บทที่ 69 สตูดิโอเปิดกิจการ 1

ลู่จิ่งเชินรู้สึกว่าความสามารถในการพูดจาเรื่อยเปื่อยของเธอก็ร้ายกาจใช่เล่น พอถูกเธอพูดแบบนี้เข้า ก็ฟังดูมีเหตุผลขึ้นมาจริงๆ

"กุ้งเครฟิชผัดเผ็ดผมทำไม่ค่อยเป็น ซื้อสำเร็จรูปจากข้างนอกได้ไหมครับ" ไฟเขียวขึ้น เขาออกรถ

นิ้วเรียวยาวข้อชัดของลู่จิ่งเชินกุมพวงมาลัยไว้ จากมุมที่ฉินหรูเยียนนั่งอยู่ มองเห็นขนตายาวงอนของเขาได้ชัดเจน เธออดรำพึงในใจไม่ได้ว่า ที่แท้ตัวเองก็เป็นพวกหลงรูปลักษณ์จริงๆ ด้วยสินะ

สี่สิบนาทีต่อมา

รถจอดลงที่ลานจอดรถใต้ดิน

ทั้งสองลงจากรถ ลู่จิ่งเชินล็อกรถ มือหนึ่งกุมมือเธอไว้ อีกมือถือโทรศัพท์พิมพ์ข้อความไปด้วย

พอถึงหน้าลิฟต์ เขากดปุ่มขึ้น แล้วจึงเอียงหน้ามามองเธอ

"ผมสั่งกุ้งเครฟิชผัดเผ็ดกับปลากะพงนึ่งจากโรงแรมไว้ ผมดูแล้วตอนนี้ในตลาดหาปลากะพงเป็นๆ ยากแล้ว ทานแบบนี้ไปก่อนได้ไหมครับ"

ลิฟต์ลงมาพอดี เขาจูงมือเธอเดินเข้าไป ฉินหรูเยียนพยักหน้า

"ช่วงนี้แม่บ้านไม่มาเหรอคะ"

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ เธอก็ดูเหมือนจะยังไม่เคยเห็นแม่บ้านเลย ช่วงที่เขาไปทำงานต่างเมืองไม่กี่วันนั้น เธอก็กลับไปอยู่บ้านคุณอา ไม่ได้พักที่อวี่จิ่งหย่วน เลยยังไม่เคยเจอแม่บ้านของที่นี่

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า "ผมให้แม่บ้านลาพักไปก่อน รอให้เราไปดูเรือนหอให้เรียบร้อยแล้วย้ายเข้าไป แม่บ้านค่อยกลับมาทำงาน"

เธอรับคำ ก่อนจะถามเพิ่มอีกประโยค "งั้นช่วงนี้ใครทำกับข้าวล่ะคะ"

ลู่จิ่งเชินมองเธอด้วยสายตาที่ดูไม่ออกว่ายิ้มหรือไม่ยิ้ม "ก็ผมทำเองสิครับ แต่อีกไม่กี่วันผมมีธุระต้องไปทำงานต่างเมืองรอบหนึ่ง ถึงตอนนั้นให้ทางโรงแรมส่งอาหารมาให้ดีไหม"

"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันทำเองก็ได้" ลิฟต์มาถึงชั้นพอดี ทั้งสองเดินออกมา

ฉินหรูเยียนดูข้อความในโทรศัพท์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลู่จิ่งเชิน

"อีกไม่กี่วันสตูดิโอก็เปิดได้แล้วค่ะ แบบที่ส่งไปก่อนหน้านี้ตัดเย็บเสร็จหมดแล้ว น้องคนใหม่ที่สตูดิโอฝีมือใช้ได้เลยค่ะ ตอนแรกก็คิดจะหาโรงงานผลิต แต่กลัวคุณภาพจะไม่ผ่าน"

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า "เดี๋ยวผมให้เฉินจงช่วยหาโรงงานเสื้อผ้าในเมืองหลวงให้ดีไหม"

ฉินหรูเยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กลุ่มลูกค้าของเธอส่วนใหญ่เป็นคนรุ่นใหม่ ราคาที่ตั้งไว้ก็ไม่ได้ถูก เธอจึงส่ายหน้า

"ขอฉันคิดดูอีกทีนะคะ ที่สำคัญคือเหยาเหยาก็มาลงหุ้นด้วย ต้องคำนึงถึงกลุ่มลูกค้าทางฝั่งเธอด้วย ตอนนี้ตั้งใจว่าจะทำเป็นงานแฮนด์เมดล้วนไปก่อนค่ะ"

ลู่จิ่งเชินไม่พูดอะไรมาก เขายื่นมือไปลูบผมเธอเบาๆ "อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ไม่ต้องห่วงเรื่องอื่น"

ฉินหรูเยียนพยักหน้า ทั้งสองเดินออกจากลิฟต์ไปด้วยกัน ลู่จิ่งเชินไขกุญแจเปิดประตู เปลี่ยนรองเท้า แล้วเข้าไปล้างมือในครัว ก่อนจะรินน้ำอุ่นมาส่งให้เธอแก้วหนึ่ง

"นั่งพักก่อนนะครับ อีกสิบกว่านาทีอาหารก็มาถึงแล้ว"

ฉินหรูเยียนรับคำ เธอรับแก้วน้ำมาจิบ น้ำผสมน้ำผึ้งเล็กน้อย รสชาติหวานทีเดียว

เธอเงยหน้ามองลู่จิ่งเชินแวบหนึ่ง "คุณก็นั่งลงเถอะค่ะ อย่ามัวยืนอยู่เลย"

ลู่จิ่งเชินยิ้ม นั่งลงข้างเธอโดยไม่ได้พูดอะไร

ยี่สิบนาทีต่อมา เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

ลู่จิ่งเชินลุกไปเปิดประตู

พนักงานโรงแรมนำอาหารมาส่ง คนผู้นั้นก้มหน้าหลุบตาตลอดเวลา ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองแม้แต่แวบเดียว

ลู่จิ่งเชินยื่นมือไปรับ กล่าวขอบคุณสั้นๆ แล้วปิดประตู

นอกประตู พนักงานคนนั้นค่อยๆ ตั้งสติ เมื่อครู่ที่ต้องเผชิญหน้ากับบอสลู่ เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ กลัวจนแทบจะกลั้นใจตายอยู่แล้ว

ลู่จิ่งเชินวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ เปิดออก แล้วหยิบถุงมือพลาสติกแบบใช้ครั้งเดียวขึ้นมาแกะกุ้งให้เธอ

ฉินหรูเยียนเดินเข้ามา ยื่นมือจะหยิบถุงมือบ้าง แต่ถูกเขาห้ามไว้

"คุณไปหยิบถ้วยชามตะเกียบในครัวมาก็พอ"

ฉินหรูเยียนรับคำแล้วหมุนตัวเดินเข้าครัว หยิบถ้วยชามกับตะเกียบออกมาสองชุด ตอนที่เธอเดินออกมา ลู่จิ่งเชินก็แกะกุ้งใส่จานเล็กไว้ได้จานหนึ่งแล้ว

เขาถอดถุงมือออก เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะมองเธอแวบหนึ่ง "ลองชิมดูไหมครับ"

ฉินหรูเยียนนั่งลงบนเก้าอี้ หยิบตะเกียบคีบกุ้งตัวหนึ่งเข้าปาก เวลาทานข้าวเธอทานช้าๆ อยู่เสมอ

ลู่จิ่งเชินเลื่อนแก้วน้ำมาวางไว้ข้างมือเธออีกแก้ว

เธอยกแก้วขึ้นจิบหนึ่งอึก "ใช้ได้เลยค่ะ คุณก็ทานด้วยสิ"

เธอใช้ตะเกียบคีบกุ้งใส่ชามให้เขาหลายตัว

ลู่จิ่งเชินยิ้ม ดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามเธอ

เขาเลื่อนปลากะพงนึ่งมาไว้ตรงหน้าเธออีก ฉินหรูเยียนช้อนตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง

เขาไม่มีท่าทีรู้สึกผิดสักนิด "ผมจำได้ว่าคุณบอกเอง ทานเผ็ดบ้าง ทานจืดบ้าง ผสมกันไป จะได้ไม่ร้อนใน"

ฉินหรูเยียนรับคำ เธอคีบปลากะพงทานอีกหน่อย เมื่อเทียบกับกุ้งเครฟิชผัดเผ็ดแล้ว รสชาติจืดชืดเกินไปหน่อย แต่บางทีเธอก็เป็นแผลร้อนใน ไม่กล้าทานเผ็ดมากเกินไป จึงคีบปลาทานเพิ่มอีกสองคำ

ลู่จิ่งเชินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเธอ รอจนเธอทานใกล้อิ่มแล้วจึงวางตะเกียบลง

"ดื่มน้ำเพิ่มอีกหน่อยไหมครับ"

เขารู้สึกว่ารสชาติค่อนข้างจัด ตัวเขาเองทานแล้วก็รู้สึกไม่ค่อยสบายนัก

ฉินหรูเยียนส่ายหน้า "ฉันดื่มไปสี่แก้วแล้วค่ะ ไม่เป็นไร ยังไหวอยู่"

เขาไม่ได้ฝืนใจเธอ ลุกขึ้นเก็บโต๊ะ ฉินหรูเยียนเดินตามเขาต้อยๆ พอเขาเดินเข้าครัว ก็หันกลับมามองเธอ

"ไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเถอะครับ"

เธอเอามือแตะจมูก รับคำเบาๆ เดิมทีเธอตั้งใจจะช่วยเก็บล้าง แต่ที่บ้านมีเครื่องล้างจานอยู่แล้ว

ฉินหรูเยียนหมุนตัวเข้าห้องนอน หยิบชุดนอนแล้วเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

เดี๋ยวเธอยังมีธุระต้องทำอีก จึงใช้หมวกคลุมผมแห้งรวบผมขึ้นไป เผยให้เห็นหน้าผากเนียนเกลี้ยง ตอนที่เธอเดินออกมา ลู่จิ่งเชินอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอจึงเดินเข้าไปหา

"คุณจะใช้ห้องหนังสือไหมคะ"

ลู่จิ่งเชินเงยหน้ามองเธอ ยิ้มเล็กน้อย "ตอนนี้ยังไม่ใช้ครับ"

วันนี้เขาไม่มีธุระอะไร เรื่องสำคัญอยู่ในสัปดาห์หน้าทั้งหมด สองวันนี้เขาจึงค่อนข้างว่าง

ฉินหรูเยียนรับคำ "งั้นฉันขอใช้ห้องหนังสือหน่อยนะคะ จะตอบอีเมลอาจารย์"

อีกสามวันสตูดิโอก็จะเปิดแล้ว ถึงเธอจะไม่ได้คิดจะเชิญอาจารย์มาร่วมงาน แต่ก็ต้องบอกเจนนิเฟอร์ไว้สักหน่อย จะให้ผู้ก่อตั้งแบรนด์เซียงเจียมาร่วมงานเปิดร้านของเธอน่ะหรือ เธอไม่มีความกล้าและไม่มีหน้าพอจะทำเรื่องแบบนั้นหรอก

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า

เธอหมุนตัวเดินเข้าห้องหนังสือ นั่งลงที่โต๊ะทำงานแล้วเปิดคอมพิวเตอร์

คอมพิวเตอร์ของลู่จิ่งเชินเร็วมาก เปิดเครื่องไม่กี่วินาทีก็เสร็จ

เธอดูเวลาแล้ว ทางฝั่งอาจารย์ตอนนี้ยังไม่ถึงเที่ยงคืน น่าจะยังไม่เข้านอนกระมัง

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดวิดีโอคอลไป ผ่านไปสิบกว่าวินาที อีกฝ่ายก็รับสาย

"เสี่ยวเยียนเหรอ" หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏภาพหญิงวัยราวห้าสิบปีคนหนึ่ง คิ้วตาประณีต ใบหน้ามีโครงชัดเจน หางตาที่ชี้ขึ้นเล็กน้อยแฝงไว้ด้วยออร่าที่ไม่อาจมองข้าม กาลเวลาดูเหมือนจะเมตตาเธอเป็นพิเศษ แทบไม่ทิ้งร่องรอยใดไว้บนใบหน้าเลย

"สวัสดีตอนค่ำค่ะอาจารย์"

เธอนั่งตัวตรง ส่งยิ้มทักทายอีกฝ่าย

เจนนิเฟอร์เพิ่งกลับถึงบ้านและอาบน้ำเสร็จ วันนี้เธอไปร่วมงานเลี้ยงมื้อค่ำมา พอกลับถึงบ้านก็รู้สึกเหนื่อยล้า ตั้งใจว่าอาบน้ำเสร็จแล้วจะเข้านอน ไม่คิดเลยว่าจะได้รับวิดีโอคอลจากฉินหรูเยียน

"กลับประเทศไปแล้วปรับตัวได้หรือยัง หรือว่าคิดจะกลับมาอยู่กับอาจารย์แล้วล่ะ"

ครั้งก่อนฉินหรูเยียนส่งรูปเสื้อผ้าบางชุดจากสตูดิโอที่เพิ่งเปิดใหม่มาให้ดู เธอค่อนข้างพอใจทีเดียว ถึงลูกศิษย์คนนี้จะไม่ได้อยู่ข้างกายเธอแล้ว แต่ฝีมือพื้นฐานยังคงอยู่ครบ

ฉินหรูเยียนเม้มปากยิ้ม "รอให้สตูดิโอเสื้อผ้าที่หนูเปิดได้รางวัลก่อน หนูจะไปเยี่ยมอาจารย์นะคะ"

ความหมายของประโยคนี้ก็คือเธอจะไม่กลับไปแล้ว เจนนิเฟอร์ไม่ได้บังคับเธอ "จะเปิดร้านเมื่อไร ต้องให้อาจารย์ไปไหม"

ฉินหรูเยียนโบกมือปฏิเสธ "อีกสามวันค่ะ จะกล้ารบกวนอาจารย์ให้มาได้ยังไงคะ หนูแค่รายงานความคืบหน้าให้อาจารย์ทราบ อาจารย์จะได้สบายใจค่ะ"

ตอนที่เธอกลับประเทศ เจนนิเฟอร์กำชับเธอหลายต่อหลายครั้งว่าอย่าทิ้งงานออกแบบเสื้อผ้า เธอไม่อยากทำให้อาจารย์ผิดหวัง ช่วงหลายปีที่อยู่ต่างประเทศ เจนนิเฟอร์ช่วยเหลือเธอไว้มากมาย

เจนนิเฟอร์ได้ฟังก็ยิ้ม "ได้ อาจารย์ไม่ไปก็ได้ รอเธอได้รางวัลแล้วค่อยมาเยี่ยมอาจารย์ แต่เธอเปิดร้านทั้งที อาจารย์ก็ต้องเตรียมของขวัญให้สักชิ้น"

ในวัยนี้ เจนนิเฟอร์ยังไม่มีลูกหลาน อยู่ตัวคนเดียวมาตลอด

ตอนยังสาว เธอเองก็เคยมีคนรักที่รู้ใจกันดี ทว่าด้วยเหตุผลทางครอบครัว สุดท้ายทั้งสองก็ต้องแยกทางกัน

เธอตัดสินใจเด็ดขาดเดินทางไปต่างประเทศ ทุ่มเททั้งชีวิตให้กับการงาน สำหรับฉินหรูเยียนนั้น เธอรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกพบ ประกอบกับฉินหรูเยียนมีพรสวรรค์สูงจริงๆ เธอถึงได้รับเป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวของเธอ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง