บทที่ 64 ความพัวพัน

ลู่จิ่งเชินเปิดประตูรับชานมแล้วเดินกลับเข้ามา ปิดประตูตามหลังอย่างเป็นธรรมชาติ เขาเห็นฉินหรูเยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ สายตาจับจ้องแก้วชานมในมือเขาไม่วางตา

เขาเดินไปหยุดตรงหน้าเธอ เลิกคิ้วถามติดตลก "ตกลงที่นั่งรออยู่เนี่ย รอทานข้าวพร้อมผม หรือรอชานมกันแน่ครับ?"

ฉินหรูเยียนเม้มปาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ "รอชานมที่คุณซื้อมาให้ต่างหากค่ะ"

ลู่จิ่งเชินยิ้ม หยิบชานมออกจากถุง เสียบหลอดให้เสร็จสรรพก่อนจะยื่นให้เธอ

"ข้าวปลาไม่ค่อยยอมกิน แต่ดันนึกถึงแต่ชานมนะ"

ฉินหรูเยียนดูดชานมเข้าไปอึกหนึ่ง คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายออกทันที

"ไม่ใช่อย่างนั้นเสียหน่อย ของที่คุณซื้อกับที่ฉันซื้อรสชาติไม่เหมือนกันหรอก… ของที่คุณซื้ออร่อยกว่า"

ลู่จิ่งเชินหัวเราะในลำคอ เขารู้ดีว่าเธอตั้งใจพูดเอาใจ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากล้ออะไรเธอ

ฉินหรูเยียนประคองแก้วชานมไว้แล้วค่อยๆ จิบทีละนิด ส่วนลู่จิ่งเชินก็นั่งทานมื้อเย็นของเขาไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน

ยี่สิบนาทีต่อมา ทั้งคู่ก็ทานมื้อเย็นเสร็จ ลู่จิ่งเชินเก็บจานชามไปจัดการตามปกติ

ฉินหรูเยียนล้างมือแล้วกลับมานั่งที่ห้องนั่งเล่น เธอเปิดโทรทัศน์เลือกภาพยนตร์เรื่องหนึ่งขึ้นมาดู เวลานี้ยังเร็วอยู่ อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเที่ยงคืนซึ่งเป็นเวลาฉลองวันเกิดให้เขา เธอจึงยังไม่อยากเข้านอนตอนนี้

ตอนลู่จิ่งเชินเดินออกมาจากห้องครัว เห็นเธอนั่งอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น รีบเดินเข้าไปดึงมือเธอขึ้นมา

"พื้นมันเย็น ลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาดีกว่าครับ"

ฉินหรูเยียนช้อนตามอง ปากยังคาบหลอดดูดอยู่ เธอเอียงคอเล็กน้อยพลางส่งยิ้มให้เขา ก่อนจะตอบรับเบาๆ แล้วลุกขึ้นไปนั่งบนโซฟา

ลู่จิ่งเชินยิ้มมุมปาก เขานั่งลงข้างๆ แล้วโอบเธอเข้ามากอดไว้แนบอก

"นี่คือวิธีที่บอกว่าจะอยู่ฉลองวันเกิดกับผมเหรอครับ?" เขาเลิกคิ้ว ริมฝีปากประดับรอยยิ้มบางเบา ก่อนจะเอื้อมไปกุมมืออีกข้างของเธอที่ว่างอยู่มาบีบเล่นเบาๆ

"ยังไม่เที่ยงคืนนี่คะ รอให้ถึงเวลาเป๊ะๆ ก่อนสิถึงจะเป็นวันเกิดคุณจริงๆ ฉันเตรียมเค้กไว้ให้ตั้งสองก้อนเลยนะ เซอร์ไพรส์พอหรือยังคะ?"

ฉินหรูเยียนเอียงศีรษะเล็กน้อย ชุดอยู่บ้านตัวหลวมที่เธอสวมใส่อยู่เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าได้รูปสวยงาม ไล่ลงไปเป็นผิวขาวเนียนนวลตา

ลู่จิ่งเชินมองเพียงครู่ก็เบนสายตาหนีอย่างอดกลั้น "ทำไมถึงเตรียมเค้กตั้งสองก้อนล่ะ?"

ฉินหรูเยียนกัดหลอดดูดพลางยิ้ม "ก้อนหนึ่งฉันทำเอง ส่วนอีกก้อนซื้อมาค่ะ ถ้าก้อนที่ฉันทำรสชาติไม่ถูกปาก คุณก็กินก้อนที่ซื้อมาแทนแล้วกันนะ"

ถึงแม้เธอจะทำอาหารเก่ง แต่ไม่เคยทำเค้กมาก่อนเลย ครั้งแรกแบบนี้ก็อดจะประหม่าไม่ได้

ลู่จิ่งเชินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ดวงตาคมเข้มดั่งภาพวาดพู่กันจีนในยามนี้ลดทอนความดุดันลงจนดูอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด

"ฝีมือคุณผู้หญิงทำ ย่อมดีกว่าที่ซื้อจากข้างนอกอยู่แล้วครับ"

ฉินหรูเยียนตอบรับเบาๆ เธอเองก็ยังไม่ได้ชิมหรอก แต่ดูจากหน้าตาแล้วถือว่าใช้ได้ อย่างน้อยเธอก็พอมีความมั่นใจอยู่บ้าง

"แล้วเรื่องของขวัญวันเกิด… คุณผู้หญิงตัดสินใจได้หรือยังครับ?" ลู่จิ่งเชินหยิบยกเรื่องเดิมขึ้นมาถามอีกครั้งพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ

จังหวะการจิบชานมของฉินหรูเยียนชะงักไปเล็กน้อย เธอครุ่นคิดครู่หนึ่งว่าจะเลี่ยงคำถามนี้อย่างไรดี

"ยังเลยค่ะ รอให้ผ่านเที่ยงคืนไปก่อน แล้วค่อยว่ากันนะคะ"

ลู่จิ่งเชินหัวเราะเบาๆ "ตกลงครับ ผมเชื่อว่าคุณผู้หญิงจะต้องเติมเต็มความปรารถนาวันเกิดให้ผมอย่างแน่นอน"

ฉินหรูเยียนถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เธอหันไปสบตากับเขา "ก็ได้ค่ะ… ตกลง"

รอยยิ้มบนริมฝีปากของลู่จิ่งเชินชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะถามต่ออย่างรุกคืบ

"งั้นคุณผู้หญิงตัดสินใจได้หรือยังครับ ว่าจะเป็นโจทย์แบบ 'ถูก-ผิด' หรือ 'กากบาทเลือกตอบ' ดีครับ?"

ฉินหรูเยียนใช้เวลาประมวลผลอยู่ครู่หนึ่งถึงจะเข้าใจความหมายของเขา เธอเหลือบมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"คุณลู่คะ ถ้าคุณพูดอีกประโยคเดียว โจทย์เลือกตอบที่ว่าก็ไม่มีให้แล้วนะคะ"

ลู่จิ่งเชินร้องอ๋อขึ้นมาทันที "ตกลงครับ ผมเข้าใจเจตนาของคุณผู้หญิงแล้ว ครั้งนี้เป็นโจทย์เลือกตอบ ครั้งหน้าคงได้เป็นโจทย์ถูกผิดสินะครับ"

ฉินหรูเยียนไม่สนใจเขาอีก สายตาของเธอหันกลับไปจับจ้องที่โทรทัศน์ดังเดิม

ลู่จิ่งเชินเห็นเธอเงียบไปก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไร เขาเพียงโอบเอวเธอไว้แล้วกุมมือเธอข้างหนึ่งนั่งดูภาพยนตร์เป็นเพื่อน

สองชั่วโมงต่อมา ภาพยนตร์ก็ฉายจบ ลู่จิ่งเชินเหลือบดูเวลา พบว่ายังไม่ถึงสี่ทุ่ม

"ยังไม่ถึงสี่ทุ่มเลย ยังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมง คุณผู้หญิงวางแผนจะใช้เวลาที่เหลืออย่างไรดีครับ?"

ฉินหรูเยียนรู้สึกงงเล็กน้อย วันนี้เวลาผ่านไปช้าขนาดนี้เลยหรือ?

เธอนึกถึงข้อความที่ได้รับในวันนี้ ว่ามีการสั่งงานบางอย่างเข้ามา

"ฉันจะไปจัดการธุระที่ห้องหนังสือสักหน่อย เสร็จแล้วจะออกมาอยู่เป็นเพื่อนคุณนะคะ?"

ลู่จิ่งเชินมองเธอปราดหนึ่ง คล้ายกับกำลังพยายามมองให้ออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

"คุณผู้หญิงไม่ได้กำลังตั้งใจถ่วงเวลาใช่ไหมครับ?"

ฉินหรูเยียนเหลือบมองเขาพลางขยับตัวเข้าไปใกล้ "เปล่าค่ะ มีธุระจริงๆ"

ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากจนเขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าที่หางตาของเธอมีไฝน้ำตาเม็ดเล็กๆ อยู่ ปกติแล้วมันไม่ค่อยชัดเจน แต่ในยามนี้ที่มุมปากของเธอเจือรอยยิ้ม ขณะที่ดวงตากลับมองเขาด้วยแววตานิ่งเฉย ไฝเม็ดเล็กนี้กลับช่วยเติมเสน่ห์ความเย้ายวนให้เธอเพิ่มขึ้นอีกนิด

ลู่จิ่งเชินยิ้มออกมา "ตกลงครับ ผมจะรอคุณผู้หญิงอยู่ที่นี่นะ"

ฉินหรูเยียนพยักหน้ารับแล้วหยิบโทรศัพท์เดินไปที่ห้องหนังสือ "ฉันขอยืมใช้คอมพิวเตอร์ของคุณหน่อยนะคะ"

ลู่จิ่งเชินขานรับในลำคอเบาๆ จากทางด้านหลัง

หลังจากฉินหรูเยียนเดินเข้าไปในห้องหนังสือ เธอก็นำโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรออกหาอีกฝั่ง เธอเปลี่ยนไอพี ใช้บัญชีผู้ใช้จำลอง พร้อมทั้งเปิดโปรแกรมเปลี่ยนเสียง

"เขาให้สืบเรื่องอะไร?"

ทางฝั่ง BL กำลังนอนหลับอยู่ที่บ้าน เนื่องจากเวลาที่ต่างกันทำให้เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสายเรียกเข้าจากบัญชีจำลอง แต่เขากลับรู้สึกสังหรณ์ใจว่าสายนี้อาจเปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่างได้ จึงกดรับโดยสัญชาตญาณ

เสียงตอบรับจากปลายสายเป็นเสียงสังเคราะห์คล้ายหุ่นยนต์ เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "คุณคือ Y ใช่ไหมครับ?"

ฉินหรูเยียนตอบรับในลำคอ นิ้วมือเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ ก่อนจะทวนคำถามเดิมอีกครั้ง "ลู่จิ่งเชิน… เขาสั่งให้สืบเรื่องอะไรที่เมืองหลวง?"

BL ลูบหน้าตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนได้คุยผ่านสายกัน ถึงแม้จะเปิดโปรแกรมเปลี่ยนเสียงแต่ก็ยังปิดกั้นเนื้อเสียงที่แท้จริงไม่ได้ เขาคาดคะเนว่า Y คงจะอายุไม่มากนัก น่าจะพอๆ กับเขาราวสี่สิบปีได้

"ก่อนหน้านี้เขาเคยให้ตาลุงที่เมืองเอฟสืบให้ แต่ทางนั้นสืบไม่สำเร็จ ตาแก่คนนั้นเลยมาจ้างเราต่อ ซึ่งก็คือออร์เดอร์ที่คุณรับไปคราวที่แล้วนั่นแหละครับ รอบนี้เขาให้สืบเรื่องของฉินเจิ้งกับภรรยา"

เขาเองก็เปิดโปรแกรมเปลี่ยนเสียงเอาไว้เช่นกัน ทำให้เสียงดูแหบพร่าเล็กน้อย

ฉินหรูเยียนเงยหน้ามองเพดาน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ส่วนคนปลายสายก็ไม่ได้เร่งเร้าอะไร หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็เอ่ยขึ้น

"ออร์เดอร์นี้ไม่รับค่ะ และต่อจากนี้ไป ถ้าเป็นงานจากตาลุงเมืองเอฟ ให้รับในราคาลดพิเศษ"

พูดจบเธอก็วางสายไปทันที ทิ้งให้ BL ที่อยู่ปลายสายยืนงงเป็นไก่ตาแตก นี่เขาเพิ่งได้ยินอะไรไปนะ? Y จอมงกคนนั้นน่ะเหรอจะยอมลดราคาให้กับมหาเศรษฐีผู้มั่งคั่ง?

ฉินหรูเยียนคาดเดาได้ว่าลู่จิ่งเชินคงระแคะระคายเรื่องที่เธอกำลังสืบประวัติพ่อแม่ของตัวเองอยู่ จึงได้ยื่นมือเข้ามาแทรกแซง แต่ในเมื่อเธอเองก็ยังไม่ได้ข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์มากนัก งานนี้เธอก็รับทำต่อไปไม่ได้

หลังจากวางสายไปแล้ว ฉินหรูเยียนก็นั่งครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่

เธอรู้ดีว่าอิทธิพลในที่แจ้งของลู่จิ่งเชินนั้นมีมหาศาล และเธอก็รู้ด้วยว่าเขากับตาลุงเมืองเอฟคนนั้นมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและมีผลประโยชน์ทับซ้อนกันอย่างยิ่ง

เธอเม้มริมฝีปาก ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องสืบรู้เรื่องราวเหล่านั้นของเธอเข้าจนได้ ถึงตอนนั้น… ทั้งคู่จะเป็นอย่างไรต่อไป

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง