บทที่ 67 เปิดเผยตัวตนแล้วเหรอ 1

ฉินหรูเยียนส่งเสียง "อ้อ" ในลำคอ เธอหยิบสมูทตี้สตรอว์เบอร์รีขึ้นมาจิบคำหนึ่ง ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวนึ่งเข้าปาก

ลู่จิ่งเชินเห็นเธอกำลังตั้งอกตั้งใจกินก็ไม่ได้แกล้งอะไร เขาทำเพียงนั่งมองเธออยู่ข้างๆ ในมือถือโทรศัพท์ไว้ เดี๋ยวก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอแวบหนึ่ง เดี๋ยวก็ก้มลงไปพิมพ์อะไรในหน้าจอเป็นพักๆ

ฉินหรูเยียนกินเร็วมาก ไม่ถึงสิบนาทีเธอก็วางชามและตะเกียบลง ลู่จิ่งเชินเห็นว่าเธอทานเสร็จแล้วจึงวางโทรศัพท์ลงบ้าง

"อิ่มแล้วเหรอ? ไม่รับอะไรเพิ่มหน่อยหรือไง?"

เธอส่ายหน้า "ไม่ไหวแล้วค่ะ"

ลู่จิ่งเชินมองเธอแวบหนึ่ง สายตาเหลือบไปที่เอวบาง นึกถึงตอนที่เขาใช้มือสองข้างโอบได้จนมิดแล้วก็ยิ้มมุมปาก "คุณผอมเกินไป แถมแรงก็น้อยด้วย"

จังหวะที่ฉินหรูเยียนกำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถึงกับชะงัก เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย… แรงเธอน้อยงั้นเหรอ?

เธออ้าปากจะพูดโต้กลับ แต่พอนึกถึงความหน้าไม่อายของคนตรงหน้าในบางเรื่องเข้า เธอก็หุบปากฉับอย่างเสียไม่ได้

"สี่โมงเย็นฉันต้องออกไปข้างนอกค่ะ" เดิมทีเฉิงอวี่ไป๋นัดเธอที่ห้องแล็บการแพทย์ของมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง แต่ในเมื่อลู่จิ่งเชินจะตามไปด้วย เธอเลยต้องเปลี่ยนสถานที่นัดหมายเสียหน่อย

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า เขานำชามและตะเกียบไปเก็บในครัว ใส่ลงในเครื่องล้างจาน แล้วล้างมือจนสะอาดก่อนจะเดินออกมา

เขาจูงเธอมานั่งบนโซฟาแล้วเอื้อมมือไปโอบเอวเธอไว้ "ผมไปด้วยได้ไหมครับ?"

เขาค่อนข้างอยากรู้เกี่ยวกับความลับเล็กๆ น้อยๆ ของเธอเหลือเกิน

ฉินหรูเยียนพยักหน้า "ได้สิคะ ฉันเคยรับปากคุณไว้แล้วนี่"

ลู่จิ่งเชินยิ้มพลางยื่นมือไปนวดเฟ้นที่เอวของเธอเบาๆ ฉินหรูเยียนหันไปมองเขาอย่างระแวดระวัง ดวงตาของเธอเย็นชาและใบหน้าเรียบเฉยขณะจ้องมองเขา

ลู่จิ่งเชินยิ้มอย่างอ่อนใจ "ไหนบอกว่าปวดเอวไม่ใช่หรือไง? ผมแค่นวดให้ คุณจะดีขึ้นนะ" เขาเว้นจังหวะก่อนจะแกล้งพูดต่อ "คุณมองผมแบบนี้ เหมือนกำลังมองพวกเดรัจฉานในคราบคนดีอย่างนั้นแหละ"

ฉินหรูเยียนพูดไม่ออก "คุณรู้จักตัวเองดีใช้ได้เลยนะ"

ลู่จิ่งเชินพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย แล้วก้มลงกระซิบข้างหูเธอ "อืม… งั้นตอนนี้ผมขอเป็นผู้ดีก่อน ส่วนกลางคืนค่อยเป็นเดรัจฉาน… ดีไหมล่ะ?"

ฉินหรูเยียนทำเป็นไม่สนใจเขา เธอพบว่าผู้ชายคนนี้ ยิ่งใส่ใจก็ยิ่งได้ใจ การเมินเฉยบ้างบางครั้งอาจเป็นวิธีที่ดีที่สุด

ทั้งคู่นั่งอยู่ด้วยกันพักใหญ่ จนใกล้ถึงเวลาที่นัดไว้แล้ว

ฉินหรูเยียนดึงมือเขา "ฉันต้องไปแล้วค่ะ"

ลู่จิ่งเชินส่งเสียงรับในลำคอ พลางดึงมือให้เธอลุกขึ้นตาม "ไปเปลี่ยนชุดกันเถอะ จะได้ออกเดินทางกัน"

ฉินหรูเยียนพยักหน้า ทั้งสองจึงพากันกลับเข้าห้องนอน หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยก็ออกเดินทางทันที

"คุณผู้หญิง พอจะมีเวลาว่างไปดูเรือนหอด้วยกันไหมครับ?" ลู่จิ่งเชินกุมมือเธอไว้ แล้วสอดนิ้วเข้าไประหว่างง่ามนิ้วของเธอ ประสานมือกันแน่น

เธอเอียงคอหันไปมองเขา ลิฟต์ยังไม่มาถึง ทั้งสองยืนรออยู่ตรงโถงทางเดิน แม้แสงไฟจะไม่สว่างนัก แต่เธอก็ยังมองเห็นเสน่ห์ที่ชวนให้หลงใหลบนใบหน้าเขา มุมปากของเขายังคงมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่ ดวงตาคู่นั้นดูอ่อนโยนเหลือเกินในยามที่เขามองเธอ

“อยู่ที่นี่ไม่ได้เหรอคะ?” เธอชะงักไปครู่หนึ่ง พวกเขาอยู่ที่นี่มาได้สักพักแล้ว เธอรู้สึกว่าทำเลและบรรยากาศที่นี่ดีมาก อีกอย่างคือเดินทางสะดวกสุดๆ

ลู่จิ่งเชินขมวดคิ้ว “อยู่ที่นี่ก็ได้ครับ แต่ยังไงผมก็อยากเตรียมเรือนหอไว้อีกสักหลัง ที่นี่พื้นที่ไม่กว้างพอ ถ้าวันข้างหน้ามีลูกขึ้นมาจะทำยังไง?”

ฉินหรูเยียนหน้าแดงซ่าน เธอหลุบตาลง แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง

“ช่วงนี้ฉัน… ยังไม่มีแผนจะมีลูกค่ะ” ปัญหาสุขภาพของเธอยังไม่ได้รับการแก้ไข เธอจึงยังไม่กล้ามี

ลู่จิ่งเชินเลิกคิ้วมองเธอ

ช่วงที่ผ่านมาเวลาพวกเขาอยู่ด้วยกัน เขาก็ป้องกันตลอด เพราะเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน เขาเองก็อยากใช้ชีวิตคู่สองคนไปอีกสักพัก แต่พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ เขาก็ยังรู้สึกสะกิดใจเล็กน้อย

“ตกลงครับ งั้นเอาไว้เมื่อไหร่ที่คุณผู้หญิงพร้อมจะมีลูก ก็บอกผมแล้วกันนะ?” เขาไม่ได้พูดอะไรมาก อีกอย่างเขาก็ไม่เคยคิดจะรีบมีลูกตอนนี้อยู่แล้ว

ฉินหรูเยียนพยักหน้า

เขายังถามต่อ “แล้วสรุปคุณผู้หญิงพอจะมีเวลาไปดูเรือนหอเมื่อไหร่ครับ?”

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงตอบ “สุดสัปดาห์หน้าดีไหมคะ?”

ช่วงนี้เขายุ่งกับงาน เธอไม่อยากให้เขาต้องเสียเวลางานมาเพราะเรื่องนี้

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า ลิฟต์ก็มาถึงพอดี เขาจูงมือเธอเดินเข้าไปกดปุ่มชั้นใต้ดิน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“แล้วเรื่องงานแต่งล่ะครับ? ผมยังไงก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าคุณพร้อมเมื่อไหร่” หลังจดทะเบียนสมรส ทั้งคู่ยังไม่ได้จัดพิธีแต่งงาน คนภายนอกส่วนใหญ่จึงยังไม่ทราบเรื่องนี้ เขารู้สึกว่าจำเป็นต้องจัดงานแต่งสักครั้ง เพื่อประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเขามีภรรยาแล้ว

ฉินหรูเยียนเม้มปาก “ขอเวลาอีกสักพักได้ไหมคะ? รอให้สตูดิโอเข้าที่เข้าทางก่อนได้ไหม?”

หากคนอื่นรู้ว่าเธอแต่งงานกับเขา แบรนด์เสื้อผ้าของเธอก็คงจะไปได้สวยแน่ แต่เธออยากพิสูจน์ตัวเองมากกว่า… อยากยืนเคียงข้างเขาได้ด้วยความสามารถของตนเอง

ลู่จิ่งเชินนิ่งคิดครู่หนึ่ง พอจะเดาความคิดของเธอออก เขาโอบไหล่เธอไว้ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “ผมมีเพื่อนสนิทสองคน แทบจะเรียกได้ว่าเป็นน้องชาย โตมาด้วยกัน พวกเขายังไม่เคยเจอคุณ ถ้าคุณผู้หญิงพอจะมีเวลาเมื่อไหร่ เราไปเจอพวกเขาหน่อยไหมครับ?”

เธอเข้าใจความหมายของเขาที่ยอมเลื่อนงานแต่งออกไปก่อน ฉินหรูเยียนพยักหน้า ในเมื่อเขาใส่ใจเธอ เธอก็ย่อมต้องนึกถึงความรู้สึกของเขาเช่นกัน “งั้นเอาเป็นสุดสัปดาห์หน้าแล้วกันค่ะ รอให้ดูแบบเรือนหอเสร็จก่อนแล้วค่อยไป ดีไหมคะ?”

ลู่จิ่งเชินยิ้มรับ

พอถึงชั้นใต้ดิน ทั้งสองก็ขึ้นรถ ฉินหรูเยียนเปิดแอปนำทางในมือถือ

ลู่จิ่งเชินเหลือบมองที่อยู่… คาเฟ่แถวมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงงั้นหรือ?

แววตาเขาวูบไหวเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่สตาร์ทรถออกไป

สี่สิบนาทีต่อมา รถก็มาถึงจุดหมายที่ฉินหรูเยียนนัดกับเฉิงอวี่ไป๋ไว้ หลังจากจอดรถและตรวจสอบความเรียบร้อยแล้ว เธอก็จับมือเขาเดินเข้าไปข้างใน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง