บทที่ 62 ความอบอุ่น (ทำเค้กวันเกิด)

หลังจากกลับเข้าห้องนอน ฉินหรูเยียนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความ จากนั้นจึงคว้าชุดออกมาจากตู้เสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

เธออาบน้ำเสร็จในเวลาไม่นาน ทว่าตอนที่เดินออกมา ลู่จิ่งเชินก็ยังไม่กลับเข้าห้องมา

เธอเดินไปที่ข้างเตียงแล้วหยิบไดร์เป่าผมขึ้นมาเป่าผมด้วยตัวเอง ปกติแล้วลู่จิ่งเชินจะเป็นคนคอยเป่าให้เธอตลอด ครั้งก่อนๆ ที่ผมเธอยังไม่ยาวขนาดนี้ เธอก็แค่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดให้แห้งก็พอ หญิงสาวเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ผมยาวแบบนี้ดูแลยากจริงๆ เธออดลังเลไม่ได้ว่าควรไปตัดให้สั้นลงดีไหม

หลังจากเป่าผมจนแห้งสนิท ลู่จิ่งเชินก็ยังไม่กลับเข้ามาในห้องนอนเสียที เธอเก็บไดร์เป่าผมเข้าที่ บรรยากาศรอบตัวดูเย็นชาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เธอยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงครู่หนึ่ง ก่อนจะมุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม แต่แทนที่จะนอนหลับ เธอกลับเอนหลังพิงหัวเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเกมเล่น

ลู่จิ่งเชินเดินเข้ามาเห็นเธอกำลังขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวที่กำลังเล่นเกมขยับรัวเร็ว เขาขยับเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้เห็นว่าเป็นเกมยิงแนวใหม่ที่เพิ่งเปิดตัว เขาไม่ได้รบกวนเธอ เพียงแค่ขยับขึ้นมาบนเตียงแล้วเลิกผ้าห่มห่มให้ จากนั้นก็เอนศีรษะซบลงบนไหล่เธอ นั่งดูเธอเล่นจนจบเกมถึงได้เอ่ยปาก

"วันนี้ดูคุณเล่นเกมใจร้อนจังเลยนะ?"

ฉินหรูเยียนกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ ชำเลืองมองเขาปราดหนึ่งโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะตะแคงตัวหันหลังให้

เห็นดังนั้น ลู่จิ่งเชินก็ทบทวนตัวเองดู นี่เขาทำอะไรให้เธอโกรธเข้าหรือเปล่านะ?

เขามองแผ่นหลังบางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วคว้าเอวเธอมากอดจากด้านหลังไว้หลวมๆ "ใครทำคุณไม่พอใจหรือเปล่า?"

น้ำเสียงของเขายังคงทุ้มต่ำเป็นปกติ ทว่าเจือความอ่อนโยนที่จงใจลดระดับลง ฉินหรูเยียนรู้สึกร้อนวูบไปถึงใบหู

เธอพลิกตัวกลับมาซุกหน้าเข้าหาอกเขา "ผมมันยาวเกินไป เป่าแห้งยากน่ะค่ะ ฉันเลยอยากไปตัดให้สั้นลงหน่อย"

ลู่จิ่งเชินกระตุกยิ้มมุมปาก เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นึกถึงยามที่เส้นผมยาวสลวยของเธอปัดผ่านหน้าอกเขา แล้วความรู้สึกวาบหวามในใจก็ก่อตัวขึ้น

"เป็นความผิดของผมเองที่ไม่ได้เข้ามาเป่าผมให้คุณเร็วๆ นี้ อย่าตัดเลยนะ ต่อไปให้ผมเป็นคนเป่าผมให้คุณทุกวัน ได้ไหมครับ?"

ฉินหรูเยียนโค้งตาลง ยิ้มอยู่ในมุมที่เขาไม่เห็น "ก็ได้ค่ะ"

เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำเพียงเอื้อมมือไปโอบเอวเขาไว้ ก่อนจะผล็อยหลับไปในที่สุด

ลู่จิ่งเชินก้มมองใบหน้ายามหลับใหลที่ดูไร้เดียงสาเสียจนไม่รับรู้อะไรเลย ช่วงเวลานี้เธอดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงของเธอมาก เพราะตามปกติแล้วเธอมักจะมีท่าทีเย็นชา และแววตาคู่นั้นก็แฝงความดื้อรั้นในแบบฉบับของเจ้าตัวอยู่เสมอ

เขาจัดผ้าห่มให้เธอ ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด

วันถัดมา ฉินหรูเยียนตื่นแต่เช้าตรู่

ในตอนที่เธอรู้สึกตัว ลู่จิ่งเชินยังคงหลับใหลอยู่ หลังจากผ่านไปทั้งคืน ท่าทางการนอนของทั้งคู่กลับกลายเป็นว่าเธอหันหลังให้เขา ทว่าเขายังคงโอบกอดเอวเธอไว้อย่างเอาแต่ใจ รั้งเธอไว้ในอ้อมแขนจากทางด้านหลังเสียแน่น

ฉินหรูเยียนก้มมองดู อ้อ… ไม่ใช่แค่กอดธรรมดาแล้ว แต่มือข้างหนึ่งของเขาสอดเข้ามาใต้เสื้อของเธอ แถมยังกุมหน้าอกเธอเอาไว้เต็มมืออีกต่างหาก

คิ้วเรียวของฉินหรูเยียนกระตุกยิกๆ วันนี้เธอตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ หลังจากคราวที่แล้วที่ทั้งคู่ตกลงเรื่องเวลาตั้งปลุกกัน เธอก็ตื่นตอนที่หายง่วงพอดี ทำให้ความหงุดหงิดตอนตื่นนอนไม่ได้กำเริบมาหลายวันแล้ว

แต่ทว่าเวลานี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมือซุกซนของเขา หรือเป็นเพราะเธอหิวจริงๆ แววตาของเธอกลับดูเย็นชาขึ้นมาทันที

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ขยับตัว คนข้างหลังก็ขยับตาม "ตื่นแล้วเหรอ?"

เธอส่งเสียงรับในลำคอ "ควรตื่นได้แล้วค่ะ"

ลู่จิ่งเชินส่งเสียงครางรับในลำคอ เสียงดูงัวเงียไม่ชัดนัก "คุณครับ พรุ่งนี้ก็วันเกิดผมแล้ว คิดไว้หรือยังว่าจะให้อะไร?"

ฉินหรูเยียนไม่ได้ตอบอะไร เขาก็พูดซ้ำอีกครั้งด้วยความอดทน

"ฉันโอนเงินให้คุณดีไหมคะ?" เธอทนความตื๊อของเขาไม่ไหวจริงๆ มันน่ารำคาญที่เขาพูดกรอกหูอยู่ไม่หยุด แถมลมหายใจยังเป่ารดใกล้จนทำให้เธอไม่มีสมาธิจะคิดอะไรเลย

ลู่จิ่งเชินหัวเราะเบาๆ "วิธีนั้นคงไม่ได้หรอกครับ ผมรับแค่หนึ่งในสามตัวเลือกที่ให้ไปเท่านั้น"

เธอตีมือที่กำลังอยู่ไม่สุขบนหน้าอกของเธอ ก่อนจะพลิกตัวหันกลับไปมองเขา

"งั้นรอพรุ่งนี้ค่อยว่ากันเถอะค่ะ ยังเหลือเวลาอีกตั้งวัน ไม่รีบหรอก"

ลู่จิ่งเชินยิ้ม "ได้ครับ วันนี้ผมต้องไปบริษัท คุณอยากออกไปข้างนอกไหมครับ? ถ้าไป เดี๋ยวผมแวะไปส่ง"

ฉินหรูเยียนส่ายหน้า "สตูดิโอยังจัดไม่เสร็จเลยค่ะ แล้วช่วงนี้ก็นัดเหยาเหยาออกมาไม่ได้ด้วย ส่งข้อความไปทีไรเธอก็บอกว่ายุ่งตลอด คงต้องรออีกสักพักค่อยนัดกันใหม่"

ลู่จิ่งเชินนึกถึงสายที่โทรเข้ามาของจี้เฟิงเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาหัวเราะเบาๆ "เหยาเหยายุ่งอยู่กับการหลบหน้าคนน่ะ เลยไม่ค่อยกล้าออกไปไหน รอให้เธอคิดตกและจัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยเมื่อไหร่ เดี๋ยวเธอก็คงนัดเธอออกไปเที่ยวเองแหละ"

ฉินหรูเยียนยังอยากถามต่อ แต่ดูท่าทางลู่จิ่งเชินคงไม่อยากเล่า เธอจึงเลิกเซ้าซี้

"อ้อ งั้นวันนี้ฉันอยู่บ้านดีกว่าค่ะ ไม่ค่อยอยากออกไปไหนเลย"

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า หลังจากทั้งคู่ลุกขึ้นแต่งตัวจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วก็ทานมื้อเช้า จากนั้นลู่จิ่งเชินก็ออกจากบ้านไป

ฉินหรูเยียนโทรศัพท์คุยกับทางสตูดิโอ พอตรวจสอบความคืบหน้าอีกรอบจนแน่ใจแล้ว เธอก็รู้สึกเบาใจขึ้น

ตอนนี้เธอนั่งอยู่บนโซฟา พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของลู่จิ่งเชิน เธอไม่รู้จริงๆ ว่าจะให้อะไรเขาดี เพิ่งจะซื้อนาฬิกาให้ไปเอง ขืนให้ซ้ำอีกคงไม่ดีหรอกใช่ไหม?

นั่งคิดอยู่ตั้งนาน เธอก็ส่งข้อความทางวีแชตไปหาลู่จิ่งเชิน

"เย็นนี้มีงานเลี้ยงหรือเปล่าคะ?"

ลู่จิ่งเชินตอบกลับเร็วเสมอ "ไม่มีครับ คุณผู้หญิงมีแผนอะไรหรือเปล่า?"

เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วแทบจะทันทีที่เขาส่งมา

"งั้นเลิกงานแล้วรีบกลับบ้านนะคะ เย็นนี้ฉันจะทำอาหารให้ทาน"

ลู่จิ่งเชินมองคำว่า 'กลับบ้าน' ในข้อความ กว่าหัวใจจะสงบลงได้ก็ใช้เวลาครู่ใหญ่ เขาตอบกลับไปคำสั้นๆ ว่า "ครับ"

ฉินหรูเยียนวางโทรศัพท์ลงก่อนจะเดินเข้าครัว เธอเปิดตู้เย็นสำรวจดูวัตถุดิบข้างใน ปรากฏว่าแทบไม่เหลืออะไรเลยสักอย่าง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาสั่งพวกเนื้อสัตว์และผักผ่านแอปพลิเคชันซื้อของสด รวมถึงกดสั่งวัตถุดิบสำหรับทำเค้กมาด้วย

ตอนนี้เพิ่งเป็นช่วงสายๆ เธอยังไม่รีบร้อนอะไร เพียงแต่เธอไม่เคยทำเค้กมาก่อน กลัวว่าทำออกมาแล้วจะพังไม่เป็นท่า เลยสั่งวัตถุดิบมาเผื่อไว้เยอะหน่อย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ของทั้งหมดที่สั่งไว้ก็มาส่งถึงที่

สมัยที่ยังเรียนอยู่ต่างประเทศ อาหารแถวนั้นไม่ค่อยถูกปากเธอเท่าไหร่ หลังๆ เธอเลยหัดทำอาหารกินเองตั้งแต่ตอนเช่าที่พักอยู่คนเดียว ฝีมือทำอาหารของเธอนับว่าใช้ได้เลยทีเดียว

เวลายังเหลือเฟือ เธอจึงตั้งใจจะลงมือทำเค้กก่อน เพราะยังไงของแบบนี้เธอก็ยังไม่ค่อยมั่นใจนัก

ฉินหรูเยียนเปิดคลิปสอนทำเค้กในเน็ตดู ในนั้นดูเหมือนจะง่ายแท้ๆ แต่พอลงมือทำจริง วิปครีมกลับตีไม่ขึ้นฟู แถมตอนแยกไข่ขาวไข่แดงก็พังไม่เป็นท่า

เธอมองดูสภาพเละเทะในถังขยะแล้วขมวดคิ้วมุ่น งานนี้จะเรียกใครมาช่วยก็ไม่ได้

ฉินหรูเยียนเดินไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อกดน้ำเย็นมาดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะกลับเข้าครัวไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้งด้วยความมุ่งมั่น

สามชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดเธอก็ทำเค้กที่ดูใช้ได้ออกมาได้หนึ่งก้อน เธอไม่ได้ชิมเลยไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นอย่างไร นั่งลังเลอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายจึงหยิบมือถือขึ้นมาสั่งเค้กจากร้านไว้เผื่อ ถ้าของที่เธอทำออกมาไม่อร่อย อย่างน้อยก็ยังมีของสำรองไว้

พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของลู่จิ่งเชิน เธออยากฉลองกับเขาตอนเที่ยงคืนและเป็นคนแรกที่ได้อวยพรวันเกิดเขา เธอจึงวางแผนไว้ว่าจะทำเค้กให้ แล้วก็เตรียมมื้อเย็นไว้ด้วย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง