บทที่ 70 สตูดิโอเปิดกิจการ 2 & อดีตกับอาจารย์

ฉินหรูเยียนให้ความเคารพอาจารย์ของเธอเสมอมา เธอตั้งใจฟังคำสอนจากคนในหน้าจอวิดีโอคอล ทั้งคู่พูดคุยกันอีกสักพักจึงวางสาย

ณ ประเทศ H

หลังจากวางสาย เจนนิเฟอร์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน

“ขนส่งของที่เป็นสมบัติล้ำค่าประจำร้านกลับไปให้เสี่ยวเยียนที เอาแบบแอร์คาร์โก้นะ” สั่งเสร็จเธอก็วางสายทันที

สี่ปีที่แล้ว ในงานประกวดนักออกแบบที่จัดขึ้นทุกๆ สามปีของแบรนด์เซียงเจีย นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับฉินหรูเยียน

จนถึงตอนนี้เธอยังจำได้ดี ตอนนั้นฉินหรูเยียนไว้ผมสั้นเสมอหู ผลงานของเธอเป็นชุดเดรสเกาะอกสีดำที่ไร้การตกแต่งใดๆ เส้นสายดูเรียบง่ายจนค่อนไปทางยุ่งเหยิงเสียด้วยซ้ำ

ตอนแรกเธอก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะภาพสเก็ตช์นั้นดูธรรมดาและไร้จุดเด่น ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเลื่อนผ่านไป ฉินหรูเยียนก็เดินเข้ามาตรงหน้าเธอพอดี

เด็กสาวตรงหน้าผิวขาวจัด ใบหน้ามีแววความดื้อรั้นแบบเด็กวัยรุ่น ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับดูเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ เธอให้ความรู้สึกเย็นชาจนเข้าถึงยาก หัวใจของเจนนิเฟอร์กระตุกวูบ เด็กสาวคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนคนที่กำลังสิ้นหวัง และกำลังมองหาทางรอดสุดท้ายเพียงทางเดียว

เธอรับภาพวาดมาจากมือเด็กสาว พยักหน้าให้ครั้งหนึ่งแล้วเตรียมหันหลังเดินจากไป ทว่ากลับอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเรียก

“หนูคะ เดี๋ยวก่อน”

ฉินหรูเยียนไม่ได้ตั้งความหวังอะไรไว้แต่แรก เพราะรู้ดีว่าผลงานของตัวเองไม่ได้โดดเด่น พอถูกกรรมการเรียกไว้ก็หันกลับมาตามสัญชาตญาณ แววตาของเธอหม่นแสงและเต็มไปด้วยความหดหู่ เมื่อได้ยินเสียงเรียก เธอก็หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมา

“อาจารย์เรียกหนูเหรอคะ?”

น้ำเสียงของเธอฟังดูเย็นเยียบ ทว่ากิริยามารยาทกลับนอบน้อม ทำให้เห็นได้ชัดว่าเป็นเด็กที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี

เจนนิเฟอร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น “ฉันมีหัวข้อหนึ่งจะให้เธอ เธอช่วยวาดขึ้นมาใหม่เดี๋ยวนี้ได้ไหม?”

เธอไม่รู้ว่าเด็กสาวคนนี้ผ่านอะไรมาบ้าง แต่ดูจากใบหน้าและภาษาที่ใช้ เธอก็เดาได้ว่าเด็กคนนี้ต้องมาจากประเทศฝั่งตะวันออกเช่นเดียวกับเธอ เธอไม่แน่ใจว่าภาพวาดชุดสีดำเมื่อครู่นี้เป็นเพียงภาพลวงตา หรือเด็กคนนี้มีพรสวรรค์ในการใช้ภาพวาดเข้าถึงจิตใจคนได้จริงๆ เธอจึงอยากพิสูจน์สมมติฐานของตัวเองดูสักครั้ง

ฉินหรูเยียนเม้มริมฝีปากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบรับ “ได้ค่ะ”

เธอปลดกระเป๋าเป้ออกจากหลังแล้วนั่งลงบนพื้นอย่างไม่ถือสา ก่อนจะหยิบกระดาษและดินสอออกมา

“หนูไม่มีอุปกรณ์อื่นเลย มีแค่กระดาษกับดินสอ อาจารย์ว่าพอจะใช้ได้ไหมคะ?”

เจนนิเฟอร์เห็นแววตาของเด็กสาวเริ่มมีประกายขึ้นมา จึงเดาได้ว่าเธอคงรักการวาดรูปจริงๆ เลยยิ้มออกมา

“ได้สิ ลองวาดภาพครอบครัวดูไหมล่ะ?”

ฉินหรูเยียนชะงักไปเล็กน้อย มือที่จับดินสอกำแน่นขึ้น เธอหลุบสายตาลงต่ำอยู่นานกว่าจะเงยหน้าขึ้นมา แววตาของเธอไหววูบ

“ได้ค่ะ”

พูดจบเธอก็หยิบแผ่นรองวาดมาวางบนตัก ก่อนจะจรดดินสอลงบนกระดาษ

ทันทีที่เจนนิเฟอร์เรียกเธอไว้ เสียงรอบข้างก็เงียบลงทันตา เกือบทุกคนรู้ดีว่าเจนนิเฟอร์ไม่ใช่แค่กรรมการในวันนี้ แต่ยังเป็นผู้ก่อตั้งแบรนด์เซียงเจียด้วย ถ้าเธอเอ่ยปากอยากรับใครสักคนไว้กับตัว คนคนนั้นยังจำเป็นต้องผ่านการคัดเลือกรอบสองรอบสามอีกหรือ? ทุกสายตาจึงหันมาจับจ้องที่จุดนี้โดยอัตโนมัติ

บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัด ทุกคนต่างเฝ้ามองเด็กสาวชาวตะวันออกผู้ไร้เครื่องสำอางบนใบหน้าที่กำลังนั่งวาดรูปอยู่บนพื้นอย่างใจจดใจจ่อ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ฉินหรูเยียนลุกขึ้นยืน เธอเดินตรงเข้าไปส่งภาพวาดนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"หนูต้องรีบกลับไปเรียนที่มหาวิทยาลัยต่อ ขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณอาจารย์มากค่ะ"

พูดจบเธอก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

เบื้องหลังนั้น เจนนิเฟอร์ก้มมองภาพวาดในมือแล้วขมวดคิ้ว ภาพครอบครัวควรจะเป็นภาพที่แสดงถึงความสุข แต่สิ่งที่เด็กคนนี้วาดกลับไม่ใช่…

ในภาพเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังจ้องมองแผ่นหลังของพ่อแม่ที่กำลังเดินจากไปไกลแสนไกล เธอใช้เทคนิคการไล่ระดับน้ำหนักดินสอทำให้แผ่นหลังนั้นดูเลือนราง ให้ความรู้สึกว่างเปล่าจนน่าอึดอัดใจ

ภาพครอบครัวของคนอื่นล้วนเต็มไปด้วยความอบอุ่นสมบูรณ์ แต่ภาพครอบครัวของเด็กคนนี้กลับแฝงความสิ้นหวัง เป็นความสิ้นหวังที่รู้บทสรุปอยู่แล้วว่าจะต้องจบลงอย่างไร

มือของเธอที่กำกระดาษวาดภาพอยู่แน่นขึ้นเล็กน้อย เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเงยหน้ามองตามแผ่นหลังของฉินหรูเยียนที่ห่างออกไป ร่างนั้นดูบอบบาง อ้างว้างและโดดเดี่ยว เจนนิเฟอร์ขมวดคิ้วแล้วตัดสินใจทันที

"ไปสืบมาว่าเด็กคนนี้เรียนอยู่ที่ไหน ถ้ามีโอกาสก็ทาบทามตัวมาให้ได้"

ไม่ใช่เพราะฉินหรูเยียนวาดได้สวยงามที่สุดหรอก แต่เป็นเพราะเจนนิเฟอร์รู้สึกว่าภาพวาดของเธอสามารถกระแทกใจคนได้ แค่ภาพครอบครัวใบเดียวกลับทำให้คนดูรู้สึกถึงความโศกเศร้าที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเจ้าของผลงานได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ เจนนิเฟอร์ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกที่เพียงแค่เห็นภาพก็เข้าใจถึงความทุกข์ระทมที่ฝังรากลึกในใจแบบนี้มานานมากแล้ว

ไม่นานหลังจากที่ฉินหรูเยียนกลับถึงมหาวิทยาลัย เธอก็ได้รับโทรศัพท์ ปลายสายแนะนำตัวอย่างสุภาพและแจ้งว่าเธอผ่านการคัดเลือกแล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าทดสอบรอบถัดไป และสามารถเข้ามาฝึกงานได้ทุกเมื่อในเวลาที่ไม่มีเรียน

เธอกำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มถึงกับชะงักไป ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงนอบน้อมและเรียบเฉย

"อาจารย์ท่านที่ให้หนูวาดรูปสดเมื่อวันนี้ใช่ไหมคะ?"

เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะผลงานของเธอเมื่อเทียบกับคนอื่นที่แสดงทักษะอย่างแพรวพราวแล้วถือว่าด้อยกว่ามาก ตัวเธอเองหลังจากกลับมาคิดทบทวนก็ยังรู้สึกเสียดายที่ทำได้ไม่ดีพอ ไม่คิดว่าจะเข้าตากรรมการได้เลย

"ใช่ค่ะ คุณฉิน" เมื่ออีกฝ่ายติดต่อเธอได้ ย่อมต้องรู้ข้อมูลพื้นฐานของเธออยู่บ้าง "รายละเอียดต่างๆ รบกวนคุณมาคุยกับเจนนิเฟอร์ด้วยตัวเองที่สำนักงานใหญ่เมื่อคุณสะดวกนะคะ"

ในรอบสิบปีมานี้ นี่เป็นลูกศิษย์คนแรกที่เจนนิเฟอร์ถูกใจและอยากลงมือสอนด้วยตัวเอง ผู้รับผิดชอบดูแลเรื่องนี้จึงไม่กล้าละเลย รีบปรับท่าทีให้อ่อนน้อมลงตามสัญชาตญาณทันที

ฉินหรูเยียนอึ้งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะมีเรื่องดีๆ แบบนี้เกิดขึ้น เธอจึงรีบตอบตกลงไปทันที ก่อนจะนึกตำหนิตัวเองที่ดูตื่นเต้นจนขาดความสุขุม

ทั้งสองคุยกันอีกสองสามประโยคเพื่อตกลงเวลาและสถานที่ก่อนจะวางสายไป

เมื่อได้พบกับเจนนิเฟอร์ในเวลาต่อมา เธอถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายคือผู้ก่อตั้งแบรนด์เซียงเจีย ทั้งคู่พูดคุยกันหลายเรื่อง ส่วนใหญ่เป็นเจนนิเฟอร์ที่ชวนคุยและเธอเป็นฝ่ายฟัง คอยขานรับเป็นครั้งคราว

"หนูน้อย ฉันชอบภาพวาดวันนั้นของเธอมากนะ สวยทั้งสองภาพเลย ที่จริงที่ให้เธอลองวาดใหม่ในตอนนั้น เพราะฉันอยากจะยืนยันให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาดไป และเธอก็ไม่ทำให้ฉันผิดหวัง เธอมีความสามารถในการถ่ายทอดความคิดผ่านผลงานให้คนอื่นสัมผัสได้ง่ายๆ ฉันไม่เจอเด็กที่มีจิตวิญญาณแบบนี้มานานแล้ว ถ้าเธอไม่รังเกียจ อยากมาเป็นลูกศิษย์ของฉันไหม? ฉันอายุจะห้าสิบแล้ว ยังหาทายาทที่จะมาสืบทอดไม่ได้เลย"

ฉินหรูเยียนอึ้งไป เธอไม่คิดว่าเจนนิเฟอร์จะอยากสอนเธอด้วยตัวเอง แถมยังเอ่ยปากรับเป็นศิษย์

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเธอก็พยักหน้า

"แต่ตอนนี้หนูยังเรียนอยู่ เกรงว่าจะแบ่งเวลาไม่ค่อยได้ค่ะ"

เห็นเธอตอบตกลง เจนนิเฟอร์ก็ยิ้มออกมา ท่าทางดูผ่อนคลายลงพลางพิงหลังกับพนักเก้าอี้

"เรื่องเรียนของเธออย่าได้ขาดเชียวล่ะ เวลาไม่มีเรียนก็แวะมาหาฉัน ฉันจะช่วยสอนงานให้ ถือว่ามาคุยเป็นเพื่อนแก้เหงาให้ฉันไปด้วย"

ฉินหรูเยียนพยักหน้ารับคำแล้วเอ่ยเรียก

"อาจารย์คะ"

เจนนิเฟอร์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะยัดซองแดงใบใหญ่ใส่มือเธอ

"เราก็คนบ้านเดียวกัน ธรรมเนียมนี้จะทิ้งไม่ได้ รับไปเถอะ ถือว่าให้เกียรติฉันในฐานะอาจารย์นะ"

ฉินหรูเยียนจำต้องรับไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้

เจนนิเฟอร์จิบน้ำหนึ่งอึกเพื่อดึงตัวเองกลับมาจากห้วงความทรงจำ ภายในร้านของเธอแขวนชุดเดรสที่เธอออกแบบในสมัยเริ่มก่อตั้งแบรนด์เซียงเจียจนโด่งดังเป็นพลุแตกเอาไว้ เธอจำได้ว่าครั้งแรกที่ฉินหรูเยียนเห็นชุดนี้ เธอพึมพำออกมาคำหนึ่งว่า

"การเกิดใหม่"

เธอตัดสินใจมอบชุดที่เป็นสมบัติล้ำค่าประจำร้านและเป็นชุดที่ฉินหรูเยียนเป็นคนตั้งชื่อให้แก่เธอ ด้วยความที่อีกฝ่ายเป็นคนฉลาด เธอคงจะเข้าใจความปรารถนาดีในฐานะอาจารย์ของเธอสินะ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง