บทที่ 61 อิทธิพล

ฉินหรูเยียนเงยหน้ามองเขาครู่หนึ่ง “ฉันหิวแล้ว กินข้าวได้หรือยังคะ”

ลู่จิ่งเชินคลายมือที่โอบเอวเธอออกเล็กน้อย เอ่ยเสียงกึ่งจริงกึ่งเล่น “มุกเปลี่ยนเรื่องของคุณภรรยาเนี่ยเก่าไปหน่อยนะ แต่ก็ได้ผลเสมอ”

เขาหยิบชานมจากมือเธอไปวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะจูงมือเธอไปที่ห้องครัว “ไปล้างมือก่อน แล้วออกไปรอผมข้างนอก”

เดิมทีเธออยากช่วยยกกับข้าว แต่เมื่อเขาไม่ยอม เธอจึงไม่ดึงดัน

ฉินหรูเยียนรับคำเบาๆ ล้างมือเสร็จก็เดินไปที่โต๊ะอาหาร แล้วเลื่อนเก้าอี้ลงนั่ง

“ฉันจำได้ว่าเกมนั้นออกมาเมื่อหกปีก่อน ตอนนั้นคุณเพิ่งสิบแปดเองไม่ใช่เหรอคะ”

ลู่จิ่งเชินยกอาหารออกมาวางอย่างรวดเร็ว เขาหยิบกาน้ำชาบนโต๊ะมารินใส่แก้วให้เธอ

ฉินหรูเยียนส่งเสียงตอบรับในลำคอ “ตอนนั้นรู้สึกว่าสนุกดีเลยทำเล่นน่ะค่ะ พอมาระยะหลังขาดเงินเลยขายลิขสิทธิ์ออกไป”

ลู่จิ่งเชินชะงักมือที่กำลังรินน้ำไปชั่วครู่ “แล้วตอนนี้ล่ะครับ ยังขาดเงินอยู่อีกเหรอ” เขาเทน้ำจนเต็มแก้วก่อนจะเอ่ยถาม

“ขาดสิคะ” ฉินหรูเยียนคีบผักเคี้ยวอย่างเชื่องช้า พยักหน้าตอบโดยไม่มีท่าทีหนักใจใดๆ

ลู่จิ่งเชินยิ้ม เขาคีบเนื้อให้เธอ “ผมไม่ได้โอนทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อผมให้คุณไปแล้วหรือไงครับ คุณผู้หญิงยังขาดเงินอยู่อีกเหรอ?”

ฉินหรูเยียนปรายตามองเขา ไม่ได้พูดอะไร

ทรัพย์สินที่เขาโอนมาให้นั้นเป็นทรัพย์สินที่เปิดเผยต่อสาธารณะในฐานะทายาทกลุ่มลู่ซื่อ ซึ่งมีทั้งอสังหาริมทรัพย์และหุ้นส่วนมากมาย แต่จำนวนเงินสดจริงๆ กลับไม่มากนัก เมื่อเทียบกับเงินสดระดับหลายหมื่นล้านในอีกตัวตนของเขาแล้ว เงินจำนวนนี้ก็ถือว่าจิ๊บจ๊อยมาก

ครั้งก่อนตอนที่เธอรับงานของชายแก่คนหนึ่งที่เมืองเอฟ เธอเผลอตรวจสอบข้อมูลเล่นๆ จนพบว่าลู่จิ่งเชินมีความเกี่ยวข้องกับฝั่งนั้นด้วย

ความจริงเขาเปลี่ยนไอพีไปแล้ว คนทั่วไปคงไม่มีทางจับผิดได้แน่ แต่ในสายงานนี้ ฉินหรูเยียนไม่เคยมีคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อ

“พวกนั้นไม่ใช่เงินสดสักหน่อย ฉันขาดเงินสดต่างหากค่ะ”

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า “ดูท่าเงินหนึ่งร้อยล้านที่เพิ่งโอนให้ไป จะยังไม่พอใช้สินะครับ คุณผู้หญิง?”

เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย เผยยิ้มมุมปาก “รอให้คุณผู้หญิงขาดเงินเมื่อไหร่ ค่อยมาใช้มารยาอ้อนผมแล้วกันนะครับ”

ฉินหรูเยียนนึกถึงข้อความที่เขาทิ้งไว้หลังจากโอนเงินหนึ่งร้อยล้านให้เธอ เธอหรี่ตาลง มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย “ไม่นึกเลยว่าคุณลู่จะหน้าไม่อายขนาดนี้”

ลู่จิ่งเชินหัวเราะเบาๆ เขาละตะเกียบแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่าทีของเขาดูทรงพลัง แม้จะดูผ่อนปรนลงเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ แต่ก็ยังแฝงไว้ด้วยความกดดันอยู่ดี

“นักธุรกิจไม่ทำอะไรที่ขาดทุนหรอกครับ ผมแต่งคุณเข้ามา ก็ไม่ได้จะเอาไว้ประดับบ้านเฉยๆ หรอกนะ”

ฉินหรูเยียนวางตะเกียบ หยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดปาก “ฉันไปจัดการธุระที่ห้องทำงานนะ คุณทานไปเถอะค่ะ”

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า “ถ้าจะใช้คอมพิวเตอร์ ในห้องทำงานมีเครื่องหนึ่ง รหัสผ่านก็ยังเป็นวันเกิดคุณเหมือนเดิม”

ฉินหรูเยียนตอบรับสั้นๆ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องทำงานไป

รอยยิ้มที่มุมปากของลู่จิ่งเชินค่อยๆ จางหายไปเมื่อมองแผ่นหลังของเธอ เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าตอนนั้นเธอยังเด็กขนาดนั้น จะเอาเงินไปทำอะไรมากมายนักหนา ทั้งที่เงินที่ฉินเฉาหยางโอนให้เธอในแต่ละปี ก็น่าจะเพียงพอต่อการใช้จ่ายแล้ว

ฉินหรูเยียนเดินเข้าไปในห้องทำงาน แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ของลู่จิ่งเชิน

สตูดิโอของเธอกำลังจะเปิดทำการในเร็วๆ นี้ หลังจากลังเลอยู่นาน เธอก็ตัดสินใจส่งอีเมลฉบับหนึ่งถึงเจนนิเฟอร์

อาจารย์เป็นห่วงเธอมากและคอยย้ำเตือนอยู่เสมอไม่ให้ทิ้งเส้นทางด้านแฟชั่น เธอจึงคิดว่าควรรายงานความคืบหน้าให้อาจารย์ทราบสักหน่อย

หลังจากกดส่งอีเมลเรียบร้อย ฉินหรูเยียนก็ปิดคอมพิวเตอร์ ทันทีที่เธอลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป ลู่จิ่งเชินก็ถือแก้วน้ำผึ้งเดินเข้ามาพอดี

เขาวางแก้วลงที่ขอบโต๊ะ ก่อนจะขังเธอไว้ระหว่างโต๊ะทำงานกับอ้อมแขนของเขา

“คุณผู้หญิงชอบห้องทำงานผมไหมครับ?” เขาเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงแฝงความนัย ฉินหรูเยียนนึกย้อนไปถึงของขวัญวันเกิดที่เขาพูดถึงก่อนหน้านี้ขึ้นมาทันที

เธอเม้มปาก เผลอกำชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว “ก็งั้นๆ ค่ะ วางหนังสือได้เยอะดี แบบสเกตช์ของฉันถ้าเอามาไว้ที่นี่ก็น่าจะวางได้หมด”

ลู่จิ่งเชินยิ้ม “ไม่เห็นเหรอครับว่ามันยังมีประโยชน์อย่างอื่นอีก?”

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาราบเรียบ โดยไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย

“ไม่ค่ะ ฉันเริ่มง่วงแล้ว อยากนอน”

ลู่จิ่งเชินตอบ “อ้อ” คำหนึ่งพลางยืนตัวตรงและถอยมือกลับ เปิดทางให้เธอ “ได้ครับ คุณไปอาบน้ำนอนก่อนเถอะ เดี๋ยวผมตามไป”

ฉินหรูเยียนขานรับในลำคอเบาๆ ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องทำงานไปด้วยความเร็วที่ดูไม่ค่อยมั่นคงนัก

ลู่จิ่งเชินมองตามแผ่นหลังของเธอไปพร้อมกับยิ้มมุมปาก

เขารอจนกระทั่งอีกฝ่ายลับตาไปถึงค่อยหุบยิ้มลง แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างโต๊ะทำงานก่อนจะเปิดคอมพิวเตอร์

สายตาเหลือบไปเห็นแก้วน้ำผึ้งที่วางอยู่ข้างมือ เมื่อครู่ฉินหรูเยียนรีบเดินออกไปจนไม่มีเวลาจิบเลย เขาจึงหยิบแก้วนั้นขึ้นมาจิบหนึ่งอึก พลันหัวคิ้วก็ผ่อนคลายลง ดูท่าเยียนเอ๋อร์ของเขาจะชอบดื่มน้ำผึ้งผสมชานมแบบนี้ก็มีเหตุผลอยู่ ของหวานทำให้คนอารมณ์ดีขึ้นได้จริงๆ

เขายกแก้วขึ้นจิบอีกอึกก่อนจะวางลง มือหนึ่งกดแป้นพิมพ์สองสามครั้งอย่างไม่ใส่ใจนัก ไม่นานนัก ฝั่งนั้นก็กดรับวิดีโอคอล

“พี่เชิน” คนในจอคอมพิวเตอร์เป็นคนจีนเช่นกัน อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา เครื่องหน้าอาจไม่ประณีตเท่าลู่จิ่งเชิน แต่ก็ดูมีความสุขุมเกินวัย

ลู่จิ่งเชินขานรับในลำคอ นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ “ช่วงนี้ทางนั้นมีความเคลื่อนไหวอะไรผิดปกติไหม?”

อีกฝั่งของวิดีโอ เฉิงซวี่หัวเราะเบาๆ “จะไปมีได้ยังไงล่ะ ในเมื่อคุณประกาศกร้าวไปแล้วว่าห้ามใครยุ่งเรื่องของตาแก่นั่น ในวงการจะมีใครกล้าลงมือ?”

ลู่จิ่งเชินเลิกคิ้ว “ผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าอาจารย์ของผมจะมีอิทธิพลมากขนาดนี้ แต่กลับไปมีเรื่องกับพวกไร้ตาเข้า ช่วงนี้ผมคงยังไม่ไปที่นั่น ฝากคุณช่วยดูหน่อย อย่าให้เขาเสียเปรียบเข้าล่ะ”

เฉิงซวี่พยักหน้าแล้วถามเพิ่มอีกประโยค “คุณยังไม่คิดจะบอกจี้เฟิงอีกเหรอ?”

พวกเขาโตมาด้วยกัน ลู่จิ่งเชินไม่รู้ว่าทำอีท่าไหน สามปีก่อนตอนอยู่ต่างประเทศถึงได้กุมอำนาจมหาศาลไว้ในมือ เฉิงซวี่ตอนที่รู้เรื่องยังตกใจแทบตาย ตระกูลลู่ในเมืองหลวงถือว่าเป็นตระกูลมหาเศรษฐีระดับแถวหน้าของประเทศแล้ว แต่พอเขาได้ไปเยือนต่างประเทศครั้งหนึ่ง ถึงได้รู้ว่าตระกูลลู่นั้นเป็นได้แค่ผู้มีสิทธิ์มีเสียงในบางด้านเท่านั้น ส่วนอำนาจที่ลู่จิ่งเชินถือครองอยู่นั้น เกรงว่าต่อให้รวมตระกูลลู่สักสิบตระกูลก็ยังเทียบไม่ติด

ลู่จิ่งเชินหยิบแก้วข้างตัวขึ้นมาจิบอีกอึกอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะหัวเราะ “อย่าเพิ่งบอกเขาเลย งานในตระกูลเขาก็ต้องรับช่วงต่อ แถมช่วงนี้เขากำลังยุ่งกับการตามจีบเมีย คงไม่มีกะจิตกะใจจะมาทำธุรกิจหรอก”

เฉิงซวี่นึกถึงเสียงคร่ำครวญของจี้เฟิงที่ส่งมาทางโทรศัพท์เป็นครั้งคราว บ่นว่าทำไมการจีบคนสักคนถึงได้ยากเย็นขนาดนี้ แถมพี่น้องผองเพื่อนแต่ละคนก็ไม่ยอมช่วยวางแผนให้เลย เขาก็ยิ้มอย่างจนใจ

“รออีกสักพัก พอเรื่องทางตาแก่นั่นลงตัว นายก็กลับประเทศเถอะ ช่วงนี้ต้องรบกวนนายหน่อยนะ”

ลู่จิ่งเชินอายุมากกว่าทั้งสองคนอยู่สองสามปี ทั้งยังโตมาด้วยกัน เขาจึงเห็นทั้งสองคนเป็นเหมือนน้องชายจริงๆ โดยเฉพาะเฉิงซวี่ที่มีพี่ชายอยู่คนหนึ่ง ซึ่งในตระกูลอย่างตระกูลเฉิง ถ้ามีบุตรชายคนโตที่โดดเด่นแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมีบุตรชายคนที่สองที่โดดเด่นอีก

การแย่งชิงอำนาจในตระกูลใหญ่โต เขาเห็นมามากเกินพอแล้ว

เฉิงซวี่หัวเราะ “ได้ครับ ผมได้ข่าวว่าพี่เชินแต่งงานแล้ว แต่ยังไม่เคยเจอพี่สะใภ้เลย รอผมกลับไปค่อยนัดรวมตัวกันนะครับ”

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า ทั้งคู่คุยกันอีกสองสามประโยคก็วางสายวิดีโอคอลไป

เขาลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปทางห้องนอน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง