บทที่ 65 ของขวัญวันเกิด 1

ฉินหรูเยียนขลุกอยู่ในห้องทำงานร่วมครึ่งชั่วโมงถึงได้ยอมเดินออกมา

ลู่จิ่งเชินนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่น บนโต๊ะมีเค้กวางอยู่สองก้อน เขากำลังหมุนโทรศัพท์ในมือเล่น พลางชำเลืองมองประตูห้องทำงานเป็นระยะ

ทันทีที่เห็นฉินหรูเยียนเดินออกมา เขาก็ลุกขึ้นตรงเข้าไปหาแล้วโอบกอดเธอไว้

"ผมนึกว่าคุณผู้หญิงจะขลุกอยู่ในห้องทำงานต่ออีกสักพักเสียอีก" น้ำเสียงของเขามีแววหยอกล้อเล็กน้อย

ฉินหรูเยียนเลิกคิ้ว มองเค้กสองก้อนบนโต๊ะแล้วชี้ไปทางนั้น "นี่คุณทำอะไรคะเนี่ย?"

ลู่จิ่งเชินโอบไหล่เธอให้เดินไปข้างหน้า "เค้กสองก้อนจะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้หรอกครับ ก้อนหนึ่งเอาไว้กิน อีกก้อนเอาไว้ขอพร… คุณผู้หญิงว่ายังไงครับ?"

ฉินหรูเยียนรู้สึกว่าที่เขาพูดก็ฟังดูมีเหตุผล เธอพยักหน้ายอมให้เขาจูงไปนั่งลงบนเก้าอี้

"ยังไม่ห้าทุ่มเลยนะ คุณจะตัดเค้กตอนนี้เลยหรือคะ?"

ลู่จิ่งเชินยิ้ม เขาไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับถามแทน "พรุ่งนี้คุณจะออกไปข้างนอกหรือเปล่า?"

ฉินหรูเยียนส่ายหน้า "สตูดิโออีกหนึ่งอาทิตย์ถึงจะเปิดค่ะ ฉันกะว่าจะเข้าไปดูอีกสองวันข้างหน้า พรุ่งนี้คงอยู่บ้านวาดรูปเรื่อยเปื่อย"

เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ในเมื่อคุณไม่ออกไปไหน งั้นก็รออีกหน่อยแล้วกันนะครับ"

ฉินหรูเยียนไม่ค่อยเข้าใจตรรกะของเขาเท่าไรนัก แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไร ทำได้เพียงตอบ 'อ้อ' สั้นๆ

"งั้นคุณนั่งรอก่อนนะ ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนค่ะ" เธอรู้สึกเหนื่อยๆ อีกทั้งตัวยังมีกลิ่นควันจากครัวติดอยู่ ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวเท่าไร

ลู่จิ่งเชินพยักหน้ารับ พลางมองตามร่างเล็กที่เดินเข้าห้องนอนไป

สิบกว่านาทีผ่านไป เขาคำนวณเวลาคร่าวๆ ก่อนจะเดินตามเข้าไปในห้องนอน

ฉินหรูเยียนเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ มือยังคงเช็ดผมอยู่ ลู่จิ่งเชินเตรียมไดร์เป่าผมรอไว้เรียบร้อยแล้ว เขากวักมือเรียกเธอ ฉินหรูเยียนนึกถึงคำพูดของเขาก่อนหน้านี้ได้ว่า ถ้าเธอสระผมเมื่อไหร่ เขาจะคอยเป่าผมให้เธอจนแห้งเอง

เธอยิ้มบางแล้วเดินเข้าไปหา ก่อนจะนั่งลงที่ข้างเตียง

ลู่จิ่งเชินเปิดเครื่องเป่าผม เขาเป่าผมให้เธอพลางใช้นิ้วสางผมไปด้วยเบาๆ บรรยากาศในห้องนอนเงียบสงบ มีเพียงเสียงหวี่ๆ ของไดร์เป่าผมดังขึ้นเป็นระยะ

ฉินหรูเยียนเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย เห็นใบหน้าของเขาดูจดจ่อตั้งใจมาก ราวกับกำลังทำเรื่องสำคัญระดับชาติ ในแววตาของเขามีแต่ความใส่ใจ ไม่มีอารมณ์เสน่หาอื่นใดเจือปนเลย

เธอโค้งมุมปาก ยิ้มออกมาเงียบๆ

ห้านาทีผ่านไป ลู่จิ่งเชินปิดไดร์เป่าผม แล้วยื่นมือมาดึงให้เธอลุกขึ้น ก่อนจะจูงมือเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น

ตอนนี้เวลาใกล้ห้าทุ่มครึ่งแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กเวลา ทั้งคู่นั่งลงบนโซฟา มือหนึ่งของเขาโอบเอวเธอไว้แน่นพลางกระซิบถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "คุณผู้หญิงครับ… ต้องรอให้ถึงเที่ยงคืนถึงจะตัดเค้กได้จริงๆ เหรอ?"

ฉินหรูเยียนเอียงคอเล็กน้อยมองเขา ตอนนี้แววตาของเขาดูวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนา มือที่โอบเอวเธออยู่ก็กดน้ำหนักลงมาค่อนข้างแรง

เธอหัวเราะเบาๆ "ใช่ค่ะ นี่เป็นเค้กชิ้นแรกที่ฉันทำนะคะ คุณไม่อยากทานเหรอคะ?"

ลู่จิ่งเชินขมวดคิ้ว เขามองจ้องเธอตรงๆ ส่วนเธอก็ไม่หลบสายตาเช่นกัน

เขาหัวเราะหึในลำคอ พลางเอื้อมมือไปกดเอวบางให้ขยับเข้ามาแนบชิดกับร่างกายตน "ต้องรอถึงเที่ยงคืนจริงๆ เหรอครับ?"

หัวใจของฉินหรูเยียนสั่นวูบ เมื่อความร้อนจากฝ่ามือของเขาแนบลงที่เอว ร่างกายของเธอรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ยามเอ่ยปากตอบ เสียงของเธอจึงฟังดูอู้อี้ "อื้อ… ใช่ค่ะ อีกไม่นานแล้ว"

ลู่จิ่งเชินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเชยคางมนขึ้นแล้วประทับจูบลงไป

เขาขบเม้มริมฝีปากนุ่มพลางสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อ ลูบไล้ผิวเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบา เนื่องจากเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จและไม่ได้สวมชุดชั้นใน สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาจึงรับรู้ได้ถึงความนุ่มละมุนใต้ฝ่ามือเต็มๆ ฉินหรูเยียนปล่อยผมยาวประบ่าสยายทิ้งตัวลงมา เส้นผมบางส่วนปัดผ่านลำคอของเขาอย่างแผ่วเบา

ฉินหรูเยียนถูกเขาจูบจนแทบหายใจไม่ออก เธอพยายามผลักเขาออก แต่กลับถูกเขารวบข้อมือขึ้นไว้เหนือศีรษะ ก่อนจะจู่โจมด้วยจูบที่เร่าร้อนและลึกซึ้งกว่าเดิม…

ห้านาทีผ่านไป ลู่จิ่งเชินจึงผละออก ทั้งสองนั่งชิดกันจนลมหายใจรดกัน ฉินหรูเยียนรู้สึกราวกับอากาศรอบตัวกำลังเดือดพล่าน เธอถูกจูบจนหมดแรงเกินกว่าจะเอ่ยคำใดออกมา

ลู่จิ่งเชินเองก็ไม่ต่างกัน เขาเหลือบมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ พลางนึกในใจว่าทำไมเวลาถึงเดินช้าขนาดนี้ เขายกมือขึ้นจัดปอยผมให้เธอ ก่อนใช้นิ้วโป้งคลึงเบาๆ บนริมฝีปากที่บวมเจ่อ

"คุณผู้หญิงครับ… ไม่ให้ของขวัญวันเกิดล่วงหน้ากันจริงๆ เหรอครับ?"

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า นัยน์ตาแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มแน่นพยายามสะกดกลั้นความต้องการไว้อย่างเต็มที่

ฉินหรูเยียนเหลือบมองเวลาสลับกับอาการของคนตรงหน้า ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ใบหูแล้วกระซิบอะไรบางอย่าง

ลู่จิ่งเชินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

"ได้ครับ คุณผู้หญิงพูดคำไหนคำนั้น งั้นผมจะอดทนรออีกหน่อย"

ฉินหรูเยียนหน้าแดงระเรื่อ พยักหน้าตอบรับ

ลู่จิ่งเชินหลับตาลง กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น "อย่าเพิ่งขยับนะครับ ขอผมกอดนิ่งๆ สักพัก" ซึ่งเธอก็ไม่ขยับตัวจริงๆ ตามคำขอ

เมื่อถึงเวลาห้าทุ่มห้าสิบแปดนาที ลู่จิ่งเชินก็ผละออกจากเธอ ความปรารถนาในแววตาเบาบางลงเล็กน้อย

เขาหยิบไฟแช็กออกมา ปักเทียนลงบนเค้กแล้วจุดไฟ ช่วงเวลาที่เปลวเทียนสว่างไสวพอดีกับที่เวลาบนโทรศัพท์ขยับเป็นเที่ยงคืน

เขามองฉินหรูเยียนแล้วยิ้มละมุน "ของขวัญวันเกิดที่ผมอยากได้ที่สุด… อยู่ข้างกายผมแล้ว" เขากล่าวพลางมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมรัก "ส่วนคำอธิษฐานของปีนี้ก็คือ ขอให้ทุกๆ ปีในวันนี้ มีคนคนนี้อยู่เคียงข้างและฉลองวันเกิดไปพร้อมกับผมตลอดไปครับ"

ฉินหรูเยียนยิ้มรับ พอเขาเป่าเทียนจนดับลง เธอก็ใช้ช้อนตักเค้กคำหนึ่งจ่อที่ปากเขา "ลองชิมดูสิคะว่ารสชาติเป็นยังไง?"

ดวงตาของเธอโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แววตาเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน นานทีปีหนจะได้เห็นเธอในมุมนี้ ลู่จิ่งเชินมองอยู่สองวินาทีก่อนจะอ้าปากชิม

"ใช้ได้เลยครับ หวานกำลังดี นี่คุณผู้หญิงทำเองหรือเปล่าครับ?"

ฉินหรูเยียนพยักหน้า "ฉันจำได้ว่าคุณดูเหมือนจะไม่ชอบของหวานจัดๆ ซึ่งฉันเองก็ไม่ค่อยชอบเหมือนกันค่ะ"

ลู่จิ่งเชินยิ้มกว้าง เขามองเค้กบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของฉินหรูเยียน ป้อนเค้กให้เธอบ้างคำหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อนำเค้กไปเก็บ

"ที่เหลือค่อยเก็บไว้กินพรุ่งนี้ ตอนนี้ไปนอนเถอะ" เขาเก็บเค้กทั้งสองก้อนเข้าตู้เย็นก่อนจะเดินกลับมาจูงมือฉินหรูเยียน

ฉินหรูเยียนขานรับเบาๆ ก่อนจะลุกเดินตามเขาไป เธอรู้สึกประหม่านิดหน่อย เพราะยังไม่ลืมสิ่งที่เขาพูดไว้ก่อนหน้านี้

ลู่จิ่งเชินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าห้องนอน เขาลูบใบหน้าเธอเบาๆ

"ผมไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะ"

ฉินหรูเยียนพยักหน้า เธอยืนอยู่ข้างเตียงมองแผ่นหลังของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มนอนรออยู่บนเตียง

ห้านาทีผ่านไป ลู่จิ่งเชินเดินออกมาในชุดนอน เขาไม่ได้ประหลาดใจที่เห็นเธอนอนอยู่บนเตียงแถมยังไถโทรศัพท์อยู่ ลู่จิ่งเชินสาวเท้าก้าวใหญ่เดินไปถึงข้างเตียงในไม่กี่จังหวะ เขากุมมือข้างที่ถือโทรศัพท์ของเธอไว้ ฉินหรูเยียนเงยหน้าขึ้น คำว่า 'คุณ…' ยังไม่ทันหลุดออกจากปาก ก็ถูกเขาจูบปิดไว้เสียก่อน

ลู่จิ่งเชินใช้มือข้างหนึ่งหยิบโทรศัพท์จากมือเธอแล้วโยนทิ้งไว้บนผ้าห่มอย่างไม่ใส่ใจ มืออีกข้างเชยคางเธอไว้ เขาสัมผัสจูบอย่างหนักหน่วง มือเริ่มเลื่อนต่ำลงไปปลดกระดุมชุดนอนของเธอ รอยจูบค่อยๆ ไล่ต่ำลงมา…

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ลู่จิ่งเชินจึงยอมปล่อยเธอ ฉินหรูเยียนขยับหนีไปด้านข้าง แต่ก็ถูกเขาคว้าเอวไว้ได้อีก

เธอแทบลืมตาไม่ขึ้น ง่วงจนจะหลับ "เป็นอะไรคะ?"

ลู่จิ่งเชินมองรอยจูบสีระเรื่อบนตัวเธอแล้วหัวเราะในลำคอ "คุณผู้หญิงลืมไปแล้วหรือครับว่ายังติดค้างที่ห้องทำงานอีกรอบ?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง