บทที่ 56 เป็นฝ่ายรุก 2

ลู่จิ่งเชินอาบน้ำรวดเร็วมาก ผ่านไปเพียงห้านาทีเขาก็เดินออกมาโดยนุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว

เขาเดินเช็ดผมไปพลาง พอถึงข้างเตียงก็ชะงักไป หลับเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? แล้วเขาจะทำอย่างไรดี? เขาก้มลงมองแวบหนึ่งพลางขมวดคิ้ว

ครู่หนึ่งต่อมา เขาก็เลิกผ้าห่มแล้วสอดตัวลงไปบนเตียง ก่อนจะโอบกอดเธอจากด้านหลัง

ฉินหรูเยียนยังไม่หลับ เธอพลิกตัวมุดเข้าไปในอกเขา แต่กลับรู้สึกว่าสัมผัสมันแปลกไป เธอปรือตาขึ้นมองเล็กน้อยแล้วก็ต้องชะงัก

"ทำไมคุณถึง…" เธอหยุดพูดไปเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้สวมเสื้อผ้า

ลู่จิ่งเชินนึกแปลกใจไม่น้อย ไม่คิดว่าเธอจะยังไม่หลับ แถมยังกล้ามุดเข้ามาในอกเขาได้ขนาดนี้ เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มอย่างอารมณ์ดี

"นอนกับสามีทั้งที จะใส่เสื้อผ้าไปทำไมล่ะ? มันไม่สะดวกหรอก" ยังไงเสีย สุดท้ายก็ต้องถอดออกอยู่ดี

เขาไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้น เพราะไม่แน่ใจว่าร่างกายเธอฟื้นตัวดีแล้วหรือยัง เพียงแค่เอื้อมมือไปโอบเอวแล้วกดร่างเธอเข้าหาตัว เพื่อให้เธอได้รับรู้ถึงความต้องการของเขาเท่านั้น

“ได้ไหมคะ?”

ฉินหรูเยียนใจสั่นแรง ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกัน เขากำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาร้อนแรง ในแววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบรับเบาๆ แล้วก็นึกตำหนิตัวเองในใจว่าไม่เอาไหนเลย แค่เรื่องชีวิตคู่สามีภรรยาแท้ๆ แต่เธอกลับยังหน้าแดงใจสั่นได้ขนาดนี้

ริมฝีปากของเขาประทับลงที่หลังใบหู ฉินหรูเยียนได้สติขึ้นมาจึงรีบกระซิบห้าม “อย่า… อย่าทำรอยไว้นะคะ เดี๋ยวคนอื่นเห็นเข้า”

ในห้องนอนเปิดโคมไฟหัวเตียงทิ้งไว้ แสงสลัวเผยให้เห็นผิวขาวเนียนของคนใต้ร่างที่บัดนี้ขึ้นสีชมพูระเรื่อ เธอหลับตาแน่น หางตาแดงช้ำเล็กน้อย บนใบหน้ามีเหงื่อซึมเป็นประกาย

ลู่จิ่งเชินหัวเราะในลำคอ ไม่ได้ฝืนใจเธอ เพียงแค่กระซิบข้างหูว่าเดี๋ยวต่อไปก็ชินเอง

…

ฉินหรูเยียนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว เสียงของเขายังคงกระซิบอยู่ข้างหู พูดอะไรบางอย่างออกมาเป็นระยะๆ

…

สองชั่วโมงผ่านไป ทันทีที่ร่างของเธอทิ้งตัวลงบนเตียง เธอก็ขยับหนีเข้าไปด้านในโดยสัญชาตญาณ ลู่จิ่งเชินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น ไม่ปล่อยให้เธอขยับไปไหน

“อย่าขยับ นอนไปเถอะ” น้ำเสียงเขายังเจือความเหนื่อยล้าและอารมณ์ที่ยังตกค้าง ฉินหรูเยียนจึงไม่ขยับตัวอีก เธอรู้สึกง่วงจนแทบไม่ไหว หลับตาลงได้ไม่ถึงนาทีก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

ลู่จิ่งเชินเห็นเธอสงบนิ่งลงแล้วก็ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเธอเบาๆ ก่อนจะโอบกอดคนในอ้อมแขนไว้ด้วยความพึงพอใจ แล้วหลับตามไป

ทั้งคู่ลืมตั้งนาฬิกาปลุกไปสนิท ผลคือเช้าวันรุ่งขึ้น ลู่จิ่งเชินที่ยังนอนไม่เต็มอิ่มก็ถูกเสียงนาฬิกาปลุกของฉินหรูเยียนปลุกให้ตื่น

เขามีอาการหงุดหงิดเล็กน้อยยามตื่นนอน เอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุก แล้วเหลือบมองคนในอ้อมกอดที่ยังคงหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว ก่อนจะเรียกเธอเบาๆ “เยียนเอ๋อร์ ตื่นได้แล้ว”

ฉินหรูเยียนลืมตาขึ้น น้ำเสียงฟังดูงัวเงียไม่ชัดเจนนัก “กี่โมงแล้วคะ?”

เธอยังง่วงงุนเต็มที เมื่อคืนลู่จิ่งเชินเล่นงานเธอเสียสองชั่วโมงเต็ม เธอคิดว่าคงต้องหาเวลาคุยเรื่องเวลาพักผ่อนกับเขาหน่อยแล้ว ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ร่างกายเธอได้พังแน่

น้ำเสียงของลู่จิ่งเชินเจือแววขบขันอย่างอารมณ์ดี “หกโมงครึ่ง ยังเช้าอยู่เลย เยียนเอ๋อร์ เลื่อนเวลาปลุกหน่อยดีไหม? มันเช้าเกินไป”

ฉินหรูเยียนส่งเสียง ‘อืม’ ในลำคอแล้วพลิกตัวหันหลังให้ ก่อนจะถูกลู่จิ่งเชินรวบตัวเข้าไปกอดจากด้านหลัง

“นอนต่ออีกหน่อยไหม? วันนี้ผมไม่รีบไปบริษัทหรอก” เขาใช้อีกมือสอดจากด้านหลังมากุมมือเธอไว้ ส่วนแขนอีกข้างก็โอบกระชับรอบเอวเธอ

ฉินหรูเยียนยังตื่นไม่เต็มตา สมองยังเบลอๆ จึงตอบรับไปงงๆ “ง่วงจัง อย่ากวนสิ”

เธอทั้งเหนื่อยทั้งง่วง ไม่อยากขยับเขยื้อนร่างกายไปไหนเลยแม้แต่นิดเดียว

ลู่จิ่งเชินหัวเราะเบาๆ อาการหงุดหงิดตอนตื่นของเธอดูจะหนักกว่าเขาเสียอีก?

“ได้ ไม่กวนแล้ว” เขาตะแคงตัวไปหอมใบหูเธอเบาๆ ฉินหรูเยียนขยับหนี เขาจึงทำเพียงหัวเราะเบาๆ โดยไม่แกล้งอะไรต่อ โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วหลับต่อ

สองชั่วโมงต่อมา ฉินหรูเยียนถึงได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ข้างกายไม่มีใครอยู่แล้ว

เธอเหลือบมองโต๊ะข้างเตียงโดยสัญชาตญาณ ครั้งนี้เขาก็ยังคงเขียนโน้ตทิ้งไว้ให้เธอเหมือนเช่นเคย

ฉินหรูเยียนลุกจากเตียงอย่างเชื่องช้า ขณะสวมเสื้อผ้า เธอก้มมองหน้าอกตัวเอง ลู่จิ่งเชินคนนี้เป็นสัตว์ป่าหรือยังไงนะ? ตามตัวเธอเต็มไปด้วยรอยแดงน่าอาย แถมต้นขาก็ยังปวดเมื่อยไปหมด

เธอถอนหายใจแผ่วเบา พลางนึกถึงคำกล่าวที่ว่า "คนที่ขาดแคลนก็หิวโหยจนตาย ส่วนคนที่มีเหลือเฟือก็เอ่อล้นจนตาย" ถึงตอนนี้เธอก็เข้าใจความหมายของมันอย่างถ่องแท้แล้ว

หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จและเดินออกมาจากห้องน้ำ บนโต๊ะอาหารก็มีมื้อเช้าที่ลู่จิ่งเชินเตรียมไว้ให้เธอวางอยู่ พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งที่วางทับเอาไว้

"วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ พักผ่อนอยู่ที่บ้านให้เต็มที่เถอะ เดี๋ยวตอนเย็นผมกลับมาทำมื้อเย็นให้"

เธออ่านผ่านๆ แล้วไม่ได้คิดอะไร แต่ทว่าครู่ต่อมา เธอกลับหยิบกระดาษโน้ตแผ่นนั้นมาเก็บไว้อย่างเงียบๆ

หลังทานมื้อเช้าเสร็จ เธอก็ไปนั่งที่โซฟา วางโน้ตบุ๊กไว้บนตัก

เธอพิมพ์แป้นพิมพ์สองสามครั้ง ก่อนจะเข้าสู่หน้าต่างแชตกลุ่มพิเศษกลุ่มหนึ่ง

Y: มีงานไหม? ขอแบบค่าตอบแทนสูงๆ นะ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง