บทที่ 59 เลือกอะไรดี ของขวัญ ห้องเปียโน หรือห้องหนังสือ 1

ลู่จิ่งเชินถูกตัดสายทิ้งก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร เขากำลังอารมณ์ดีจึงสะสางเอกสารในออฟฟิศอีกสองสามฉบับ ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมเดินออกไป

เขาเพิ่งขับรถเข้ามาในลานจอดรถชั้นใต้ดินของคอนโด เมื่อจอดรถเสร็จสรรพและกำลังจะเดินไปทางลิฟต์ พนักงานรักษาความปลอดภัยที่ประจำอยู่ตรงทางเข้าก็เรียกเขาไว้

“คุณลู่ครับ มีพัสดุมาส่ง ที่อยู่ระบุเป็นเลขห้องของคุณครับ”

ลู่จิ่งเชินกวาดสายตามองแวบหนึ่ง เบอร์โทรศัพท์ท้ายในข้อมูลผู้รับเป็นเบอร์ของฉินหรูเยียน เขาเดาว่าคงเป็นของที่เธอสั่งซื้อ

เขายื่นมือไปรับพัสดุแล้วกล่าวขอบคุณ “น่าจะเป็นของที่ภรรยาผมสั่งครับ ขอบคุณนะครับ”

เขากล่าวจบก็ถือพัสดุเดินเข้าลิฟต์ไป

ขณะนี้ฉินหรูเยียนกำลังนอนคว่ำเล่นมือถืออยู่บนเตียงภายในห้องนอน อันที่จริงเวลาอยู่คนเดียวเธอก็ทำตัวตามสบาย อยากทำอะไรก็ทำ

ลู่จิ่งเชินเดินมาถึงหน้าประตูห้องนอน เขาหยุดยืนมองอยู่ครู่ใหญ่

ภรรยาของเขาสวมชุดนอนลายตารางแบบเดียวกับชุดสีชมพูคราวที่แล้ว เพียงแต่ชุดวันนี้เป็นสีน้ำเงินเข้ม เขาเพิ่งสังเกตว่าเธอแต่งตัวค่อนข้างมิดชิด แต่ในมุมนี้เขาสามารถมองเห็นส่วนโค้งเว้าของเอว รวมถึงสะโพกงอนเล็กๆ นั่น ทำให้ในหัวของลู่จิ่งเชินพลันปรากฏภาพที่ไม่ค่อยเหมาะสมขึ้นมา เขาเผลอใจลอยไปวูบหนึ่ง

เขารีบดึงสติแล้วเดินเข้าไปนั่งข้างเตียง ก่อนจะยื่นมือไปนวดที่เอวของเธอ

ฉินหรูเยียนยังคงไถมือถือต่อไปโดยไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก ลู่จิ่งเชินขยับเข้าไปใกล้พลางหัวเราะเบาๆ “ผมแตะตัวคุณขนาดนี้ คุณยังไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอครับ?”

ฉินหรูเยียนเอียงคอ ตอนนี้เธอกำลังดูรายการวาไรตี้รายการหนึ่งอยู่ ซึ่งมันน่าสนใจทีเดียว

“จะให้มีปฏิกิริยาอะไรคะ? คุณนวดเอวให้ฉัน ฉันกลับรู้สึกสบายดีออก อีกอย่าง ในบ้านนี้มีแค่คุณกับฉันที่มีรหัสเข้าได้ คนอื่นจะเข้ามาได้ยังไงล่ะคะ?”

เธอวิเคราะห์ให้เขาฟังด้วยท่าทีจริงจัง ลู่จิ่งเชินยิ้มออกมา “ผมทำให้คุณแล้วรู้สึกสบายจริงๆ เหรอครับ?”

ฉินหรูเยียนหันกลับไปดูมือถือต่อ “อื้ม ปวดเอวมากเลย”

เธอพูดออกมาตรงๆ ลู่จิ่งเชินก็ได้แต่ยิ้ม มือของเขายังคงนวดเอวให้เธอต่อไปด้วยน้ำหนักที่พอเหมาะพอดี

“เมื่อกี้พนักงานรักษาความปลอดภัยให้พัสดุผมมา ผมดูแล้วเบอร์โทรศัพท์บนกล่องเป็นของคุณ คุณผู้หญิงซื้ออะไรมาเหรอครับ?”

ฉินหรูเยียนชะงักไปเล็กน้อย เธอพลิกตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง นึกอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตอบ

“น่าจะเป็นของที่เหยาเหยาส่งมาให้ค่ะ เธอเคยบอกว่าจะเตรียมของขวัญวันแต่งงานให้ พอดีเมื่อเช้านี้เธอก็บอกว่ากำลังจัดส่งอยู่ คงจะถึงวันนี้แหละค่ะ”

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า “ผมวางไว้ที่ห้องนั่งเล่น คุณอยากไปดูไหมครับ?”

สายตาของเขาจ้องมองริมฝีปากของเธอเขม็ง ฉินหรูเยียนกลัวว่าเขาจะทำเรื่องอย่างว่ากลางวันแสกๆ เธอจึงรีบลุกจากเตียงแล้วพยักหน้า

“ไปดูก็ได้ค่ะ ดูเสร็จจะได้ส่งข้อความกลับไปบอกเธอว่าได้รับของแล้ว”

ลู่จิ่งเชินพยักหน้าแล้วเดินตามหลังเธอออกไป

ฉินหรูเยียนหยิบกรรไกรเล่มเล็กจากตู้เก็บของ เธอกรีดเปิดถุงพัสดุ ภายในยังมีอีกถุงหนึ่งห่อไว้อยู่ เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูท่าทางจะห่อมาแน่นหนาดีทีเดียว

เธอวางกรรไกรลง ลู่จิ่งเชินที่ยืนอยู่ข้างหลังเอื้อมมือมาหยิบถุงนั่นออกไป วินาทีต่อมา ทั้งสองคนก็ได้แต่ยืนสบตากัน

ใบหน้าของฉินหรูเยียนขึ้นสีระเรื่อ ลู่จิ่งเชินที่เห็นของข้างในก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานแววตาของเขาก็ฉายความขบขันขณะจ้องมองเธอ

“คุณผู้หญิงรู้สึกว่าผมปรนนิบัติคุณได้ไม่ดีพอหรือยังไงครับ? ถึงได้เตรียมของพวกนี้มาเพื่อเพิ่มสีสัน?”

ฉินหรูเยียนหลับตาลง ในใจนึกก่นด่าจางฉีเหยาไปหลายรอบ

เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาก็รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา

“ไม่ใช่นะคะ ฟังก่อน… ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าเธอจะส่งไอ้นี่มา ถ้าฉันรู้ว่าเป็นของแบบนี้ ฉันปฏิเสธไม่รับไปตั้งนานแล้วค่ะ”

ฉินหรูเยียนอยากจะร้องไห้จริงๆ จางฉีเหยาซื้อชุดนอนเซ็กซี่มาให้เธอหลายชุด เป็นแบบที่เปิดเผยจนแทบไม่ปกปิดอะไรเลย เพื่อนสนิทคนนี้ช่างเป็นเพื่อนรัก เป็นน้องสาวที่ดีของพี่ชายเธอจริงๆ!

ลู่จิ่งเชินยิ้ม นิ้วเรียวของเขาแตะไปบนเนื้อผ้าที่แทบจะไม่มีอะไรปิดบังนั่นพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ผมว่าเราไม่ควรปฏิเสธน้ำใจของเหยาเหยาหรอกนะ เธออุตส่าห์ตั้งใจช่วยกระชับความสัมพันธ์ของเราเลยนะ”

ฉินหรูเยียนส่ายหน้า “เหยาเหยาไม่รู้อะไรหรอกค่ะ ความสัมพันธ์ของเราดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้มาช่วยเพิ่มอุณหภูมิเลย เราน่ะรักใคร่ปรองดองกันดีจะตายไป”

สมองของเธอเริ่มเบลอ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังพูดอะไรออกไป แต่ที่รู้แน่ๆ อย่างหนึ่งคือ เธอห้ามใส่ชุดพวกนี้เด็ดขาด! ถ้าขืนใส่เข้าไป เธอได้ตายคาเตียงจริงๆ แน่

ลู่จิ่งเชินยิ้ม เมื่อเห็นท่าทางตึงเครียดจนแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว เขาก็ยอมวางของพวกนั้นลงข้างๆ

“เสื้อผ้าพวกนี้ยังใหม่ ไม่ได้ผ่านการซัก จะให้คุณผู้หญิงของผมใส่ได้ยังไงกัน” แววตาของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่าน จนฉินหรูเยียนถึงกับขาสั่น

“คุณจำไม่ได้หรือไงคะ? เมื่อคืนเราเพิ่ง…กันไปตั้งสองชั่วโมงกว่า ห้ามหักโหมเกินไปสิคะ” เธอพยายามพูดหว่านล้อมด้วยเหตุและผลอย่างเต็มที่

ลู่จิ่งเชินหัวเราะในลำคอ “ผมโสดมาตั้งเกือบสามสิบปี เกิดคุมตัวเองไม่อยู่ขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ?”

ฉินหรูเยียนเม้มริมฝีปาก เธอหลุบตาต่ำลงพลางครุ่นคิด ในเมื่อคุยด้วยเหตุผลไม่ได้ผล งั้นลองใช้วิธีอ้อนดูหน่อยจะเป็นไรไป?

เธอรวบรวมอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้งดวงตาก็ดูฉ่ำน้ำ เธอเอื้อมมือไปคว้าแขนเสื้อของเขาไว้ ท่องในใจกับตัวเองประโยคหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ

“แต่ว่าฉันยังไม่สบายตัวอยู่เลย ร่างกายเจ็บไปหมดจนแทบจะเดินไม่ไหวแล้วค่ะ”

น้ำเสียงของเธอเจือแววสะอื้น ทั้งดวงตาและจมูกต่างแดงก่ำไปหมด

ขมับของลู่จิ่งเชินกระตุก เขาจ้องมองเธออยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะโน้มตัวลงไปจูบริมฝีปากเธอ

ฉินหรูเยียนไม่เข้าใจสิ่งที่เขาทำ แต่ร่างกายของเธอกลับซื่อสัตย์กว่าสมองของเธอเองเสียอีก

เธอเงยหน้ารับจูบของเขาอย่างว่าง่าย ทั้งยังคอยตอบรับเขาอยู่เป็นระยะ

เลือดในกายของลู่จิ่งเชินเดือดพล่านไปรวมกันอยู่ที่จุดเดียว แต่เขาก็ยังอดกลั้นเอาไว้ได้ในวินาทีสุดท้าย ก่อนจะยอมผละริมฝีปากออก

“เยียนเอ๋อร์ ผมลืมบอกคุณไปว่าห้ามมาอ้อนผู้ชายในเวลาแบบนี้… ยิ่งคุณอ้อน ผมก็ยิ่งไม่อยากปล่อยคุณไป”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด เขาโอบเอวเธอไว้แล้วรั้งให้ร่างบางแนบชิดกับตัวเขามากขึ้น

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง