บทที่ 100 เชื่อไว้บ้างเถอะ

พอกินบะหมี่เสร็จ เจียงฉีก็อ้างว่าคืนนี้ที่ร้านอาจจะมีลูกค้าและต้องเปิดจนดึก จึงบอกให้หวังจั๋วกลับไปก่อน รอจนเก็บกวาดข้าวของในร้านเรียบร้อยแล้วค่อยปิดร้านตามเวลาปกติ

ระหว่างทางกลับบ้าน หวังเอ้อร์ยาเล่าความทรงจำที่เธอเพิ่งนึกขึ้นมาได้ให้ทั้งสามคนฟังอย่างละเอียด

หลังจากหวังเอ้อร์ยาได้ความทรงจำตอนยังมีชีวิตกลับคืนมาจากโรงภาพยนตร์กาลเวลา เธอก็ไปเข้าคิวรอไปเกิดใหม่ที่ยมโลกตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการไปเกิดใหม่ปกติต้องเข้าคิวรอนานหลายปีอยู่แล้ว หรือเป็นเพราะช่วงหลายปีที่หวังเอ้อร์ยาล่องลอยอยู่นั้น โลกมนุษย์เกิดสงครามจนมีคนล้มตายมากเกินไป ทำให้วิญญาณที่รอไปเกิดมีล้นหลามจนเจ้าหน้าที่ยมโลกจัดการไม่ทันกันแน่

เอาเป็นว่า พอบ่ายวันนั้นหวังเอ้อร์ยาไปเข้าคิว เจ้าหน้าที่ก็บอกเธอว่า อาจจะต้องรอสักสิบถึงยี่สิบปี

ตอนที่หวังเอ้อร์ยายังมีชีวิตอยู่ มนุษย์ถูกแบ่งออกเป็นชนชั้นวรรณะ และเธอคือคนระดับล่างสุด พอตายเป็นผี ผีในยมโลกก็ถูกแบ่งชนชั้นกลายๆ เช่นกัน เธอก็ยังคงเป็นผีชั้นต่ำสุดอยู่ดี

พวกที่ตอนมีชีวิตใช้อำนาจบาตรใหญ่ ทำชั่วสารพัด พอตายไปก็ถูกส่งลงนรกเบื้องล่างเพื่อชดใช้กรรม ไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะมาต่อคิวไปเกิดเป็นมนุษย์ ผีที่มีสิทธิ์เข้าคิวล้วนเป็นผีดีทั้งนั้น ทว่าในหมู่ผีดีด้วยกันก็ยังมีช่องว่างทางชนชั้นและคอยเหยียดกันเองอยู่ดี

พวกที่ตอนมีชีวิตฐานะมั่งคั่ง มีญาติมิตรลูกหลานมากมาย ตายไปมีป้ายวิญญาณให้คนกราบไหว้บูชา ทั้งยังมีคนเผาธูปเทียนกระดาษเงินกระดาษทองส่งมาให้อย่างสม่ำเสมอ ย่อมเป็นผีผู้ดีมีอันจะกินอย่างไม่ต้องสงสัย

ส่วนพวกที่ฐานะปานกลาง แต่ลูกหลานกตัญญู คอยเซ่นไหว้ตามเทศกาลต่างๆ ก็ยังพออยู่พอกิน

คนที่น่าเวทนาที่สุดก็คือพวกอย่างหวังเอ้อร์ยา ครอบครัวยากจนแถมตายตั้งแต่อายุน้อย พอสิ้นใจก็ถูกลากไปทิ้งตามป่าเขารกร้าง เอาเสื่อฟางห่อร่างฝังไว้ส่งๆ ป้ายหลุมศพสักอันยังไม่มี กลายเป็นผีเร่ร่อนไร้ญาติ พ่อแม่พี่น้องไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายไปแล้ว หรือแย่กว่านั้นก็คือถูกครอบครัวลืมเลือนไปเนิ่นนาน

ผีประเภทนี้ต่อให้ลงไปถึงปรโลก ผีตนอื่นที่มีคนเซ่นไหว้ก็ยังพลอยดูถูก แม้จะไม่ถึงขั้นรังแก แต่ก็ไม่อยากมาสุงสิงด้วยแน่นอน

“ฉันจำได้แค่ช่วงสิบปีแรกตอนยืนต่อแถวอยู่ข้างล่างน่ะค่ะ จริงๆ พวกผีที่ยืนต่อแถวด้วยกันนิสัยดีมากเลยนะคะ ทุกคนล้วนตายแล้วมารอคิวไปเกิดใหม่ทั้งนั้น ถ้าชาติก่อนไม่ได้มีความแค้นเคืองกันจริงๆ ก็ไม่มีใครแกล้งผีตนอื่นหรอกค่ะ เพียงแต่พวกเขาเห็นว่าฉันไม่มีคนเซ่นไหว้ ไม่มีบุญกุศล ไม่มีความรู้ แถมยังไม่ประสีประสาเรื่องอะไรสักอย่าง ก็เลยไม่ค่อยอยากคุยกับฉันเท่าไหร่”

“แล้วเครื่องเซ่นไหว้นี่มีประโยชน์อะไรล่ะ คนเราตายไปเป็นผีอยู่ข้างล่าง ยังต้องใช้ของพวกนี้ไปซื้อของอีกเหรอ” หวงฟู่กุ้ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หวังเอ้อร์ยาส่ายหน้า “หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ถึงข้างล่างจะมีบ้านให้อยู่ หุงหาอาหารได้ เย็บเสื้อผ้าได้ ทำงานได้ก็เถอะ แต่พวกเขาบอกกันว่านั่นเป็นเพราะท่านยมทูตในยมโลกกลัวพวกวิญญาณจะว่างเกินไประหว่างต่อแถวนานเป็นปีๆ ก็เลยใช้เวทมนตร์เสกขึ้นมาให้ทำแก้เบื่อน่ะค่ะ”

“เห็นว่าเครื่องเซ่นไหว้เอาไปแลกบ้านที่ดีกว่าเดิมได้ด้วยนะคะ แต่ไม่มีผีตนไหนยอมแลกหรอก ทุกคนอยากเก็บเครื่องเซ่นกับบุญกุศลไว้ไปเกิดในภพภูมิที่ดีมากกว่า”

“พวกพี่ๆ บางคนใจดีมากเลยค่ะ ไม่รังเกียจที่หนูเป็นผีเร่ร่อนไร้ญาติ แถมยังชวนหนูไปอยู่ด้วยกันอีก”

“พวกพี่เขาเล่านิทานให้ฟัง สอนทำขนม ปักผ้า ถักพู่ สอนทำรองเท้า ชงชา สอนอะไรตั้งหลายอย่างเลยค่ะ ถึงแม้ของพวกนี้พอข้ามสะพานไน่เหอ ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งแล้วจะต้องลืมหมดอยู่ดี แต่ทุกคนก็คิดว่าถ้าหนูจำติดตัวไปได้สักนิด ชาติหน้าอาจจะได้ไปเป็นสาวใช้ธรรมดาๆ คอยรับใช้คุณหนูคุณนายอยู่เรือนหน้าก็ได้”

พูดถึงตรงนี้ หวังเอ้อร์ยาก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข “เถ้าแก่คะ หนูเรียนวิธีทำขนมกุ้ยฮวากับพี่สาวคนหนึ่งมาตั้งนาน พรุ่งนี้เช้าหนูจะทำมาให้ชิมนะคะ!”

“ได้สิ” เจียงฉียิ้มรับ

ใครจะไปคาดคิดล่ะว่าหวังเอ้อร์ยาที่ดูเหมือนการ์ดระดับเอ็น ธรรมดาที่สุด จะแอบพยายามอย่างหนักอยู่เงียบๆ มาหลายสิบปี

“จริงสิ เอ้อร์ยา นึกความทรงจำช่วงสิบปีแรกในยมโลกได้แล้ว แบบนี้ตอนนี้อ่านออกเขียนได้เยอะขึ้นบ้างไหม” เจียงฉีคิดว่าหวังเอ้อร์ยาขยันฝึกฝนในยมโลกตั้งสิบปี ได้เรียนรู้ทักษะตั้งมากมาย อย่างน้อยก็น่าจะได้เรียนรู้หนังสือมาบ้างสักนิด

หวังเอ้อร์ยาส่ายหน้า “ยังอ่านไม่ออกหรอกค่ะ พวกพี่สาวที่อยู่กับหนูล้วนเป็นสาวใช้ชั้นล่าง ไม่มีใครรู้หนังสือสักคน”

“มีแต่สาวใช้คนสนิทที่โตมาพร้อมกับคุณหนูตระกูลใหญ่เท่านั้นแหละค่ะที่รู้หนังสือ สาวใช้พวกนั้นเก่งมากเลยนะคะ ทั้งอ่านออกเขียนได้ คิดบัญชีเป็น แล้วยังช่วยเจ้าบ้านดูแลกิจการได้ด้วย”

ในยุคสมัยที่หวังเอ้อร์ยาเคยมีชีวิตอยู่ ความรู้ถือเป็นของหรูหราราคาแพงลิบลิ่วจริงๆ แม้แต่ตอนต่อแถวรอไปเกิดในยมโลกก็ยังเป็นเช่นนั้น หากมองตามลำดับชนชั้นของเหล่าวิญญาณ ผีที่มีความรู้ย่อมไม่ลดตัวมาสุงสิงกับผีเด็กอย่างหวังเอ้อร์ยาอยู่แล้ว

การแบ่งปันความทรงจำของหวังเอ้อร์ยาจบลงเพียงเท่านี้

แม้ว่าเธอจะได้เรียนรู้ทักษะใหม่ๆ มามากมายตอนที่เป็นผี และได้ลองซ้อมเสมือนจริงด้วยภาพมายามาไม่น้อย แต่เอาเข้าจริงมันก็เป็นแค่ความรู้เชิงทฤษฎี ยังไม่เคยได้ลงมือทำของจริงเลยสักครั้งเดียว

หวังเอ้อร์ยาบอกด้วยความกระตือรือร้นว่าช่วงสองสามวันนี้จะเอาทักษะที่นึกขึ้นมาได้ไปลองฝึกทำของจริงดูให้หมด เพื่อดูว่าตัวเองทำได้ดีแค่ไหน

เพื่อแสดงการสนับสนุน เจียงฉีจึงจัดสรรงบประมาณสำหรับฝึกฝนให้เธอแปดร้อยหยวน เพื่อให้เธอกล้าทดลองได้อย่างเต็มที่

เนื่องจากมัวแต่ฟังหวังเอ้อร์ยาเล่าเรื่องชีวิตช่วงหลายปีที่เป็นผีในยมโลกระหว่างทางจนเพลิน พอกลับถึงบ้าน เวลาก็ปาเข้าไปห้าทุ่มกว่าแล้ว

เวลานี้หวังจั๋วไม่มีทางเข้านอนแน่นอน เจียงฉีเดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายคงกำลังเล่นเกมหรือไม่ก็ดูโทรทัศน์อยู่ ทว่าเจ้าตัวกลับกำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือ

แถมยังอ่านวิทยานิพนธ์เสียด้วย

ในฐานะนักศึกษาปริญญาโทผู้เปี่ยมคุณสมบัติ ต่อให้เป็นช่วงวันหยุดก็ต้องพกแล็ปท็อปติดตัวเพื่อเตรียมพร้อมทำงานให้อาจารย์ที่ปรึกษาตลอดเวลา แม้ว่าเจ้าเครื่องนี้จะนอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าเดินทางมาตลอดหลายวันก่อนหน้า และเพิ่งจะถูกหยิบออกมาก็ตาม

หวังจั๋วไม่เพียงแค่นั่งอ่านวิทยานิพนธ์ แต่ยังเปิดบทสวดมหากรุณาธารณีสูตรเสียงดังลั่นจากมือถือคลอไปด้วยระหว่างอ่าน

เจียงฉี “…”

นี่มันเคล็ดลับการอ่านวิทยานิพนธ์แนวใหม่หรืออย่างไร

“นายเป็นอะไรของนายเนี่ย” เจียงฉีถึงกับงงเต๊ก

หวังจั๋วตอบหน้าตาย “ขับไล่สิ่งชั่วร้าย”

จากนั้นเขาก็สลับหน้าจอ เลิกอ่านวิทยานิพนธ์วิชาการ แล้วเปลี่ยนไปเปิดตำราปรัชญามาร์กซิสต์แทน

เจียงฉี “???”

หวังจั๋วถอนหายใจยาว “เหล่าเจียง ถึงฉันจะรู้ว่าพูดแบบนี้มันไม่ค่อยสมกับสาขาที่เราเรียนมาเท่าไหร่ แต่เมื่อก่อนเวลาพวกเราไหว้พระขอพรก่อนสอบก็มักจะพูดกันไม่ใช่เหรอ ไอน์สไตน์เคยกล่าวไว้ว่า เมื่อนักวิทยาศาสตร์ปีนขึ้นไปจนถึงยอดเขา ก็จะพบว่านักเทววิทยานั่งรออยู่ที่นั่นตั้งนานแล้ว”

“ปลายทางของวิทยาศาสตร์คือเทววิทยา ฉันขอเอาผลการเรียนรู้ตลอดหลายปีบวกกับความรู้ฟิสิกส์เชิงลึกตลอดหลายเดือนนี้เป็นประกันเลยว่า บทสยองขวัญที่นายเพิ่งซื้อมานั่นน่ะ มันไม่สะอาดจริงๆ!”

เจียงฉี “?”

นี่คือเหตุผลที่นายเอาวิทยานิพนธ์ ลัทธิมาร์กซ์ กับมหากรุณาธารณีสูตรมารวมพลังกันปราบผีเรอะ

เจียงฉีรินนมให้หวังจั๋วแก้วหนึ่ง “นายคิดมากไปเองทั้งนั้น ฉันก็อธิบายให้พวกนายฟังไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ เครื่องตัดสัญญาณ หุ่นกล สวิตช์กลไก ทุกอย่างเป็นวิทยาศาสตร์ล้วนๆ ไสยศาสตร์ตรงไหนกัน”

หวังจั๋วรับนมไปจิบอึกหนึ่ง “นายไม่ได้ไปเจอเอง นายไม่เข้าใจหรอก”

“เฮ้อ ฉันกลับไปอ่านในห้องดีกว่า จะได้ไม่กวนนาย เหล่าเจียง นายก็รีบนอนล่ะ”

พูดจบ หวังจั๋วก็ลุกขึ้นอุ้มคอมพิวเตอร์เดินเข้าห้องไป ก่อนจะเดินเลี้ยวกลับออกมาเข้าครัว แล้วหยิบกระเทียมติดมือไปกลีบหนึ่ง

“…ถึงกระเทียมจะขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ก็เถอะ แต่ถ้าฉันจำไม่ผิด มันมีไว้ไล่แวมไพร์ไม่ใช่เรอะ…”

“ช่างเถอะ เชื่อไว้บ้างไม่เสียหาย” หวังจั๋วยัดกระเทียมใส่กระเป๋าเสื้อตรงหน้าอก

เจียงฉีคิดในใจว่า คราวหน้าคงต้องเตือนลี่ลี่ให้เพลาๆ มือลงหน่อยเวลาหลอกคนเสียแล้ว

ดูเอาเถอะ โดนหลอกจนขวัญหนีดีฝ่อ ทั้งศาสตร์ตะวันออก ตะวันตก วิทยาศาสตร์ หรือไสยศาสตร์ อะไรที่พอจะงัดมาใช้ได้ พี่แกเล่นประเคนออกมาเสียเกลี้ยงกระเป๋าแล้ว