บทที่ 53 บทห่วยแตกขั้นสะเทือนฟ้า

บ่ายวันอาทิตย์ตอนบ่ายสามโมง ฟางจิ้งส่งข้อความมาหาเจียงฉีเพื่อคุยเรื่องกิจกรรมสร้างทีมของบริษัทในวันพุธ

หลังจากฟางจิ้งรู้ว่าโจวหยวนที่มาร่วมเล่นรอบเดียวกับเขาคือพนักงานที่เสนอให้บริษัทจ้างทีมงานร้านเกมไขคดีมาจัดกิจกรรมสร้างทีม เขาก็เดาได้ทันทีว่าเจียงฉีคงรู้สถานะของเขาตั้งแต่แรกแล้ว

แต่เขาไม่สนใจหรอก เพราะเขาเลือกเฉพาะที่ที่คุณภาพดีที่สุดเท่านั้น

เห็นได้ชัดว่าร้านเกมไขคดีทางช้างเผือกมีบางบท อย่างเช่นบทสร้างทีมแนวแข่งกินบะหมี่ ที่ใช้ฝีมืออันเหนือชั้นเอาชนะร้านอื่นได้ขาดลอย

ในฐานะประธานหนุ่มของบริษัทที่กำลังรุ่งเรืองและมีพนักงานในสังกัดกว่าแปดสิบคน ฟางจิ้งมีเวลาว่างมากพอที่จะตัดสินใจนัดเจียงฉีออกมาคุยต่อหน้า

สถานที่นัดคือร้านกาแฟใกล้ๆ ร้านเกมไขคดี เวลาสี่โมงครึ่ง

ช่วงสุดสัปดาห์เป็นเวลาที่ร้านเกมไขคดีจะยุ่งที่สุดเสมอ บ่ายวันอาทิตย์นี้คนแน่นทุกรอบ ทั้งห้ารอบเต็มเอี้ยด มีแค่เจียงฉีคนเดียวที่ว่างจนมายืนชงชานมอยู่ที่เคาน์เตอร์ชั้นหนึ่ง พลางคุยเล่นกับโจวหยวน

ใช่แล้ว โจวหยวนที่ไม่ต้องทำงานล่วงเวลาในวันอาทิตย์แวะมาดื่มชานมอีกแล้ว

อาจเป็นเพราะชานมเมื่อวานทั้งถูกทั้งอร่อย หรืออาจเป็นเพราะประสบการณ์เล่นบทอันน่าทึ่งหลังดื่มชานมทำให้เธอเกิดความรู้สึกผูกพันแบบแปลกๆ กับร้านเกมไขคดีทางช้างเผือก และที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือ โจวหยวนเมาท์เรื่องซุบซิบในบริษัทกับเรื่องเจ้านายให้เจียงฉีฟังไปตั้งเยอะแล้ว เลยคิดว่าเล่าเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร

สรุปก็คือ โจวหยวนแวะมาเล่าเรื่องประสบการณ์เล่นบทสุดพิลึกพิลั่นของเจ้านายเมื่อวานนี้ที่เธอเพิ่งได้ยินมาเมื่อเช้าให้เจียงฉีฟัง

ต้นสายปลายเหตุที่ว่าทำไมฟางจิ้งถึงโพสต์จุดไข่ปลาลงในโมเมนต์

"คุณไม่รู้หรอกว่ามันหลุดโลกขนาดไหน เมื่อวานพอบอสกับพวกพี่ๆ เล่นบทเสร็จก็ตรงดิ่งไปที่ชมรมละครปริศนาทันที ปรากฏว่าพอไปถึงหน้าร้าน ลูกของผู้จัดการหวังก็ดันเกิดเรื่องขึ้น เหมือนจะตกบันไดจนขาหัก ผู้จัดการหวังเลยต้องรีบบึ่งไปโรงพยาบาล"

"งั้นคนก็ขาดไปคนหนึ่งน่ะสิ?" เจียงฉีถามพลางชงชาไปด้วย

"ใช่สิคะ ตอนแรกบอสเราจองบทกลไกสายฮาไว้ บทนั้นฉันเคยเล่นมาก่อน พอจะนับเป็นบทสร้างทีมได้อยู่หรอก แต่พอคนขาดไปคนหนึ่ง ทางร้านก็หาคนมาเสริมกะทันหันไม่ได้ แล้วพวกเขาก็ไม่อยากเอาดีเอ็มมาลงเล่นด้วย เลยเกลี้ยกล่อมให้บอสเราเปลี่ยนไปเล่นบทดราม่าเรียกน้ำตาสำหรับเจ็ดคนแทน"

"บทดราม่าเนี่ยนะ?" เจียงฉีสงสัย "ทำไมต้องเปลี่ยนเป็นบทดราม่าด้วยล่ะ? เจ้านายคุณเจาะจงจะเล่นบทสร้างทีมไม่ใช่เหรอ? ผมจำได้ว่าตอนเขามาที่ร้านเมื่อวานบ่าย เขายังถามย้ำกับผมอยู่เลยว่า 'ศึกชิงบัลลังก์ยอดเชฟ' เป็นบทสร้างทีมหรือเปล่า"

"นั่นมันมุกหากินประจำของร้านละครปริศนาเขาเลยค่ะ ร้านนั้นเขาชูจุดขายเรื่องบทดราม่า เจ้าของร้านชอบคิดไปเองว่าบทดราม่าร้านตัวเองรันได้ดีมาก ลูกค้าใหม่มาเล่นบทดราม่าแล้วจะมัดใจได้อยู่หมัด เลยชอบกล่อมให้มือใหม่ที่จองบทไว้แล้วเปลี่ยนไปเล่นบทดราม่าอยู่เรื่อย" โจวหยวนดูจะไม่ค่อยชอบร้านนี้เอาเสียเลย น้ำเสียงจึงเต็มไปด้วยความสะใจ "ถ้าเจ้าของร้านนั้นรู้ว่าคำพูดประโยคเดียวนั้นทำให้ชวดงานช้างไปขนาดไหน ป่านนี้คงเสียดายจนอกแทบแตกไปแล้วล่ะค่ะ"

"พอดีที่ร้านเขามีบทดราม่าเข้ามาใหม่ เล่าเรื่องความรักความผูกพันของพ่อแม่ที่มีต่อลูก บอสกับคนอื่นๆ ของเราก็อายุไม่น้อยกันแล้วนี่คะ นอกจากบอสแล้วคนอื่นก็แต่งงานมีลูกกันหมด ทุกคนฟังแล้วก็รู้สึกว่าแนวนี้ก็น่าจะพอไหว"

"ได้ยินมาว่าตอนแรกบอสยืนกรานหัวชนฝาว่าจะไม่ยอมเปลี่ยนบท จะไปลากคนจากบริษัทมาเพิ่มอีกคนให้ได้ แต่เจ้าของร้านละครปริศนาเป่าหูบอสเรา แล้วบอสก็ยังเป็นมือใหม่ เลยโดนกล่อมจนไขว้เขว ยอมตกลงเปลี่ยนบทไปในที่สุด"

"แล้วสรุปว่าบทมันห่วยแตก หรือว่าดีเอ็มร้านเขารันไม่ได้เรื่องล่ะ?" เจียงฉีถาม

โจวหยวนยกชานมขึ้นดื่มอึกใหญ่ "ฉันว่ามีส่วนทั้งสองอย่างแหละ แต่หลักๆ คือบทมันห่วยเองค่ะ"

"ฉันจะเล่าท่อนหนึ่งให้ฟัง จากปากคำของแหล่งข่าวผู้ไม่ประสงค์จะออกนาม เล่าว่าตอนนั้นบอสเราหน้าเขียวปั๊ดเลยล่ะค่ะ"

"ตัวละครที่บอสเราได้ เป็นผู้ชายฐานะไม่ค่อยดี แล้วดันเป็นคู่รักกับตัวละครที่ผู้จัดการเราเล่นพอดี ทั้งสองคนคุยเรื่องจะแต่งงานกันอยู่รอมร่อ แต่ก็ทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง เลยเริ่มทำสงครามประสาทใส่กันชั่วคราว"

"แล้วทีนี้ความพีคมันก็มา!" โจวหยวนตบหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่ด้วยความอิน "เพื่อนสนิทของตัวละครผู้จัดการ แอบชอบตัวละครผู้ชายของบอสเรามาตั้งนานแล้ว"

"เพื่อนสนิทคนนี้ก็เลยสบโอกาสตอนที่บอสเราเมา เข้าไปมีความสัมพันธ์จนท้องขึ้นมา"

เจียงฉี "พรืด…"

"ที่น้ำเน่ายิ่งกว่านั้นคือ เพื่อนสนิทคนนี้ดันเป็นโรคหัวใจ มีลูกไม่ได้! แต่นางก็ดึงดันจะคลอดเด็กคนนี้ออกมาให้ได้ ไม่ห่วงแม้กระทั่งชีวิตตัวเอง คลอดลูกเสร็จเมื่อไหร่ก็คือเวลาตายของนางเมื่อนั้น"

"ก่อนคลอด เพื่อนสนิทคนนี้ก็กุมมือตัวละครผู้จัดการเราไว้ แล้วพูดอย่างซาบซึ้งว่า 'ฉันรู้ว่าฉันมันเป็นมือที่สาม ฉันทำลายชีวิตแต่งงานของเธอ แทรกกลางความรักของเธอ แต่ฉันรักเขามากจริงๆ นะ ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจฉัน อีกเดี๋ยวฉันก็ต้องตายแล้ว ฉันกลัวเหลือเกินว่าพอฉันตายไปจะไม่มีใครดูแลลูก เพราะงั้นฉันขอร้องเธอได้ไหม ช่วยเป็นแม่แทนฉัน คอยดูแลลูกของฉันให้ดีทีนะ'"

เจียงฉีฟังจนอึ้งกิมกี่

"ให้ตายสิ" เจียงฉีอุทานด้วยความทึ่ง "เล่นบทพรรค์นี้จบแล้ว เจ้านายคุณยังไม่ขยาดเกมไขคดี แถมเมื่อเช้านี้ยังไปเล่นต่ออีกบทเนี่ยนะ"

ใช่แล้ว เมื่อเช้าตอนสิบโมง ฟางจิ้งเพิ่งพาทีมงานชุดเดิมจากเมื่อคืนไปเล่นบทสร้างทีมที่หอนักสืบเจซีมาอีกรอบ

เล่นติดกันสามบทภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ความทุ่มเทระดับนี้ชวนให้นับถือจริงๆ

"ไม่งั้นจะได้เป็นเจ้านายเหรอคะ สภาพจิตใจแกร่งสุดๆ" โจวหยวนเริ่มชมเจ้านาย "ถ้าเป็นฉันไปเล่นบทนั้นนะ คงไม่อยากแตะเกมไขคดีไปทั้งเดือนแน่ๆ ยกเว้นบทกินบะหมี่ไว้อย่างหนึ่งนะ"

"คนของชมรมละครปริศนาคิดอะไรอยู่นะ ถึงได้กล้าแนะนำบทห่วยแตกบรรลัยขนาดนี้ให้ลูกค้าเล่น" ในฐานะเจ้าของร้านเกมไขคดีเหมือนกัน เจียงฉีไม่เข้าใจกระบวนการคิดของอีกฝ่ายเลยจริงๆ

บทที่เฒ่าจอห์นบอกว่าหมดปัญญาจะแก้ อย่างบทที่ใช้ถุงยางอนามัยรัดคอตายนั่น เจียงฉีก็เก็บซ่อนไปแล้ว และบอกให้เจียงปิงเอาไปโพสต์ขายเลหลังถูกๆ ในกลุ่มมือสอง

เจียงฉีเดิมทีคิดว่าบทแบบนั้นก็พิลึกเกินทนแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะมีบทที่พิลึกกึกกือยิ่งกว่านี้อีก

"คงคิดว่าบอสเรากับคนอื่นๆ เป็นมือใหม่เลยหลอกง่ายละมั้งคะ" โจวหยวนว่า "มือใหม่ไม่เรื่องมากเรื่องเลือกบทหรอก โดยเฉพาะพวกเด็กสาววัยรุ่น เล่นครั้งแรกขอแค่เล่นแล้วเข้าใจ ไม่ว่าจะบทอะไรก็รู้สึกว่าสนุกทั้งนั้นแหละ"

"แต่ได้ยินมาว่าบทที่บอสไปเล่นที่เจซีวันนี้คุณภาพค่อนข้างดีเลยนะคะ เขาน่าจะพอใจอยู่"

"เจซีนี่เขาเจ๋งจริงๆ นะ ไม่ใช่แค่ทำเลดี แต่งร้านสวย ดีเอ็มในร้านพวกนั้นก็ฝีมือดีกันทุกคน มีแต่หนุ่มหล่อสาวสวยทั้งนั้น เจ้าของร้านยังยอมทุ่มเงินก้อนโตยิงโฆษณาอีก บนแอปรวมรีวิวก็ได้อันดับหนึ่ง ร้านเขาคู่ควรกับตำแหน่งจริงๆ ค่ะ" โจวหยวนถอนหายใจออกมา

"เถ้าแก่เจียง ถ้าเกิดบอสเรารู้สึกว่าเจซีดูเป็นมืออาชีพกว่า คนเยอะกว่า แล้วเลือกพวกเขาขึ้นมาจะทำยังไงดีล่ะคะ?" โจวหยวนเริ่มเป็นกังวลแทนเจียงฉีแล้ว

เจียงฉีกำลังใช้ไม้เสียบสะกิดไส้กรอกบนเตาย่างพลางพูดอย่างใจเย็น "เจ้านายคุณมีโอกาสสูงมากที่จะเลือกพวกเราแล้วล่ะ"

"เขาเพิ่งส่งข้อความมาทางวีแชต นัดผมไปคุยกันที่ร้านกาแฟตรงสี่แยกตอนสี่โมงครึ่ง"

เจียงฉีรู้สึกว่าการที่ฟางจิ้งตัดสินใจได้เร็วขนาดนี้ ต้องยกความดีความชอบให้ชมรมละครปริศนาที่ช่วยส่งเสริมอย่างงาม

บทของหอนักสืบเจซีจะดีแค่ไหน แต่พอไปเล่นต่อจากบทห่วยแตกบรรลัยที่ฟางจิ้งเล่นเมื่อวาน ย่อมต้องถูกหักคะแนนไปบ้าง

ร้านของเจียงฉีเล่นเป็นร้านแรก เจซีเล่นเป็นร้านสุดท้าย หัวท้ายประกบกัน โดยมีบทห่วยแตกบรรลัยคั่นอยู่ตรงกลาง เจียงฉีย่อมเป็นฝ่ายที่ได้เปรียบเต็มประตูอย่างไม่ต้องสงสัย

"เยี่ยมไปเลย!" โจวหยวนร้องออกมาด้วยความดีใจ

คนรู้ก็รู้ว่าเธอเป็นพนักงานของฟางจิ้ง แต่คนไม่รู้อาจนึกว่าเธอเป็นพนักงานของเจียงฉีเสียอีก

"เถ้าแก่เจียง คุณต้องคว้างานนี้มาให้ได้นะคะ!"

"วันสร้างทีมฉันจะได้กินบะหมี่จนสะใจไหม ขึ้นอยู่กับคุณแล้วนะ!"