บทที่ 253 ตอนยาว

เวลา 6 นาฬิกา 5 นาที นาฬิกาปลุกของอู๋จิ่งอี๋ ดีไซเนอร์หน้าใหม่ดังขึ้นตรงเวลาเป๊ะ

อู๋จิ่งอี๋หลับตาพลางยื่นมือไปควานหาโทรศัพท์ข้างหมอน ควานไปก็ไม่เจออะไร สุดท้ายเสียงกระหน่ำปลุกอย่างไม่ลดละก็ทำให้เธอตื่นเต็มตาจนได้ จึงจำใจลืมตาแล้วลุกขึ้นนั่ง พบว่าโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างหมอนก่อนนอน ตอนนี้ระเห็จไปอยู่ที่ปลายเท้าเรียบร้อยแล้ว

เธอกดปิดนาฬิกาปลุกแล้วตบหน้าตัวเองเบาๆ รัวๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะส่งเสียงคร่ำครวญอย่างทรมาน “เฮ้อ ทำไมต้องไปทำงานอีกแล้วเนี่ย เมื่อไรจะอายุห้าสิบห้าได้เกษียณสักทีนะ!”