บทที่ 58 พี่เยียนผู้มุ่งสร้างธุรกิจ

ฉินหรูเยียนนั่งแท็กซี่ไปที่สตูดิโอ

การตกแต่งคืบหน้าไปเร็วมาก งานโครงสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ช่วงนี้เหลือแค่เปิดหน้าต่างระบายอากาศ ส่วนงานตกแต่งภายใน เธอวาดแบบไว้เสร็จสรรพและสั่งซื้อกระจกเงาพร้อมราวแขวนผ้าไปเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างถือว่าเตรียมไว้พร้อมสรรพ

เธออยู่ดูความเรียบร้อยที่สตูดิโอพักใหญ่และเช็กเวลากับช่างหน้างาน อีกไม่เกินสามวันก็น่าจะเริ่มเข้างานตกแต่งภายในได้แล้ว

ฉินหรูเยียนคำนวณเวลา งานตกแต่งภายในคงใช้เวลาแค่สองวัน จากนั้นเปิดห้องระบายอากาศทิ้งไว้อีกหนึ่งสัปดาห์ รวมแล้วอีกไม่ถึงครึ่งเดือนสตูดิโอของเธอก็จะเปิดทำการได้

เธออมยิ้ม บอกลาคนงานแล้วกลับบ้าน

เธอเดินเข้าห้องทำงาน หยิบสมุดภาพจากชั้นวางแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ ส่งไฟล์งานเข้ากลุ่มแชตที่มีเธอ โจวอิ่ง และจางฉีเหยา

ผักกาดขาว: วันนี้ฉันไปสตูดิโอมา ความคืบหน้าในการตกแต่งเร็วกว่าที่คิดไว้เยอะเลย พวกเธอช่วยดูภาพร่างพวกนี้หน่อยเป็นไงบ้าง? ฉันวาดไว้ก่อนหน้านี้

โจวอิ่ง: พี่เยียน ฉันว่าเธอเรียกฉันมาเพื่อข่มกันชัดๆ พอเธอเอาผลงานออกมาแบบนี้ ของฉันก็กลายเป็นขยะต้องวาดใหม่หมดเลย

ช่วงนี้โจวอิ่งก็กำลังวาดแบบอยู่เช่นกัน พวกเธอช่วยกันเลือกผ้า ส่วนหรูเยียนกับโจวอิ่งรับหน้าที่ออกแบบโดยตรง สตูดิโอจ้างช่างตัดเย็บฝีมือดีมาประจำไว้ เพราะหรูเยียนกังวลเรื่องฝีมือของโรงงานจึงยังไม่มีแผนจะร่วมงานกับทางนั้นในตอนนี้

เหยาเหยา: เยียนเยียน อีกสักพักฉันต้องไปงานเลี้ยงน่ะ เธอช่วยออกแบบชุดให้ฉันสักชุดได้ไหม

ฉินหรูเยียนอมยิ้ม สองคนนี้นี่จริงๆ เลย

เธอพิมพ์ตอบกลับไปสองสามประโยคแล้วกำลังจะปิดคอมพิวเตอร์ ไม่นานนักจางฉีเหยาก็โทรเข้ามา

"เยียนเยียน ของขวัญที่ฉันซื้อให้เธอก่อนหน้านี้เหมือนกำลังจะไปส่งแล้วนะ เธอคอยดูรับของด้วยล่ะ" จางฉีเหยาตอนนี้อยู่ที่ห้องทำงานของจี้เฟิง วันนี้เธอเพิ่งก้าวขาออกจากบ้านได้ไม่ทันไร ก็โดนเขาตามจับตัวมาไว้ที่นี่เสียแล้ว

ฉินหรูเยียนเพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงานมาถึงห้องนั่งเล่น เธอรินน้ำอุ่นใส่แก้วแล้วจิบเล็กน้อย

"อะไรเหรอ? ทำไมต้องทำตัวลึกลับขนาดนั้นด้วย?"

จางฉีเหยาไม่ยอมบอก "พี่ชายฉันวันเกิดใกล้จะถึงแล้ว พวกเธอวางแผนกันไว้ว่าจะฉลองยังไงหรือเปล่า?"

ฉินหรูเยียนชะงักไป พลันนึกขึ้นได้ว่าวันเกิดของลู่จิ่งเชินคือมะรืนนี้เอง เธอเคยให้ของขวัญเป็นนาฬิกาเรือนหนึ่ง แต่นั่นเป็นของขวัญแต่งงาน ส่วนของขวัญวันเกิดเธอไม่ได้เตรียมไว้เลย

"เมื่อสองสามวันก่อนฉันเพิ่งให้ของขวัญพี่ชายเธอไปชิ้นหนึ่ง… รู้ใช่ไหมนาฬิกาเรือนนั้นน่ะ แต่ตอนนั้นฉันบอกเขาว่าเป็นของขวัญแต่งงาน ของขวัญวันเกิดฉันยังไม่ได้เตรียมไว้เลยจริงๆ"

เธอกำลังกังวลเล็กน้อย พูดตามตรงลู่จิ่งเชินดีกับเธอมาก จนตอนนี้เธอก็เริ่มชินที่จะนึกถึงเขาเป็นระยะๆ แล้ว เธอคิดว่าตัวเองก็น่าจะชอบเขาเข้าแล้วจริงๆ ถ้าไม่ชอบเขา จะยอมให้เขาคอยตามปั่นหัวเธอได้ขนาดนี้เชียวหรือ?

จางฉีเหยายกมือป้องปาก ลดเสียงลง "เยียนเยียน ไม่ว่าเธอจะให้อะไร พี่ชายฉันก็ดีใจทั้งนั้น ต่อให้เธอแค่ทำให้เขากินมื้อหนึ่งเขาก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้วล่ะ"

จี้เฟิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังตรวจเอกสาร เขาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้ามเป็นระยะ ช่วงก่อนหน้านี้เธอเอาแต่หลบตัวอยู่ในบ้าน เขาเคยอยากจะบุกไปบังคับให้เธอแต่งงานให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะกลัวเธอจะอึดอัดเลยต้องอดทนมาตลอด วันนี้พอสบโอกาสเห็นเธอออกจากบ้าน จึงรีบหลอกพาตัวเธอมาที่นี่

จากมุมที่จี้เฟิงนั่งอยู่ เขามองเห็นเธอกำลังกรอกตาไปมาอย่างซุกซนขณะลดเสียงลงคุยกับคนในสาย

เขาเหม่อมองเธอชั่วครู่ ทั้งสองรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เมื่อก่อนเธอยังคอยเดินตามหลังเขา เรียกเขาอย่างหวานหูว่า 'พี่จี้เฟิง' แต่แล้ววันหนึ่งเธอกลับตีตัวออกห่างจากเขาไปดื้อๆ จนกระทั่งครั้งล่าสุดที่ทั้งคู่พลาดพลั้งมีความสัมพันธ์กันในคืนที่เมามาย เขาถึงได้มีข้ออ้างในการตามตื๊อเธอไม่เลิกราเช่นนี้

ตอนนี้เธอนั่งอยู่ข้างๆ เขา ต่อให้เธอไม่เต็มใจ เขาก็ไม่มีวันปล่อยมือ

หลังจากวางสาย ฉินหรูเยียนส่งวีแชตไปหาลู่จิ่งเชิน

"วันเกิดใกล้จะถึงแล้ว วางแผนไว้ว่าจะฉลองยังไงเหรอ?"

ตอนนี้ลู่จิ่งเชินกำลังประชุมอยู่ในห้องประชุม วันนี้เป็นเรื่องรายงานวิเคราะห์อุบัติเหตุจากปัญหาของสาขาหางโจวเมื่อครั้งก่อน

ทันทีที่เขาก้าวเข้าห้องประชุม บรรยากาศก็ดูหนักอึ้งขึ้นมาทันที คนของสำนักงานใหญ่ต่างก่นด่าสาขาหางโจวกันในใจ ลู่จิ่งเชินนั่งที่หัวโต๊ะโดยไม่พูดอะไร ผู้คนเบื้องล่างต่างนั่งตัวลีบพูดกันเสียงเบาหวิว เขาขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากแต่เสียงแจ้งเตือนวีแชตก็ดังขึ้น

เขาหยิบมือถือบนโต๊ะขึ้นมา แล้วยกมือขึ้น สั่งให้ข้างล่างเงียบกริบในทันที

"เรื่องอุบัติเหตุที่สาขาหางโจว หวังว่าทุกคนที่นี่จะถือเป็นบทเรียน ปัญหาเกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องน่ากลัว ที่น่ากลัวคือเกิดปัญหาแล้วไม่แก้ไข ปกปิดไม่รายงานต่างหาก"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้น

"เฉินจง ที่เหลือประชุมต่อให้จบนะ ผมมีธุระ"

หลังจากลู่จิ่งเชินเดินออกจากห้องประชุม ทุกคนที่เหลือต่างก็ลูบอกถอนหายใจโล่งอก

เฉินจงมองดูคนกลุ่มนั้นแล้วได้แต่ส่ายหน้า

สงสัยพวกเขาคงยังไม่รู้… ว่าท่านประธานน่ะมีภรรยาแล้ว

ลู่จิ่งเชินกลับมาที่ห้องทำงานแล้วกดโทรหาฉินหรูเยียนโดยตรง ปลายสายรับสายอย่างรวดเร็ว

"คุณผู้หญิงจะฉลองวันเกิดให้ผมเหรอ?"

ฉินหรูเยียนสังเกตเห็นว่า เวลาที่เขาตั้งใจจะหยอกล้อ เขาจะเรียกเธอว่า 'คุณผู้หญิง' แต่เวลาจะออดอ้อนเขามักจะเรียกเธอว่า 'เยียนเอ๋อร์' เธอเอนตัวพิงโซฟา มือถือหมอนอิงไว้

"คุณไม่อยากฉลองวันเกิดเหรอ? งั้นก็ได้นะ ฉันโอนอั่งเปาให้คุณเลยดีไหม?" ยังไงมันก็เงินของเขาอยู่ดี

ลู่จิ่งเชินหัวเราะเบาๆ "ฉลองสิครับ วันเกิดแรกที่ภรรยาอยู่ฉลองกับผม ทั้งที… ยังไงก็ต้องฉลอง"

ฉินหรูเยียนตอบรับ "อ้อ งั้นคุณอยากฉลองแบบไหนล่ะ?"

ลู่จิ่งเชินหรี่ตาลง คล้ายกับนึกอะไรบางอย่างได้ เขาเอ่ยช้าๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยจนเดาอารมณ์ไม่ออก

"ในเมื่อคุณผู้หญิงจะฉลองวันเกิดให้ผม งั้นก็ต้องตามใจผมใช่ไหมครับ?"

ฉินหรูเยียนยังตั้งตัวไม่ค่อยทัน "อืม คุณอยากฉลองยังไงก็ได้ทั้งนั้น"

ลู่จิ่งเชินยิ้ม "คุณพูดอีกรอบได้ไหมครับ? ผมต้องอัดเสียงไว้หน่อย เดี๋ยวถึงเวลาคุณไม่ยอมรับคำพูด"

ฉินหรูเยียนรู้สึกพูดไม่ออก เธอพยายามกลั้นใจไม่ให้กรอกตามองบน

"ฉันบอกว่า… คุณลู่จะฉลองวันเกิดยังไง ก็เอาตามใจคุณเลยค่ะ"

ลู่จิ่งเชินหัวเราะ "งั้นขอบคุณคุณผู้หญิงล่วงหน้านะครับ"

ฉินหรูเยียนกดตัดสายทิ้งทันที สีหน้าเริ่มดำดิ่งลงเล็กน้อย… นี่เธอเพิ่งจะตกลงไปในหลุมพรางของลู่จิ่งเชินเข้าแล้วใช่ไหมเนี่ย?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง