยจิ่นลุกขึ้นยืนพลางชี้ไปที่แฟ้มเอกสารข้างๆ "พวกนี้พ่อจัดการให้หมดแล้ว ตอนนี้แกกลับมาก็คงไม่ยุ่งอะไร มีเวลาเหลือเฟือ"

พูดจบก็เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

ในวัยเดียวกับลู่จิ่งเชินตอนนั้น ใครจะมาช่วยงานแทนเขาได้ล่ะ ลู่หวยจิ่นนึกค่อนลูกชายในใจว่ากำลังได้ใจจนเหลิง ออกจะเอาแต่ใจไปสักหน่อย

ลู่จิ่งเชินเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้อย่างจำนน เฉินจงยื่นแฟ้มเอกสารให้เขาจากด้านข้าง

"ประธานลู่ครับ นี่คือข้อมูลที่ส่งมาจากเมืองเอฟครับ"

เขาส่งข่าวหาอาจารย์ก่อนหน้านี้ ไม่นึกเลยว่าจะดำเนินการรวดเร็วขนาดนี้ เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันก็มีความคืบหน้าแล้ว

เขาครางรับในลำคอพลางรับแฟ้มเอกสารมา นิ้วเรียวยาวจับซองเอกสารแน่นจนขึ้นข้อขาว

หลังจากลังเลอยู่ครู่ใหญ่ เขาก็เปิดออกอ่าน ยิ่งอ่านสีหน้ายิ่งเย็นชาลง

เฉินจงซึ่งยืนอยู่ทางซ้ายไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัว แต่สีหน้าของลู่จิ่งเชินดูไม่ค่อยดีนัก

"ประธานลู่ครับ ข้อมูลนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ"

ลู่จิ่งเชินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเรียบ "ช่วยนัดฉินสือให้ผมหน่อย… ช่างเถอะ ผมติดต่อเขาเองดีกว่า"

ลู่จิ่งเชินลุกขึ้น หยิบซองเอกสารแล้วเดินออกไป "วันนี้มีบัญชีบริษัทหนึ่งที่ต้องจัดการ นายช่วยตามเรื่องให้ทีนะ ผมมีธุระต่อน่ะ บ่ายนี้คงไม่เข้ามาแล้ว ผมจะขับรถไปเอง"

เขาสั่งงานอีกสองสามประโยคแล้วคว้ากุญแจรถเดินออกไป ลู่จิ่งเชินมีเบอร์ติดต่อของฉินสืออยู่แล้ว ทั้งคู่จึงนัดกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

ระยะทางไม่ไกลนัก ลู่จิ่งเชินขับรถไปเพียงยี่สิบนาทีก็ถึง

เขาจองห้องส่วนตัวไว้ แต่ฉินสือยังมาไม่ถึง เขาจึงหยิบเอกสารขึ้นมาดูอีกรอบ

ข้อมูลดู-อะไรผิดปกติ แต่เขารู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง

โดยเฉพาะข้อมูลที่ระบุว่า เดิมทีฉินเจิ้งได้รับจดหมายแจ้งเข้าทำงานจากสถาบันการแพทย์ระหว่างประเทศแล้ว แต่เขากลับมาประสบเหตุระหว่างเดินทางไปประชุมครั้งสุดท้ายในประเทศ

และประจวบเหมาะที่ในตอนนั้น ศาสตราจารย์อีกท่านที่อยู่ในคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงเช่นเดียวกับเขาอย่างจางชิง สุดท้ายแล้วกลับกลายเป็นคนที่พาครอบครัวย้ายไปต่างประเทศ แถมยังได้ไปรับตำแหน่งที่ควรจะเป็นของฉินเจิ้งอีกด้วย

ส่วนศาสตราจารย์คนอื่นๆ ที่เหลือก็พากันย้ายครอบครัวไปต่างประเทศเช่นกัน และไม่ปรากฏร่องรอยจนถึงทุกวันนี้

ลู่จิ่งเชินขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาขนาดนั้น ต่อให้จางชิงเป็นคนลงมือเบื้องหลัง แต่หลายปีมานี้ฉินเฉาหยางสืบเรื่องนี้ลับๆ มาตลอดกลับไม่ได้เบาะแสอะไรเลย หากอาศัยเพียงแค่จางชิงคนเดียว เกรงว่าจะ-ความสามารถถึงขั้นนั้น

นิ้วเขาเคาะบนโต๊ะเบาๆ ขนตาเรียวงามก้มต่ำลง

ห้านาทีต่อมาฉินสือก็เดินเข้ามา สีหน้าเขาค่อนข้างเรียบเฉยและดูไม่สบอารมณ์กับลู่จิ่งเชินเท่าไหร่นัก ก็แน่ล่ะ น้องสาวเขาเพิ่งกลับมาไม่ทันไรก็ถูกหมอนี่งาบไปแล้ว

"มีธุระอะไร?" เขาถามพลางนั่งลงฝั่งตรงข้ามลู่จิ่งเชิน แล้วดึงเนกไทหลวมๆ อย่างไม่ใส่ใจ ฉินสือเพิ่งกลับมาจากต่างถิ่น ก้าวเท้าเข้าบริษัทได้ไม่ทันไรยังไม่ทันได้ดื่มน้ำสักอึกก็ถูกลู่จิ่งเชินเรียกออกมา ดวงตาเขายังแดงก่ำ ดูออกชัดเจนว่าพักผ่อนไม่เพียงพอ

ลู่จิ่งเชินเงยหน้าขึ้นมองพี่ภรรยาปราดหนึ่ง ดูท่าทางสีหน้าเขาจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เขาเลื่อนซองเอกสารไปให้ "คุณลองดูก่อน" จากนั้นก็ยกถ้วยน้ำชาข้างตัวขึ้นจิบเบาๆ ฉินสือไม่ค่อยเข้าใจความคิดของลู่จิ่งเชินนัก แต่ในเมื่อตอนนี้ทั้งคู่ก็ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เขาจึงยิ้มออกมาแล้วเอ่ยอย่างใจเย็น "ได้" ทว่าเสียงของเขากลับแหบแห้งเล็กน้อย

ลู่จิ่งเชินหันไปมองนอกหน้าต่าง แดดช่วงนี้ค่อนข้างแรง รถราบนถนนวิ่งสวนกันไปมา ผู้คนเดินขวักไขว่ เมืองหลวงเป็นเมืองที่จังหวะชีวิตเร่งรีบ ทุกคนต่างใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ในทุกๆ วัน

ฉินสืออ่านรวดเร็วมาก ไม่ถึงห้านาทีก็ดูข้อมูลจบ ในตอนที่เขาเงยหน้าขึ้น สีหน้าดูแตกสลายเล็กน้อย "คุณเริ่มสืบเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ข้อมูลชุดนี้มีส่วนที่ซ้ำกับของเขาอยู่บ้าง แต่กลับละเอียดกว่าของเขามากนัก

ลู่จิ่งเชินได้ยินเสียงเขาจึงหันกลับมา แล้วเลื่อนถ้วยกาแฟที่ยังไม่ได้แตะตรงข้างๆ ตัวไปให้เขา

"หลังจากเยียนเอ๋อร์กลับประเทศ ผมบังเอิญพบว่าเธอกำลังสืบเรื่องนี้อยู่ เลยให้คนไปดูน่ะ มันมีเงื่อนงำอยู่จริงๆ แต่ผมยังไม่ค่อยได้เบาะแสอะไรมากนัก ผมรู้ว่าคุณกับอาฉินก็กำลังสืบเรื่องนี้อยู่ ไม่แน่ใจว่าจะช่วยอะไรพวกคุณได้ไหม แต่เรามาแลกเปลี่ยนข้อมูลกันได้นะ"

ลู่จิ่งเชินทำสีหน้าเคร่งขรึม ไม่ได้มีท่าทีล้อเล่นเลยสักนิด แล้วเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงยิ้มออกมา "ผมไม่รู้ว่าตอนพวกคุณสืบกัน เจออะไรบ้างไหม แต่เยียนเอ๋อร์เหมือนจะมีความลับเล็กๆ น้อยๆ เยอะเลยล่ะ"

เขานึกถึงบัตรแบบไม่ระบุชื่อใบนั้นของเธอที่แทบจะเหมือนกับของเขา ไหนจะเรื่องที่คนของเขามาทำหน้าตาเหม่อลอยรายงานเขาอีก แล้วตอนที่เธอซื้อเสื้อผ้าให้ฉินสือคราวนั้น ท่าทีของผู้จัดการร้านก็ดูแปลกๆ ด้วย

ฉินสือส่ายหน้า "ผมสืบเจอแค่ว่าศาสตราจารย์รุ่นเดียวกับเขาสองสามคนย้ายไปต่างประเทศกันหมด แถมผมยังเคยเฝ้าดูตอนอยู่ที่ต่างประเทศด้วย แต่ไม่พบร่องรอยอะไรเลย ไม่รู้ว่าถูกคนที่อยู่เบื้องหลังคุ้มครองไว้ หรือว่าย้ายไปที่อื่นกันแน่"

ฉินสือไม่ได้ปิดบังอะไร เขารู้ดีว่าสิ่งที่ลู่จิ่งเชินสืบหาได้และทำได้ ย่อมมีมากกว่าเขาอยู่แล้ว เพราะเบื้องหลังของเขานั้นไม่ได้มีแค่กลุ่มลู่ซื่อ แต่ยังมีอิทธิพลด้านอื่นของเขาเองด้วย

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า "ผมจะติดตามเรื่องนี้ต่อ ถ้ามีความคืบหน้าเราค่อยติดต่อกัน แอดวีแชตกันไว้ไหม?"

ฉินสือพยักหน้า "ทางผมก็เหมือนกัน แบ่งปันข้อมูลกันได้ตลอด ที่เมื่อกี้คุณบอกว่าหรูเยียนมีความลับเล็กๆ น้อยๆ นี่หมายความว่ายังไง?"

ลู่จิ่งเชินก้มหน้ายิ้ม แววตาอ่อนโยนลงทันที

"-อะไรครับ พวกคุณทำเรื่องของตัวเองไปเถอะ ทางฝั่งเธอไม่ต้องเป็นห่วง"

ฉินสือรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ท่าทีของลู่จิ่งเชินดูไม่เหมือนคนกำลังกังวลเลยสักนิด เขาขมวดคิ้วแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงเอ่ยปาก

"งานวิจัยในมือผมที่คุณทุ่มเงินลงทุนไปเกือบสองร้อยล้านน่ะ พ่อแม่ของเธอเคยทำวิจัยเรื่องนี้มาก่อน ผมไม่แน่ใจว่าข้อมูลนี้จะมีประโยชน์กับคุณไหม แต่ในเมื่อเราตกลงจะแชร์ทรัพยากรกันแล้ว ผมก็จะไม่ปิดบังคุณ"

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า มิน่าล่ะฉินสือถึงได้ทุ่มเทกับงานวิจัยชิ้นนี้มากขนาดนั้น

"เรื่องคณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงที่เคยพูดถึงไป คุณเคยติดต่อบ้างหรือยัง? ถ้าต้องการอะไรบอกได้ตลอดนะ ตอนนี้ส่วนนั้นอยู่ในความดูแลของผมแล้ว"

ทั้งสองคุยกันอีกพักใหญ่จึงแยกย้าย "ผมกลับก่อนนะ ถ้ามีความคืบหน้าเราติดต่อกันตลอด" ลู่จิ่งเชินลุกขึ้น หยิบแก้วข้างตัวขึ้นจิบน้ำ ฉินสือพยักหน้ารับ

ตอนนี้ฉินหรูเยียนกำลังนั่งวาดรูปอยู่ในห้องทำงานของลู่จิ่งเชินที่อวี่จิ่งหย่วน

เธอกลับมาได้พักใหญ่แล้ว ความคืบหน้าในการตกแต่งสตูดิโอนั้นเร็วกว่าที่คิดไว้มาก ติดต่อซัพพลายเออร์ผ้าเรียบร้อยแล้ว ในมือเธอมีแบบร่างไม่มากนัก จึงคิดว่าจะวาดเพิ่มอีกหน่อยก่อนถึงวันเปิดสตูดิโอ

ตอนที่ลู่จิ่งเชินกลับมาถึงบ้าน บรรยากาศเงียบสงบ แต่เขาเห็นรองเท้าและเสื้อคลุมของเธออยู่ที่หน้าประตูจึงรู้ว่าเธอกลับมาแล้ว

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย เดินไปที่ห้องนอนก่อนแต่ไม่พบตัว จึงเดินมาที่ห้องทำงาน เขาไม่ได้เดินเข้าไปข้างใน แต่กอดอกพิงขอบประตูมองเธอนั่งวาดรูปอยู่ตรงนั้น

เขาเคยสังเกตมาก่อนหน้านี้ว่าฉินหรูเยียนนั้นประสาทสัมผัสไวมาก แค่มีคนเข้าใกล้เธอก็จะรับรู้ได้แทบจะทันที แต่เขายืนอยู่ตั้งนาน เธอกลับไม่รู้ตัวเลยว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เป็นเพราะวาดรูปเพลินเกินไป? หรือว่าเริ่มชินกับการมีเขาอยู่ใกล้ๆ แล้ว?

เขาไม่คิดจะขัดจังหวะเธอ จึงหมุนตัวเดินเข้าครัวไป

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง