บทที่ 60 เลือกอะไรดี ของขวัญ ห้องเปียโน หรือห้องหนังสือ 2

ฉินหรูเยียนอึ้งจนพูดไม่ออก เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากร่างกายส่วนล่างของเขา เธอทำหน้าลำบากใจ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

ลู่จิ่งเชินเห็นท่าทางของเธอแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยขึ้น

“ไม่ใช่ว่าคุณผู้หญิงบอกว่าจะเตรียมของขวัญวันเกิดให้ผมหรอกเหรอ? ก็น่าจะรู้ดีนะว่าผมอยากได้ของขวัญแบบไหนที่สุด?”

เขาโอบเอวเธอไว้ ระยะห่างของทั้งคู่ใกล้จนแทบชิด กลิ่นอายของเขาห้อมล้อมตัวเธอไว้ ทั้งยังมีกลิ่นหอมเย็นสะอาดตาที่ฉินหรูเยียนหลงใหล

เธอรู้สึกมึนหัวเล็กน้อยจึงยื่นมือไปโอบเอวเขาไว้ “ไม่รู้ค่ะ”

ลู่จิ่งเชินหัวเราะในลำคอ ใบหน้าของเธอแนบอยู่กับอกแกร่ง จึงสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากเสียงหัวเราะของเขาชัดเจน

“งั้นผมขอใบ้ให้คุณผู้หญิงสักนิดดีไหมครับ? หรือจะให้ผมเสนอทางเลือกให้สองอย่างดี?” เขาเสนอเงื่อนไขออกมาตรงๆ โดยไม่แสดงความกระดากอายแม้แต่น้อย

“ให้คุณผู้หญิงใส่ชุดพวกนี้ให้ผมดูดีไหมครับ? หรือจะรับเป็นที่ห้องเปียโนสักครั้ง? อย่างน้อยที่สุดก็ห้องทำงานสักครั้ง? คุณผู้หญิงเลือกมาสักข้อเถอะ แน่นอนว่าถ้าคุณผู้หญิงเต็มใจทำให้ผมครบทั้งสามอย่าง ของขวัญวันเกิดชิ้นนี้ผมคงไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต”

เขาพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย แถมยังยื่นโจทย์ให้เธอเลือกอย่างตรงไปตรงมาอีกต่างหาก

ฉินหรูเยียนได้สติ ก็ถึงกับหลุดขำ

“นี่คุณกำลังถามแบบถูกผิด หรือถามแบบให้ฉันเลือกกันแน่คะ?”

ลู่จิ่งเชินยื่นมือไปขยี้ผมเธอเบาๆ แล้วหัวเราะแผ่วที่ข้างหู

“ถ้าคุณผู้หญิงเต็มใจทุกอย่าง คำถามนี้ก็คือคำถามถูกผิดครับ แต่ถ้าคุณผู้หญิงรู้สึกว่าตอบสนองผมได้แค่ข้อเดียว มันถึงจะเป็นคำถามให้เลือกครับ”

ฉินหรูเยียนหลุบตาลงมอง หางตาเหลือบไปเห็นว่าเขามีปฏิกิริยาตอบสนองแล้ว

“ลู่จิ่งเชิน ทำไมคุณเอาแต่คิดเรื่องพวกนี้ทั้งวันเลยคะ?”

ลู่จิ่งเชินรู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ร้าย “คุณผู้หญิงครับ เราแต่งงานกันมาครึ่งเดือนแล้วนะ ผมเพิ่งจะแตะต้องตัวคุณไปแค่สองครั้งเอง”

ฉินหรูเยียนเงยหน้าขึ้น แววตาเจือความตัดพ้อ น้ำเสียงราบเรียบ

“พี่ลู่คะ หลังจดทะเบียนเราต่างคนต่างไปทำงาน คุณไปทริปธุรกิจตั้งเกือบสิบวัน เราเพิ่งเจอกันได้ไม่กี่วัน นับดูแล้วก็เท่ากับห้าวันสองครั้ง ครั้งละสองชั่วโมง นี่คุณเป็นวัวที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หรือเห็นว่าฉันเป็นผืนนาที่ไถเท่าไหร่ก็ไม่มีวันพังกันแน่คะ?”

ทุกครั้งที่ตื่นมาวันรุ่งขึ้น ร่างกายเธอเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ส่วนเขาน่ะเหรอ กลับดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าเสียเหลือเกิน

เขาหัวเราะเสียงต่ำ “ก็คุณผู้หญิงเย้ายวนใจเกินไป ผมเลยอดใจไม่ไหวครับ”

ฉินหรูเยียนไม่พูดอะไรต่อ เขาก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร

“ไม่ต้องรีบตัดสินใจหรอกครับ ยังมีเวลาอีกสองวัน คุณผู้หญิงค่อยๆ คิดก็ได้”

เขาจูงมือเธอเดินไปทางโซฟา พอเห็นเธอนั่งลงเรียบร้อย เขาก็พับแขนเสื้อขึ้น “เย็นนี้อยากทานอะไรครับ?”

ฉินหรูเยียนมองเขา เวลานี้พระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้าแล้ว แสงยามเย็นสาดกระทบลงบนพื้นห้องนั่งเล่น เติมสีสันอันอบอุ่นให้กับห้องโทนเย็น มุมที่เขายืนอยู่ย้อนแสง แสงอาทิตย์ฉาบไปทั่วร่างของเขา ยามที่เขาส่งยิ้มมาให้ ฉินหรูเยียนพลันรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะไปจังหวะหนึ่ง

“อะไรก็ได้ค่ะ แต่อยากดื่มชานมหน่อย”

ลู่จิ่งเชินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาปรายตามองเธอด้วยสายตายิ้มๆ “ผมทำชานมไม่เป็น สั่งเดลิเวอรี่เอาได้ไหม?”

ฉินหรูเยียนพยักหน้า

ลู่จิ่งเชินหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วยื่นให้เธอ “คุณกดสั่งเองนะครับ ผมจะไปทำกับข้าว”

ฉินหรูเยียนตอบ “อ้อ” แล้วรับโทรศัพท์เขามาอย่างเป็นธรรมชาติ

โทรศัพท์ของเธอวางทิ้งไว้ในห้องนอน ไม่ได้หยิบติดมือมาด้วย

ลู่จิ่งเชินเห็นเธอรับโทรศัพท์ไปกดสั่งเดลิเวอรี่อย่างเป็นธรรมชาติ ก็ยิ้มออกมาเงียบๆ “รหัสผ่านคือวันเกิดคุณครับ”

เขาบอกเรียบๆ ก่อนจะเดินเข้าครัว ด้านหลังฉินหรูเยียนส่งเสียง “อ้อ” ตอบกลับมา

มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เธอไม่เคยผ่านเรื่องความรักมาก่อน แต่ความสุขและความคาดหวังที่เอ่อล้นออกมาจากใจแบบนี้ เธอรู้ดีว่าเธอคงจะเริ่มชอบลู่จิ่งเชินเข้าให้จริงๆ แล้ว

หลังจากสั่งชานมหนึ่งแก้ว เธอก็หยิบโทรศัพท์ของเขามาเปิดเกมเล่น

ตอนที่ลู่จิ่งเชินยกอาหารออกมาวาง เธอกำลังใช้มือข้างหนึ่งถือชานมดื่ม ส่วนอีกข้างก็บังคับเกมด้วยมือเดียว

เขาว่างชามข้าวลง แล้วเดินไปนั่งข้างๆ เธอ ยื่นมือไปโอบเอวเธอเข้าหาตัว ส่วนมืออีกข้างก็ช่วยถือแก้วชานมให้เธอ

เขานั่งดูอยู่ตั้งนาน ถึงได้สังเกตเห็นว่าเวลาฉินหรูเยียนเล่นเกมนั้นค่อนข้างดุดันเลยทีเดียว

เธอคำนวณค่าพลังโจมตีของสกิลต่างๆ ได้อย่างแม่นยำ แถมยังออกท่าไวมาก แทบจะกดใช้ทุกสกิลอย่างรวดเร็ว

เกมจบลงอย่างรวดเร็ว และก็เป็นไปตามคาด ฝั่งของฉินหรูเยียนเป็นฝ่ายน็อคเอาท์ทีมตรงข้ามได้

ลู่จิ่งเชินหัวเราะ “เกมนี้มีชาวเน็ตคนหนึ่งแนะนำผมมา ตอนนั้นเราเล่นเกมราชา กันอยู่ เขาแพ้ผมแต้มเดียวตลอด เลยไม่ค่อยยอม เลยลากผมมาเล่นเกมนี้ ผมก็นึกว่าเขาจะเก่งเกมนี้เสียอีก สุดท้ายก็ยังแพ้ผมอยู่ดี”

แววตาของฉินหรูเยียนที่เดิมทีดูร่าเริงก็หมองลง ทันทีที่เขาพูดจบ เธอจึงพูดเสริมขึ้นมาอย่างใจเย็น

“คุณลู่คะ เกมนี้ฉันเป็นคนพัฒนาเองค่ะ แล้วฉันก็น่าจะเป็นชาวเน็ตที่คุณพูดถึงด้วย”

ตอนที่เธอหยิบโทรศัพท์เขามาเล่นเกมตอนแรก เธอก็จำไอดีเขาได้แล้ว แต่ก็ไม่ได้คิดจะยอมรับ แต่ตอนนี้เขาทำอะไร? กำลังอวดอยู่หรือไง?

ริมฝีปากของฉินหรูเยียนเม้มแน่น ลู่จิ่งเชินตัวแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระแอมเบาๆ

“ผมผิดเองครับ ครั้งหน้าเล่นเกมผมจะยอมคุณผู้หญิงให้มากกว่านี้ดีไหมครับ?”

คำพูดของเขาฟังดูเหมือนกับว่าเธอต้องการให้เขาออมมือให้ยังไงอย่างนั้น!

ฉินหรูเยียนไม่พูดอะไร เธอขยับตัวขัดขืน คิดจะลุกออกจากอ้อมกอดเขา

ลู่จิ่งเชินรีบกอดเธอแน่นขึ้น “ผมผิดไปแล้วครับ คุณผู้หญิงอย่าโกรธเลยนะ?”

น้ำเสียงของเขาฟังดูจริงใจมาก แต่ช่วยเก็บแววตาที่กำลังขบขันนั่นหน่อยได้ไหม?

ฉินหรูเยียนเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างราบเรียบไม่ยินดียินร้าย “คืนนี้คุณไปนอนห้องรับแขก แล้วฉันจะยกโทษให้”

“เกรงว่าจะไม่ได้ครับ ผมรับปากว่าคืนนี้จะไม่แตะต้องคุณผู้หญิง แต่จะให้แยกเตียงกันนอน ผมยอมรับไม่ได้”

ลู่จิ่งเชินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ พร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง