บทที่ 63 อดีต

เค้กเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉินหรูเยียนก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร มื้อเที่ยงที่บ้านวันนี้มีเพียงเธอคนเดียว เธอเองก็ไม่ได้รู้สึกหิวเท่าไหร่ จึงทานไปเพียงสองสามคำพอเป็นพิธี

บนโต๊ะอาหาร มือหนึ่งของเธอหยิบจับมื้อเที่ยงอย่างเชื่องช้า ส่วนอีกมือก็ถือโทรศัพท์เลื่อนดูไปเรื่อย

หลังจากเฉิงอวี่ไป๋ได้รับเงินที่เธอโอนไปให้ เขาก็ส่งสติกเกอร์รูปคนคุกเข่ากราบกรานเรียกเธอว่า "ป๋า" มาให้ เธอเห็นแล้วก็นึกขำ จึงพิมพ์ตอบกลับไปสองสามประโยค

สถาบันการแพทย์มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง

เฉิงอวี่ไป๋อยู่ที่นี่ได้อย่างสุขสบาย

อาจารย์ตามห้องแล็บต่างๆ ต่างก็เกรงใจเขา ไม่ต้องพูดถึงตระกูลเฉิงซึ่งเป็นตระกูลแพทย์ที่เป็นแบ็กกราวด์ให้เขา แค่ตัวเขาเองก็มีพรสวรรค์ด้านการแพทย์สูงมาก เป็นนักศึกษาที่อายุน้อยที่สุดเท่าที่ทราบมาในประเทศที่เรียนจบหลักสูตรจากสถาบันการแพทย์ระดับนานาชาติ

ในตอนนี้ เฉิงอวี่ไป๋ลงทุนนำเงินส่วนตัวมาตั้งห้องแล็บการแพทย์แห่งใหม่ที่คณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง ทั้งยังมาลงชื่อเป็นอาจารย์สอนที่คณะอีกด้วย ทางมหาวิทยาลัยจะไม่ดีใจได้อย่างไร

แค่ดูจากตอนที่เฉิงอวี่ไป๋ชนะนักศึกษาจากประเทศอื่นในสถาบันการแพทย์ระดับนานาชาติ จนเรียนจบก่อนกำหนดและถูกดึงตัวไว้ทำงานต่อ ก็รู้แล้วว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้นการมาของเขาครั้งนี้ยังมาพร้อมกับทรัพยากรติดตัวมาด้วย คะแนนสอบเข้าคณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงต่อจากนี้เกรงว่าจะพุ่งสูงขึ้นจนแตะขอบฟ้า

เฉิงอวี่ไป๋ติดต่อฉินหรูเยียนเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาไม่รู้ว่าเธอทำอะไรอยู่ แต่ทุกครั้งที่เขาขาดงบประมาณการทดลอง ก็เป็นฉินหรูเยียนนี่แหละที่โอนเงินให้เขาเสมอ

ครั้งนี้ที่เขามาที่ห้องแล็บการแพทย์ของมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง เขาควักเงินเก็บส่วนตัวทุ่มลงไปด้วย แต่ตอนนี้เงินก็หมดอีกแล้ว

เขารู้สึกเกรงใจไม่น้อย ตลอดสามปีที่ฉินหรูเยียนออกทุนให้ เขาตีพิมพ์ผลงาน SCI ไปไม่น้อย ทุกครั้งเขาก็อยากจะใส่ชื่อฉินหรูเยียนลงไปด้วย แต่เธอไม่เคยยอม บอกว่าถ้าเขากล้าใส่ชื่อเธอลงไป ทั้งคู่ก็ถือว่าตัดขาดความเป็นเพื่อนกัน

เขารู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง ความสำเร็จทางการแพทย์ของเขานอกจากความสามารถของตัวเองแล้ว ก็ขาดการสนับสนุนด้านเงินทุนจากฉินหรูเยียนไม่ได้เลย บางครั้งเวลาที่เขาเจอทางตันที่ก้าวข้ามไม่ได้ ก็เป็นฉินหรูเยียนที่ช่วยชี้จุดผิดพลาดให้

เขารู้ซึ้งดีว่า ถ้าฉินหรูเยียนเต็มใจ ความสำเร็จทางการแพทย์ของเธอนั้นสามารถทิ้งห่างเขาได้หลายช่วงตัวเลยทีเดียว

แต่เธอไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้ ถามไปเธอก็แค่บอกว่าไม่รู้

"เสี่ยวเยียนเอ๋อร์ เงินหนึ่งร้อยห้าสิบล้านที่เธอโอนมาคราวก่อน ฉันใช้ไปเกือบหมดแล้ว งานวิจัยนี้ทำไมมันถึงได้ใช้เงินเปลืองขนาดนี้"

ฉินหรูเยียนหยิบแก้วน้ำข้างตัวขึ้นมาจิบ ผมของเธอสยายลงมา นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องกุมแก้วไว้ จิบน้ำช้าๆ ทีละนิด ส่วนอีกมือก็กดโทรศัพท์ ขนตางอนงามทอดตัวลงต่ำ มองไม่เห็นอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ทว่ารอบกายกลับมีไอความไม่พอใจแผ่ออกมา

"พรุ่งนี้จะโอนให้อีกห้าสิบล้าน"

เธอหรี่ตาลง พลางนึกถึงยอดเงินคงเหลือในบัญชี ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้เธอโอนให้เฉิงอวี่ไป๋ไปเกือบหนึ่งพันล้านแล้ว เงินที่ได้จากการลงแข่งและรับงานแทบจะถูกใช้ไปกับงานวิจัยทางฝั่งนั้นหมดสิ้น

การพัฒนาตัวยาใหม่หนึ่งชนิด เงินลงทุนเริ่มต้นต้องมีเจ็ดหลักขึ้นไป แต่ยาเหล่านี้ส่วนใหญ่ถูกบรรจุอยู่ในสวัสดิการรักษาพยาบาลของรัฐ ดังนั้นยาที่พัฒนาออกมาจากการลงทุนทั้งหมดนี้ เธอยังไม่ได้กำไรคืนมาแม้แต่เศษเสี้ยว

ทว่างานวิจัยตัวยาของคุณพ่อคุณแม่จนถึงวันที่ท่านจากไปอย่างกะทันหันก็ยังไม่มีความคืบหน้า ตอนแรกเธอไม่ได้ตั้งใจจะทำต่อ เพราะเงินลงทุนมันมหาศาลเกินไป แต่ภายหลังเธอถึงได้รู้ว่า ร่างกายของตัวเองมีปัญหาเล็กน้อย

ที่เฉิงอวี่ไป๋กลับมาที่เมืองหลวงก็เพราะเธอ คุณพ่อคุณแม่ของเธอเองก็เป็นเพราะเธอ… เธอจ้องมองมือตัวเอง นอกจากเหตุการณ์ที่เคยสลบไปและมีไข้สูงเมื่อประมาณสองปีก่อนก็ไม่ปรากฏอาการอะไรอีก แต่เฉิงอวี่ไป๋ตรวจเลือดของเธอแล้วก็พบความผิดปกติจริงๆ

และเธอก็จำเป็นต้องกินยานอนหลับเพื่อให้หลับลงจริงๆ

หลังจากกลับประเทศ แล้วบังเอิญมาเจอลู่จิ่งเชิน เดิมทีเธอไม่ได้อยากจะข้องแวะกับเขามากนัก แต่ก็มาพบโดยบังเอิญที่โรงแรมในหางโจวว่า หากมีเขาอยู่ข้างๆ เธอก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งยานอนหลับก็หลับได้ดี

ท้ายที่สุดทั้งคู่จึงมาลงเอยกัน

เธอยอมรับว่า ตอนแรกเธอแค่คิดว่าเขาเป็น "ยานอนหลับ" แต่ตอนนี้ เธอเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก ดูเหมือนว่าเธอเองก็ค่อยๆ ถลำลึกลงไปเช่นกัน

เธอเปิดแอปธนาคารดูยอดเงินอีกครั้ง ลู่จิ่งเชินโอนเงินมาให้เธออีกหนึ่งร้อยล้าน

เธอพบว่าบัตรใบที่มีเงินหนึ่งร้อยล้านที่ลู่จิ่งเชินให้ไว้นั้น ทันทีที่เธอโอนเงินออกไป เขาก็จะเติมเข้ามาให้ทันที เขาอาจจะเดาได้ว่าเธอต้องการใช้เงิน แต่เขาไม่เคยถามเลยแม้แต่น้อย เขาเชื่อใจเธออย่างไม่มีเงื่อนไข

มือของฉินหรูเยียนที่กำลังกุมแก้วน้ำกระชับแน่นขึ้น

เมื่อลู่จิ่งเชินกลับมาถึงบ้าน ฉินหรูเยียนก็ปรับอารมณ์จนเป็นปกติแล้ว เวลานี้เธอกำลังง่วนอยู่ในครัว

ลู่จิ่งเชินเดินเข้าไปในครัวแล้วเหลือบมองแวบหนึ่ง บนเคาน์เตอร์มีเค้กวางอยู่สองก้อน กับข้าวมีผัดพริกหยวกใส่ไข่ กุ้งอบเกลือ แล้วก็ซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน นอกจากนี้ยังมีหม้อน้ำซุปตุ๋นตั้งอยู่บนเตา

เขาโอบเอวเธอจากด้านหลังแล้วเกยคางไว้บนไหล่เธอ

"เรากินกันแค่สองคน ทำเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ?"

ฉินหรูเยียนส่งเสียง "อืม" ในลำคอ "วันเกิดปีละครั้ง ก็ต้องฉลองให้เต็มที่หน่อยสิคะ ตอนแรกตั้งใจจะทำพรุ่งนี้ แต่ว่าอยากเป็นคนแรกที่บอกสุขสันต์วันเกิดคุณหลังเที่ยงคืนน่ะ"

เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "งั้นดูท่าคืนนี้คงต้องอดนอนกันแล้วล่ะ"

ฉินหรูเยียนพยักหน้า "ทานข้าวเสร็จแล้วยังมีเวลา ดูหนังกันสักเรื่องไหมคะ ฉันเลือกไว้สองสามเรื่อง เดี๋ยวคุณลองดูว่าอยากดูเรื่องไหน"

ลู่จิ่งเชินยิ้ม "ที่ผมบอกว่าอดนอน ผมหมายถึงอีกความหมายหนึ่ง… คุณไม่เข้าใจเหรอครับ?"

ฉินหรูเยียนชะงักไปเล็กน้อย คล้ายนึกอะไรออก เธอจึงก้มมองมือของเขาที่วางอยู่ตรงหน้าเธอ

"อ้อ งั้นคุณช่วยออกไปก่อนได้ไหม? เกะกะเวลาฉันทำอาหาร"

ลู่จิ่งเชินโน้มตัวไปหอมแก้มเธอหนึ่งที ก่อนจะยอมปล่อยเธอแต่โดยดี "งั้นผมออกไปจัดโต๊ะก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยเข้ามาช่วยยกอาหารนะ"

ฉินหรูเยียนพยักหน้า เขาเดินออกไป ไม่นานก็เดินกลับเข้ามาเพื่อช่วยยกอาหารที่ทำเสร็จแล้วออกไปข้างนอก ระหว่างนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งชานมร้อนมาให้เธอด้วย

สิบนาทีต่อมา ฉินหรูเยียนก็ยกน้ำซุปถ้วยสุดท้ายออกมา

ตั้งแต่คบกันมา ลู่จิ่งเชินจะเป็นฝ่ายทำอาหารให้ทานเสียส่วนใหญ่ เขาแทบไม่ยอมให้เธอเข้าครัวเลย มีก็แต่วันนี้นี่แหละ

เขายกซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานขึ้นมาทานชิ้นหนึ่งอย่างใจเย็น เคี้ยวจนกลืนลงไปแล้วจึงเอ่ยขึ้น "ต่อไปให้คุณทำอาหารแค่ปีละมื้อก็พอ วันพิเศษอย่างวันนี้ค่อยทำ นอกนั้นงานครัวให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะ"

เขาหยิบแก้วน้ำข้างตัวขึ้นมาจิบ ฉินหรูเยียนตอบรับสั้นๆ เธอเองก็ไม่ค่อยชอบทำอาหารเท่าไหร่เหมือนกัน

เขาคีบกับข้าวใส่ชามให้เธอ พร้อมกับตักน้ำซุปให้อีกถ้วย "ทานเยอะๆ นะครับ วันนี้คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"

ดวงตาของเขาทอประกายรอยยิ้ม ฉินหรูเยียนไม่ได้พูดอะไร เพียงก้มหน้าจิบน้ำซุปไปสองคำ

โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ สว่างวาบขึ้นมา เธอหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ชะงักไป

BL: มีงานให้รับไหม ออร์เดอร์จากลู่จิ่งเชินแห่งเมืองหลวง ห้าสิบล้าน

ฉินหรูเยียนเหลือบมองแวบเดียวก็ปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันที เธอไม่ได้ใส่ใจนัก แม้อารมณ์ของเธอจะเก็บซ่อนได้มิดชิดเพียงใด แต่ลู่จิ่งเชินก็ยังสังเกตเห็นอยู่ดี

"เป็นอะไรไปครับ?"

ฉินหรูเยียนเงยหน้าขึ้น ตอบปัดไปอย่างไม่ใส่ใจ "ข้อความขยะน่ะ ไม่มีอะไรหรอก"

ลู่จิ่งเชินไม่ได้ซักไซ้ต่อ เขาคีบเนื้อให้เธออีกชิ้น "ทานเยอะๆ สิ คุณผอมเกินไปแล้ว"

ฉินหรูเยียนพยักหน้า ทั้งสองคนทานข้าวกันอย่างเงียบเชียบ

สองนาทีให้หลัง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ฉินหรูเยียนมองเขาด้วยความสงสัย "ยังมีคนมาหาตอนนี้เหรอคะ?"

เขายิ้ม แล้วลุกขึ้นเดินไปที่ประตู พลางอธิบาย "น่าจะเป็นชานมที่ผมสั่งให้คุณมาส่งน่ะ"

ฉินหรูเยียนตอบรับเบาๆ ก้มหน้าทานข้าวต่ออีกคำ ก่อนจะชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตะลึง เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ? สั่งชานมให้เธอ?

ฉินหรูเยียนวางชามข้าวลงทันที ดวงตาจับจ้องไปที่ชานมแก้วนั้นในมือเขาเขม็ง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง