บทที่ 55 เป็นฝ่ายรุก 1

หลังจากฉินหรูเยียนนั่งทำงานต่ออีกครึ่งชั่วโมง เธอก็มองดูภาพสเก็ตช์ในมือ ถึงจะมีเพียงแค่สองภาพ แต่เธอก็รู้สึกว่าผลงานออกมาไม่เลวเลย

ปกติเธอให้ความสำคัญกับคุณภาพมากกว่าปริมาณ เธอพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เก็บภาพสเก็ตช์เหล่านั้นแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ทันใดนั้นก็พบลู่จิ่งเชินยืนยิ้มมองเธออยู่

ฉินหรูเยียนชะงักไปครู่หนึ่ง สัญชาตญาณทำให้เธอเผลอเอามือกุมรอยเข็มที่แขน แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าลู่จิ่งเชินเป็นคนช่างสังเกต กลัวว่าเขาจะจับความผิดปกติได้ โชคดีที่วันนี้เธอสวมชุดอยู่บ้านแขนยาวกางเกงขายาวจึงปกปิดไว้ได้มิดชิด

"คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" เธอถามพลางถือภาพสเก็ตช์ในมือเดินไปหาเขา

ลู่จิ่งเชินลดสายตามองเธอ ชุดอยู่บ้านลายสก๊อตสีชมพูตัวนี้สวมใส่ดูมิดชิดดีเหลือเกิน เผยให้เห็นเพียงลำคอระหงและกระดูกไหปลาร้า กับผิวพรรณที่ขาวเนียนละเอียดนั่น

"กลับมาสักพักแล้วครับ เห็นคุณกำลังยุ่งเลยไปทำอาหารก่อน น่าจะใกล้เสร็จแล้ว คุณเสร็จงานหรือยังครับ?"

เขาเอื้อมมือไปจับมือเธออย่างเป็นธรรมชาติแล้วบีบนิ้วเธอเบาๆ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและเจือรอยยิ้มจางๆ

ฉินหรูเยียนพยักหน้า "น่าจะเสร็จแล้วล่ะค่ะ ไม่ได้รีบอะไรหรอก แค่เห็นว่าภาพสเก็ตช์ที่วาดไว้ยังไม่ค่อยเยอะ เลยอยากวาดเพิ่มอีกสักสองสามภาพ เผื่อตอนสตูดิโอเปิดจะได้มีของเพียงพอค่ะ"

เขาจูงมือเธอเดินออกไปข้างนอก "ภาพสเก็ตช์นั่นวางไว้ไหนครับ? ไปล้างมือทานข้าวกันก่อนดีกว่า"

ฉินหรูเยียนก้มมองมือที่ประสานกัน เขาดูจะเป็นคนเอาใจเก่งเหมือนกันนะ… เริ่มเข้าใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

"คุณรอฉันสักครู่นะคะ ฉันเก็บสมุดเล่มนั้นไว้ที่ห้องนอน เดี๋ยวจะไปหยิบมาให้ค่ะ… ว่าแต่ ฉันเอามาวางไว้ในห้องทำงานของคุณได้ไหมคะ? ขอแบ่งพื้นที่นิดเดียวก็พอค่ะ ไม่เปลืองที่เท่าไหร่หรอก"

เธอครุ่นคิดในใจ ห้องนอนคงไม่เหมาะจะเก็บเอกสารพวกนี้เท่าไหร่ แต่ห้องทำงานก็มีแต่ของใช้ของเขาวางเต็มไปหมด จึงต้องขออนุญาตเขาก่อน

ลู่จิ่งเชินยิ้มบาง "คุณผู้หญิงครับ ในบ้านหลังนี้ คุณต้องการอะไรก็จัดการได้เลย ไม่จำเป็นต้องถามผมหรอกครับ"

เขาสุดจะห้ามใจ เอื้อมมือไปบีบติ่งหูเธอเบาๆ สัมผัสนั้นค่อนข้างเย็น ขณะนี้เริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อุณหภูมิลดต่ำลงกว่าช่วงก่อนหน้าอยู่บ้าง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย "หนาวไหมครับ?"

ฉินหรูเยียนส่ายหน้า "ไม่หนาวค่ะ ฉันใส่แขนยาวกับกางเกงขายาวแล้ว"

เขามองเธอโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะจูงมือเธอตรงไปยังห้องนอนเพื่อหยิบสมุดภาพ แล้วพาเธอกลับมาที่ห้องทำงานอีกครั้ง

"ตรงนั้นมีชั้นวางหนังสือว่างอยู่ คุณดูสิว่าพอจะวางตรงนั้นได้ไหม"

ฉินหรูเยียนมองตามสายตาเขาไปเห็นว่าที่ตรงนั้นกว้างขวางพอสมควร เธอพยักหน้า ก่อนจะนำแบบร่างสองแผ่นในมือไปวางไว้คู่กับสมุดภาพ

ลู่จิ่งเชินรอจนเธอจัดการเรียบร้อย ก็จูงมือเธอเดินไปล้างมือที่ห้องครัว เขามายืนซ้อนหลังเธอแล้วกระซิบแผ่วข้างใบหู

"มือของคุณสวยจริงๆ"

ผิวขาวเนียนเรียวบาง เล็บถูกตัดแต่งอย่างประณีต ผิวสัมผัสปลายนิ้วละเอียดนุ่ม

ฉินหรูเยียนใบหน้าร้อนผ่าว ระยะห่างระหว่างพวกเขาใกล้กันจนเกินไป ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดข้างหู ทำให้เธอเผลอสะดุ้งเล็กน้อย

ลู่จิ่งเชินหัวเราะเบาๆ “เขินอะไรกันครับ? เรื่องที่ใกล้ชิดกว่านี้เราก็ทำกันมาแล้ว แค่ช่วยล้างมือแค่นี้เอง”

ฉินหรูเยียนค่อนขอดในใจ แค่นี้เองเหรอ? คุณล้างมือใช้เวลาตั้งกี่นาที? แถมล้างไปบีบไปอีกต่างหาก

“ฉันไม่ได้เขิน แค่หิว อยากรีบกินข้าว” น้ำเสียงเธอเย็นชาเล็กน้อย ลู่จิ่งเชินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบรับ “อ้อ…” ลากเสียงยาว

เขาช่วยเธอล้างต่ออีกหนึ่งนาทีจนฟองสะอาดหมดจด แล้วเช็ดมือให้จนแห้ง ก่อนจะจูงมือเธอเดินออกไป

ฉินหรูเยียนทึ่ง นี่เขาเลี้ยงเธอเหมือนลูกสาวหรือเปล่านะ? ทำไมถึงได้ดูแลใส่ใจละเอียดขนาดนี้

ทั้งคู่มานั่งที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีซี่โครงหมูน้ำแดง เนื้อต้ม ผัดผัก และแกงจืดสาหร่าย

“คุณทำเองหมดเลยเหรอ?” เธอแปลกใจเล็กน้อย ไม่ยักรู้ว่าลู่จิ่งเชินทำอาหารเป็นด้วย

เขาตอบรับในลำคอ ก่อนคีบซี่โครงให้เธอชิ้นหนึ่ง “ลองชิมดูครับ ถ้าไม่อร่อยคราวหน้าผมจะปรับปรุงใหม่”

ฉินหรูเยียนเหลือบมองเขา ก่อนวางตะเกียบแล้วค่อยๆ แทะซี่โครงชิ้นนั้น

“ก็ใช้ได้นี่… ไม่ยักรู้ว่าฝีมือทำอาหารของคุณไม่เลวเลยนะ”

ลู่จิ่งเชินยิ้มพลางคีบผัดผักใส่จานให้ “ตอนไปเรียนต่อต่างประเทศ ผมทำอาหารกินเองบ้างเป็นครั้งคราว ถ้าคุณชอบก็ทานเยอะๆ นะครับ”

ฉินหรูเยียนพยักหน้า เธอทานเนื้อต้มและผัดผักอีกเล็กน้อย พอเริ่มอิ่มก็วางตะเกียบลง แล้วหยิบแก้วน้ำข้างๆ ขึ้นมาจิบ

ลู่จิ่งเชินมองเธอแล้วเลิกคิ้ว “ไม่ทานเพิ่มหน่อยหรือครับ?”

เธอส่ายหน้า “วันนี้ตอนกลับมาฉันดื่มชานมไปแก้วหนึ่งน่ะค่ะ เลยไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”

เขาตอบรับในลำคอ ไม่นานนักเขาก็วางตะเกียบลง ฉินหรูเยียนลุกขึ้นยืนเตรียมจะเก็บชามและตะเกียบ แต่กลับถูกเขากุมมือเอาไว้

เธอเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ

ลู่จิ่งเชินหยิบชามและตะเกียบไปจากมือเธอ “มือของคุณสวยขนาดนี้ เหมาะสำหรับวาดรูป เล่นเปียโน และ…เรื่องอื่นอีกหลายอย่าง ในห้องครัวมีเครื่องล้างจานครับ ผมจัดการเองดีกว่า”

เธอรู้สึกตะหงิดใจว่าตอนที่เขาพูดคำว่า “เรื่องอื่น” เขามีเจตนาแฝง แต่ก็นั่นแหละ… เธอไม่มีหลักฐาน

ฉินหรูเยียนตอบรับ “งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะคะ รู้สึกง่วงนิดหน่อย”

ลู่จิ่งเชินมองเธอแล้วตอบรับในลำคอด้วยน้ำเสียงที่มีความหมายลึกซึ้ง

ฉินหรูเยียนเดินเข้าห้องน้ำไป หลังจากอาบน้ำเสร็จออกมา เธอก็พบว่าลู่จิ่งเชินกำลังนั่งอยู่บนขอบเตียง ข้างๆ มีไดร์เป่าผมวางอยู่

มือที่กำลังเช็ดผมของเธอชะงักลง เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเดินเข้าไปหาเขา

เธอเดินไปนั่งที่ขอบเตียงอย่างรู้หน้าที่ แล้วเงยดวงตาคู่สวยที่ดูเย็นชาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง

มือของลู่จิ่งเชินที่กำลังจะเปิดไดร์เป่าผมชะงักไป “ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะครับ?”

ฉินหรูเยียนหลบสายตา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างจำยอม “คุณนี่รู้หน้าที่ดีจังนะ? รู้ได้ยังไงว่าฉันจะสระผม?”

เขายิ้ม “คาดเดาจากเวลาที่คุณใช้ในห้องน้ำ มันก็ไม่น่าจะยากไม่ใช่เหรอครับ?”

เธอพูดไม่ออก ได้แต่ตอบรับ “อ้อ” แล้วเงียบไป

ลู่จิ่งเชินหยิบไดร์เป่าผมขึ้นมาเปิดเครื่องแล้วค่อยๆ เป่าผมให้เธอ ผมของเธอค่อนข้างยาวแต่เขาก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร เขาบรรจงเป่าผมและใช้ปลายนิ้วสางผมให้เธออย่างใจเย็น มุมมองจากจุดที่เขายืนอยู่ทำให้เพียงแค่เขาก้มลงมองเล็กน้อย ก็เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดบริเวณลำคอและไหปลาร้าของเธอได้อย่างชัดเจน

ห้านาทีต่อมา เขาก็ปิดไดร์เป่าผม ถอดปลั๊กออก แล้วเก็บเข้าที่อย่างคล่องแคล่ว

ฉินหรูเยียนมองดูการกระทำของเขาทุกขั้นตอนโดยไม่ขยับตัวไปไหน

เธอขมวดคิ้วถาม "คุณไม่ไปอาบน้ำเข้านอนหรือไงคะ?" จะมายืนนิ่งอยู่ตรงนี้ทำไม? ยืนจ้องหน้ากันแบบนี้เหรอ?

ลู่จิ่งเชินยิ้ม "คุณนี่ใจร้ายจังนะครับ ผมอุตส่าห์เป่าผมให้จนมือชาไปหมดแล้ว ยังจะมาทำแบบนี้กับผมอีกเหรอ?"

เธอชำเลืองมองเขา "เปล่าสักหน่อย ก็แค่บอกให้คุณไปอาบน้ำ จะได้รีบพักผ่อนไงคะ"

"ก็ได้ครับ" เขากวาดสายตามองชุดนอนตัวมิดชิดของเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะจิ๊ปากเบาๆ แล้วหยิบชุดนอนจากตู้เสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไป

ฉินหรูเยียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก วันนี้เธอรู้สึกง่วงจริงๆ หลังจากลู่จิ่งเชินเข้าไปในห้องน้ำ เธอก็รีบซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วหลับตาเตรียมจะนอน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง