บทที่ 66 ของขวัญวันเกิด 2 ห้องหนังสือ

ฉินหรูเยียนอ้าปากค้าง พูดไม่ออก เพราะเธอนึกขึ้นได้ว่าเธอดูเหมือนจะตอบตกลงเขาไปจริงๆ ด้วย มิน่าล่ะ เขาถึงถามว่าตอนกลางวันเธอจะออกไปข้างนอกไหม มีธุระอะไรหรือเปล่า

เขาช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นในท่าหันหน้าเข้าหากัน "อากาศเย็นนิดหน่อยนะ" ลู่จิ่งเชินหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาห่อตัวให้เธอแล้วพาเดินออกไปด้านนอก

ฉินหรูเยียนรู้สึกมึนงงไปหมด ในตอนที่เธอกำลังสะลึมสะลือใกล้จะหลับ เธอก็ถูกเขาอุ้มมาที่ห้องทำงานเสียแล้ว

ไฟในห้องทำงานสว่างพอสมควร ถึงแม้ทั้งคู่จะเห็นกันและกันมาหลายครั้งแล้ว แต่ฉินหรูเยียนก็ยังอดเขินอายไม่ได้ "ปิดไฟได้ไหมคะ?"

ลู่จิ่งเชินยิ้ม น้ำเสียงนิ่งลึกและแหบพร่า "เกรงว่าคงไม่ได้ครับ"

ฉินหรูเยียนโมโหจนพูดไม่ออก ทำไมเขาถึงได้หน้าไม่อายขนาดนี้ เธอทั้งอายทั้งโกรธเลยร้องเรียกชื่อเขา "ลู่จิ่งเชิน!"

เขายิ้มพลางตบหลังเธอเบาๆ เป็นการปลอบประโลม "ได้ครับ งั้นผมเปิดแค่โคมไฟที่โต๊ะทำงานไว้ก็พอแล้วใช่ไหม?"

ฉินหรูเยียนซุกหน้าลงกับคอเขาแล้วพยักหน้า ลู่จิ่งเชินยิ้ม เขาอุ้มเธอเดินไปด้านข้าง ปิดสวิตช์ไฟหลัก แล้วกลับมานั่งที่เก้าอี้อีกครั้ง

ฉินหรูเยียนมีเหงื่อซึมบางๆ

แต่เขากลับยังคงดูผ่อนคลาย พลางนวดคลึงต้นคอเธอไปด้วย ฉินหรูเยียนรู้สึกไร้เรี่ยวแรงไปหมด

เขายิ้ม หางตาแดงก่ำ ภายในห้องทำงานแสงไฟสลัวไม่มากนัก เขาเอื้อมมือไปกดนวดที่เอวของเธอ

"เยียนเอ๋อร์ จูบผมหน่อยได้ไหม?" เขาเองก็อึดอัดมากเช่นกัน

ฉินหรูเยียนได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้นไปจูบที่ริมฝีปากเขาตามความเคยชิน

…

ในที่สุดฉินหรูเยียนก็ถูกเขาอุ้มออกจากห้องทำงานกลับเข้ามาในห้องนอน เธอไม่อยากแม้แต่จะขยับตัวไปอาบน้ำ หัวถึงหมอนก็หลับไปทันที

ชายหนุ่มที่อิ่มเอมใจจัดการตัวเองไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นในห้องน้ำมาเช็ดตัวให้เธอ อีกทั้งยังหยิบหลอดยาจากลิ้นชักออกมาอย่างชำนาญ

ตอนนี้สำหรับภารกิจทายานี้ เขาถือว่าเชี่ยวชาญจนเข้ามือแล้ว

พอจัดการเสร็จ หน้าผากเขาก็มีเหงื่อซึมอีกชั้น เขาเหลือบมองคนที่หลับปุ๋ยอยู่บนเตียง หางตาแดงก่ำ จมูกก็แดง ริมฝีปากบวมเจ่อจนได้ที่

เขาขมวดคิ้ว รู้สึกว่าต้องให้เธอเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายให้มากกว่านี้หน่อยแล้ว

เขาเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอีกรอบ ถึงค่อยกลับขึ้นเตียง เปิดผ้าห่มแล้วรวบตัวเธอเข้ามากอดในอ้อมอก

ฉินหรูเยียนที่สะลึมสะลือถูกเขากอดไว้ ก็เบียดตัวเข้าหาเขาตามความเคยชิน

"ลู่จิ่งเชิน สุขสันต์วันเกิดนะ"

เสียงของเธอแผ่วเบาจนฟังแทบไม่ถนัด เขาจึงถามย้ำเบาๆ ว่า "อะไรนะ?"

"สุขสันต์วันเกิดนะ" คราวนี้เขาได้ยินชัดเจน มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น เขาโอบกอดเธอแน่นขึ้นอีกนิด แล้วจูบลงบนหน้าผากเธอเบาๆ

"ได้รับของขวัญที่ดีที่สุดแล้วล่ะ ในที่สุดเธอก็มาอยู่ข้างกายผมเสียที"

ฉินหรูเยียนนอนหลับยาวไปจนถึงบ่ายสองโมงของวันถัดไป

เมื่อเธอลืมตาขึ้น ก็เห็นลู่จิ่งเชินกำลังพิงหัวเตียงอ่านหนังสืออยู่

เห็นเธอตื่น เขาก็ปิดหนังสือแล้วเอื้อมมือไปโอบกอดเธอไว้ "หิวไหม?"

"กี่โมงแล้วคะ?" วันนี้เขาไม่ต้องไปทำงานเหรอ?

ลู่จิ่งเชินเหลือบมองโทรศัพท์ "บ่ายสองแล้วครับ หิวไหม อยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?"

เธอชะงักไป นี่เธอ… นอนยาวถึงบ่ายสองเลยเหรอ?!

"ทำไมคุณไม่ปลุกฉันเร็วกว่านี้ล่ะคะ?" น้ำเสียงของเธอเจือแววตำหนิเล็กน้อย ทว่ากลับแฝงความออดอ้อนอยู่มากกว่า

ลู่จิ่งเชินหัวเราะในลำคอเบาๆ "เมื่อคืนคุณนอนไปไม่ถึงสองชั่วโมง ผมคิดว่าให้คุณนอนพักเยอะๆ หน่อย ไม่ดีเหรอครับ?"

เธออุทานรับคำพลางนึกขึ้นได้ว่ามันไม่ถูก หากไม่ใช่เพราะเขาเอาแต่ป่วนเธออยู่ตั้งนานขนาดนั้น เธอจะมีสภาพนอนยาวถึงป่านนี้ได้ยังไง?

หญิงสาวเม้มปาก ขยับตัวเพียงนิดก็อดไม่ได้ที่จะร้องซี๊ดออกมา มันเจ็บจริงๆ

ลู่จิ่งเชินลุกขึ้นนั่ง บนตัวเขาสวมเพียงชุดนอน เขามองเธอด้วยสายตากังวลเล็กน้อย "ไหนดูหน่อยซิ ตรงไหนยังไม่สบายตัวบ้าง?"

ฉินหรูเยียนรีบคว้ามือเขาที่กำลังจะเปิดผ้าห่มออก "ไม่… ไม่ต้องค่ะ ฉันแค่ปวดเอวนิดหน่อย พักสักพักก็หาย" ตอนนี้เธอไม่ได้สวมเสื้อผ้า จะให้เขาเห็นได้ยังไงกัน

ลู่จิ่งเชินมองเธออย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย "ไม่เป็นอะไรจริงๆ นะ?"

"ไม่เป็นไรค่ะ ต่อไปคุณช่วยเพลาๆ ลงหน่อยก็จะไม่เป็นแบบนี้แล้ว" ฉินหรูเยียนอาศัยจังหวะนี้ต่อรองกับเขา

ลู่จิ่งเชินพิงหลังไปกับหัวเตียง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ผมจะพยายามนะ?"

ฉินหรูเยียนไม่ได้พูดอะไร ดูท่าทางแล้วเขาคงไม่ยอมเพลาลงง่ายๆ หรอก

"อยากทานอะไรไหม?" เขายื่นมือไปขยี้ผมเธอเบาๆ "ไม่ได้ทานอะไรมาทั้งคืนแล้วนะ"

ฉินหรูเยียนถลึงตาใส่เขา แล้วนั่นมันความผิดของใครกันล่ะ?

"ฉันอยากทานเกี๊ยวนึ่งร้านแถวเฉิงเป่ยน่ะค่ะ แล้วก็ขอสตรอว์เบอร์รีมิลค์เชคแก้วหนึ่งด้วย"

เธอจงใจเลือกร้านที่อยู่ไกลออกไป

ลู่จิ่งเชินเพียงยิ้ม "ได้ครับ คุณผู้หญิงพักผ่อนอยู่ที่บ้านนะ เดี๋ยวผมออกไปซื้อให้ แล้วอย่างอื่นล่ะ? อยากทานอะไรเพิ่มไหม?"

เธอมองเขา ดูเหมือนว่าไม่ว่าเธอจะพูดอะไร เขาก็สามารถรักษาท่าทีให้คงที่ได้เสมอ อ้อ… ยกเว้นตอนที่เธอปฏิเสธเขาไปก่อนหน้านี้ ตอนนั้นเธอได้เห็นความเอาแต่ใจของเขาแล้ว แต่ช่วงนี้เธอพบว่าลู่จิ่งเชินถือเป็นคนที่น่าคบหามาก ยกเว้นเรื่องบนเตียงที่ไม่ค่อยจะยอมคนแล้ว นอกนั้นเธอก็พอใจเขามากทีเดียว

เธอส่ายหัว "ตอนนี้ยังนึกไม่ออกค่ะ" ลู่จิ่งเชินเลิกคิ้วขึ้นแล้วจูบที่ริมฝีปากเธอเบาๆ "ได้ครับ ผมจะออกไปซื้อให้ ถ้าคิดออกว่าอยากทานอะไรเพิ่ม ส่งวีแชตหรือโทรหาผมนะ"

ฉินหรูเยียนพยักหน้า ลู่จิ่งเชินลุกขึ้นเดินไปที่ประตู

เธอค่อยๆ ยันกายลุกจากเตียง เข้าไปแช่น้ำอุ่นในห้องน้ำ ความปวดเมื่อยตามร่างกายถึงได้บรรเทาลงบ้าง

เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนที่กำลังเช็ดหน้าก็เหลือบไปเห็นรอยแดงที่คอ มันปิดไม่มิดจริงๆ เธอขมวดคิ้ว ลู่จิ่งเชินชอบทิ้งรอยไว้บนตัวเธอเสมอเลย

เธอถอนหายใจ รื้อค้นโต๊ะเครื่องแป้งอยู่นานกว่าจะเจอคอนซีลเลอร์

เธอดูแล้วเห็นว่าเป็นของใหม่ที่ยังไม่ได้แกะ ซึ่งเธอไม่เคยใช้มาก่อน แต่ตอนนี้คงรอไม่ได้แล้ว เธอเปิดตลับคอนซีลเลอร์แล้วแต้มลงไปที่คอ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าลู่จิ่งเชินเดินกลับมาแล้ว

เขายืนมองเธออยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ ฉินหรูเยียนจัดปกเสื้อลงมา เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียน เธอเป็นคนค่อนข้างผอม แต่เส้นไหล่กลับกลมมนและมองเห็นรอยจูบจางๆ ที่ประทับอยู่ตรงนั้นได้อย่างชัดเจน ลู่จิ่งเชินเลิกคิ้วขึ้น "ไม่ใช่บอกว่าวันนี้จะไม่ไปไหนหรอกเหรอ?"

ฉินหรูเยียนจัดการอยู่ห้าหกนาทีถึงจะปกปิดรอยพวกนั้นได้สำเร็จ เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าพอหันกลับมาก็เห็นลู่จิ่งเชินยืนพิงกรอบประตูมองมาด้วยรอยยิ้มที่เดาอารมณ์ไม่ออก

พอตั้งสติได้ เธอก็รีบดึงเสื้อขึ้นมาปิดทันที

ลู่จิ่งเชินเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ "ไม่ใช่บอกว่าจะไม่ออกไปไหนเหรอครับ? อยู่บ้านแท้ๆ ยังต้องปกปิดอีกเหรอ"

ฉินหรูเยียนเม้มปาก "ตอนเย็นมีธุระต้องออกไปข้างนอกนิดหน่อยน่ะค่ะ"

ลู่จิ่งเชินยิ้ม "ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหม?"

เธอก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉิงอวี่ไป๋ส่งข้อความมาบอกว่าการทดลองมีความคืบหน้า ให้เธอไปดูหน่อย เธอเลยตอบตกลงไป แต่ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของลู่จิ่งเชิน เขาคงไม่อยากออกไปไหนเท่าไหร่

"ได้ค่ะ ถ้าคุณสะดวก ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะคะ" เธอลังเลเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจ

ลู่จิ่งเชินยิ้มรับ "ตกลงครับ"

เขาจูงมือเธอเดินออกจากห้อง พามาที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะนอกจากเกี๊ยวนึ่งและสตรอว์เบอร์รีสมูทตี้ที่เธอสั่งแล้ว ยังมีน้ำเต้าหู้กับเสี่ยวหลงเปาเพิ่มมาด้วย

ฉินหรูเยียนเงยหน้ามองเขา

"คุณผู้หญิงเหนื่อยมาทั้งคืน ทานเยอะๆ นะครับ จะได้เติมพลัง" หากไม่นับแววตาที่เต็มไปด้วยความขบขันนั่น ฉินหรูเยียนก็เกือบจะเชื่อแล้วจริงๆ ว่าเขาห่วงเธอ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง