บทที่ 82 ซัดรวดเดียวสามชาม

ตอนที่เจียงฉีพาหวังจั๋วมาถึงร้าน หวงฟู่กุ้ยยังไม่ได้เริ่มลวกบะหมี่ แต่กงเยี่ยมาถึงแล้ว

ในร้านยังคงไม่มีลูกค้ามาเล่นเกมเหมือนเคย แต่ออร์เดอร์ชานมกลับขายดิบขายดี เจียงหว่านหว่านกับหวังเอ้อร์ยากำลังง่วนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม่หยุด ส่วนหลิวหลาน เฒ่าจอห์น หวงฟู่กุ้ย และฉินช่านต่างออกไปส่งชานมกันหมด

วันนี้ชานมขายดีเป็นพิเศษ ออร์เดอร์ล้นหลามจนเจียงหว่านหว่านต้องจดใส่โพสต์อิทแล้วแปะเรียงไว้บนผนังเพื่อทำตามคิว ป้องกันไม่ให้ตกหล่น

กงเยี่ยนั่งเล่นมือถืออยู่บนโซฟา คราวนี้เขาไม่ได้มามือเปล่า แต่พกเครื่องเคียงสุดหรูมาด้วย นั่นคือคาเวียร์ดอง

พอเห็นกระปุกคาเวียร์เม็ดโตเต่งตึงที่ดูไม่ออกว่าราคาเท่าไรวางเด่นอยู่บนเคาน์เตอร์ เจียงฉีก็แอบคิดจริงจังอยู่สองวินาทีว่าควรจะจ่ายเงินให้กงเยี่ยดีไหม

"ฉันซื้อขนมเปี๊ยะงามาจากแถวสถานีรถไฟน่ะ" เจียงฉีเลือกที่จะชูถุงขนมเปี๊ยะในมือขึ้น

"ว้าว! ขนมเปี๊ยะงาของยายสวีนี่นา!" เจียงหว่านหว่านรับไปอย่างดีอกดีใจ เธอรีบเช็ดมือแล้วหยิบยัดเข้าปากไปหนึ่งชิ้นอย่างอดใจไม่ไหว ก่อนจะหยิบอีกชิ้นป้อนเข้าปากหวังเอ้อร์ยาที่กำลังชงชามะนาวส้มจี๊ดจนมือเป็นระวิง

"ชิงเหอ อร่อยไหม"

หวังเอ้อร์ยาเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง พอกลืนลงคอ มือก็ยังคงไม่หยุดขยับ ชามะนาวส้มจี๊ดแก้วใหม่จึงเสร็จพอดี

"อร่อยค่ะ" หวังเอ้อร์ยาชมเอาใจ "ถ้ามีไส้เนื้อคงยิ่งอร่อยกว่านี้อีกค่ะ"

"ถ้าเป็นไส้เนื้อมันไม่ได้รสชาตินี้น่ะสิ เมื่อก่อนยายสวีก็เคยทำไส้เนื้อขายนะ ชิ้นละหนึ่งหยวน แต่อร่อยสู้ขนมเปี๊ยะงาไม่ได้เลย ตอนนี้แกเลยขายแต่ขนมเปี๊ยะงา ไม่ขายไส้เนื้อแล้ว" เจียงหว่านหว่านอธิบาย พลางเหลือบมองออร์เดอร์ในโทรศัพท์ "เหลือชานมวุ้นมะพร้าวอีกแก้วเดียวก็ครบแล้ว"

หวังเอ้อร์ยาเริ่มลงมือชงชานมวุ้นมะพร้าวอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีเค้าของคนที่เพิ่งหัดทำวันแรกเลยแม้แต่น้อย

"พี่เจียงฉี คนนี้เป็นลูกค้าหรือว่า…" เจียงหว่านหว่านชี้ไปทางหวังจั๋วซึ่งยืนลากกระเป๋าเดินทางพลางกวาดสายตามองสำรวจอยู่หน้าประตู

"นี่หวังจั๋ว รูมเมตสมัยมหาวิทยาลัยของฉันเอง" เจียงฉีเพิ่งสังเกตเห็นว่าหวังจั๋วยังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตูไม่ยอมเข้ามา จึงรีบเดินไปดึงตัว "มายืนทำบื้ออะไรอยู่หน้าประตูล่ะ"

"เหล่าเจียง ร้านนายนี่กว้างไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย" หวังจั๋วเอ่ยทึ่งๆ "นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่านายจะเป็นทายาทเศรษฐีที่แอบซ่อนตัวอยู่ในห้องพักพวกเรา ซ่อนเขี้ยวเล็บเก่งนะเนี่ยตั้งหลายปี"

เจียงฉี "…"

ถ้านายรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาคุณนายเจียงปิงเปิดร้านเจ๊งไปกี่รอบ นายคงพูดไม่ออกแบบนี้แน่

"นี่ร้านพี่สาวฉัน ฉันแค่มาช่วยดูแลชั่วคราวน่ะ" เจียงฉีตอบปัดๆ ไป ก่อนจะแนะนำคนในร้านให้หวังจั๋วรู้จัก

"สวัสดีค่ะพี่หวังจั๋ว" เจียงหว่านหว่านทักทายด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีค่ะพี่หวัง" หวังเอ้อร์ยาทักทายหวังจั๋วอย่างเป็นทางการ

ชานมวุ้นมะพร้าวทำเสร็จพอดี

ทั้งสี่คนที่ออกไปส่งชานมยังไม่กลับมา ออร์เดอร์นี้เจียงหว่านหว่านจึงรับหน้าที่ออกไปส่งเอง ส่วนหวังเอ้อร์ยาที่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อก็เริ่มเอาไม้มาจิ้มไส้กรอกย่าง รูที่จิ้มลงบนไส้กรอกแต่ละชิ้นนั้นสมมาตรกันเป๊ะ จนเจียงฉีอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอมีภาวะย้ำคิดย้ำทำหรือเปล่า

หวังจั๋ววางกระเป๋าเดินทางไว้ตรงมุมห้อง เจียงฉีพาเขาเดินขึ้นไปดูชั้นบน พอเหยียบขึ้นบันไดชั้นสอง หวังจั๋วก็รีบเปิดประเด็นทันทีอย่างอดรนทนไม่ไหว "เหล่าเจียง นี่มันยังไงกันแน่ นายใช้แรงงานเด็กเหรอ ต่อให้นักเรียนค่าแรงถูก นายก็ไม่น่าถึงขั้นเอาเด็กประถมมาใช้งานแบบนี้นะ"

"จะเรียกว่าใช้แรงงานเด็กได้ไง ฉันไม่ได้ให้เงินสักหน่อย"

หวังจั๋วขึ้นเครื่องหมายคำถามเต็มหัว "?"

"หวังชิงเหอเป็นหลานสาวของลุงหวงที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง ตอนนี้พักอยู่ห้องข้างบนฉันนี่เอง อีกอย่างชิงเหอก็อายุสิบห้าแล้ว ตามเกณฑ์อายุก็เข้ามัธยมปลายได้แล้วด้วย เด็กคนนี้น่าสงสารมากนะ นายอย่าไปพูดจาซี้ซั้วต่อหน้าน้องเขาล่ะ"

"น่าสงสารยังไงเหรอ" หวังจั๋วถามอย่างใคร่รู้

เจียงฉีถอนหายใจยาว แล้วเริ่มเล่าปูมหลังอันแสนรันทดของหวังเอ้อร์ยา พ่วงด้วยการแนะนำเฒ่าจอห์นกับหวงฟู่กุ้ยไปด้วยในคราวเดียว

ห้านาทีต่อมา ค่าความนิยมของการ์ดหวังเอ้อร์ยาก็ขยับเพิ่มขึ้นหนึ่งแต้ม

"น่าสงสารเกินไปแล้ว" หวังจั๋วปาดน้ำตาที่ไม่ได้มีอยู่จริงตรงหางตา พลางทอดถอนใจ

"กว่าเด็กคนนี้จะฟื้นตัวจนร่าเริงได้ขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ตอนมาแรกๆ ซึมจนไม่กล้าพูดไม่กล้าจากับใครเลย นายอย่าไปพูดจาไม่เข้าหูต่อหน้าน้องเขาล่ะ เดี๋ยวจะไปสะกิดแผลใจเด็กเข้า!" เจียงฉีเตือนสติ

หวังจั๋วปรับสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที "ฉันเป็นคนแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ หวังจั๋วคนนี้ทั้งชีวิตผดุงคุณธรรม ทำอะไรเปิดเผย ตรงไปตรงมา ไม่มีทางทำเรื่องไร้ยางอายพรรค์นั้นหรอก!"

เจียงฉีคิดในใจว่า นายไม่ได้ทำเรื่องไร้ยางอายหรอก แค่บางทีซื่อบื้อจนน่าตีแถมยังขี้ลืมเป็นบ้าเลยต่างหาก

ตอนนั้นที่อวี๋ฟ่างอกหัก ดื่มเหล้าเมามายกอดรูมเมตระบายความในใจร้องไห้โฮกันยกใหญ่ในห้อง พอวันรุ่งขึ้น หวังจั๋วปากไว ลืมไปสนิทว่าอวี๋ฟ่างเพิ่งโดนรักแรกสวมเขา เปิดปากถามโต้งๆ ว่า วันนี้มื้อเที่ยงนายจะไปกินข้าวกับแฟนหรือกินกับพวกเรา

ทำเอาอวี๋ฟ่างหน้าชาดิ่งเงียบไปอีกตั้งสามวัน

"พอเลย" เจียงฉีหัวเราะ "ชีวิตเรียนต่อปริญญาโทเป็นไงบ้าง รีบเล่าให้คนสอบไม่ติดอย่างฉันฟังแบบละเอียดยิบเลยนะ"

หวังจั๋วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดกฎระเบียบห้องแล็บที่เสี่ยวจางตั้งไว้ให้เจียงฉีดู

หนึ่ง นักศึกษาต้องอยู่ในห้องแล็บมากกว่าสิบชั่วโมงต่อวัน สัปดาห์ละหกวัน

สอง ในแต่ละวันต้องทำการทดลองไม่ต่ำกว่าหกชั่วโมง ห้ามเปิดดูคลิปวิดีโอที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานวิจัย ห้ามใช้โทรศัพท์มือถือหรือคอมพิวเตอร์ติดต่อพูดคุยกับภายนอกต่อเนื่องเกินสามนาที

สาม ต้องนำเสนอแนวคิดใหม่และเทคโนโลยีใหม่ให้ทันต่อเวลา เพื่อพัฒนาขีดความสามารถด้านการวิจัยของตนเอง

สี่…

มีทั้งหมดเก้าข้อ อ่านเสียจนเจียงฉีอ้าปากค้าง

ให้ตายสิ พับผ่าเอ๊ย

"โอ้โห…" เจียงฉีถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"กฎระเบียบห้องแล็บอันนี้ เสี่ยวจางของเราไปลอกมาจากอาจารย์ที่ปรึกษาของภาควิชาเคมีข้างๆ น่ะสิ" หวังจั๋วทำหน้าทำตาแบบ 'นึกไม่ถึงล่ะสิ' "แต่ก็ไม่ได้เข้มงวดขนาดนั้นหรอก บางทีเสี่ยวจางแกติดธุระมาไม่ได้ จะเอาเวลาไหนมาคอยจับผิดพวกเราทุกวันว่าใครแอบอู้บ้าง"

"แล้วที่เขาเล่าลือกันว่าต้องช่วยอาจารย์พาสุนัขไปเดินเล่นนี่จริงไหม" เจียงฉีถามอย่างนึกสนุก

หวังจั๋วส่ายหน้า "ฉันยังไม่เคยพาหมาไปเดินนะ แต่เคยช่วยเสี่ยวจางให้อาหารกระต่ายอยู่"

"พวกงานทำเรื่องเบิกใบเสร็จ ตอนนี้รุ่นพี่ผู้หญิงเป็นคนจัดการหมด แต่ปีหน้ารุ่นพี่แกก็เรียนจบแล้ว เดี๋ยวก็คงวนมาถึงคิวฉันนี่แหละ"

เจียงฉียังมองเห็นแววตาที่ดูจะมีความคาดหวังแฝงอยู่บนใบหน้าของหวังจั๋วเสียด้วยซ้ำ

"พี่เจียงฉี ลุงหวงจะเริ่มดึงเส้นบะหมี่แล้วนะ! ลุงแกถามว่าเดี๋ยวพี่กับพี่หวังจั๋วจะกินกันคนละกี่ชามคะ!" เจียงหว่านหว่านตะโกนถามมาจากชั้นล่าง

"ฉันชามเดียว หวังจั๋วกินสามชาม!" เจียงฉีตะโกนตอบกลับไปจากชั้นบน

หวังจั๋วรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน "ฉันจะไปกินหมดสามชามได้ยังไงเล่า! บนรถไฟฉันฟาดทั้งมันฝรั่งทอด ขนมปังกรอบ ช็อกโกแลต แล้วก็โรลเค้กไปตั้งเยอะแล้ว ชามเดียวก็พอ!"

"ไม่หรอก นายกินไหวแน่" เจียงฉีเอ่ยอย่างมีเลศนัย

ยี่สิบนาทีต่อมา ก็ถึงเวลาเริ่มกินมื้อค่ำ

วันนี้มีเครื่องเคียงน้อยไปสักหน่อย แค่ยี่สิบหกอย่างเท่านั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะผักดองบางชนิดหมดลงแล้วหลิวหลานยังไม่มีเวลาซื้อมาเติม

ทว่าคาเวียร์ที่กงเยี่ยนำมาก็ช่วยเพิ่มความหรูหราให้โต๊ะอาหารในวันนี้ได้มากโข ส่วนขนมเปี๊ยะที่เจียงฉีซื้อมาก็ได้รับคำชมอย่างเป็นเอกฉันท์จากทุกคน เรียกได้ว่าใช้คุณภาพมาชดเชยปริมาณที่ขาดไปได้อย่างยอดเยี่ยม

หวังจั๋วเริ่มจากตกตะลึงกับเครื่องเคียงที่วางเต็มโต๊ะ จากนั้นก็ต้องตกตะลึงซ้ำสองให้กับบะหมี่ผักกวางตุ้งที่เพิ่งยกขึ้นมาจากเตาร้อนๆ พอบะหมี่ผักกวางตุ้งไหลลงท้องไปชามหนึ่ง หวังจั๋วก็รู้สึกทันทีว่าเจียงฉีนี่แหละคือคนที่เข้าใจเขาที่สุดในโลก

ในโลกนี้มันจะมีบะหมี่ผักกวางตุ้งที่อร่อยล้ำขนาดนี้เชียวหรือ!

แค่บะหมี่ผักกวางตุ้งสามชามใหญ่ ต่อให้ต้องกินจนพุงแตกตายก็ยังยัดลง ยัดลงไม่พอ แม้แต่น้ำซุปก็ยังซดหมดเกลี้ยงได้สบายๆ!

หวังจั๋วฟาดบะหมี่ผักกวางตุ้งไปคนเดียวสามชามรวด ขนาดเรอออกมายังมีแต่กลิ่นบะหมี่ผักกวางตุ้ง ทำเอากงเยี่ยที่มองดูอยู่นึกแค้นใจที่ตัวเองเกิดเร็วไปไม่กี่ปี ไม่อย่างนั้นคงได้เป็นรูมเมตกับเจียงฉี แล้วแวะมากินบะหมี่ผักกวางตุ้งสามชามได้ทุกวันบ้าง

"เอิ๊ก…" หวังจั๋วปล่อยเสียงเรอดังลั่นออกมา เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อบะหมี่ผักกวางตุ้งชามนี้อย่างสูงสุด

ช่วงค่ำยังคงไม่มีลูกค้า หวังจั๋วอุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางมาเสียไกล ตะลอนไปมาตั้งนานสองนานแต่ยังไม่ได้เหยียบเข้าบ้านเจียงฉีเลยสักก้าว ตอนนี้กินบะหมี่ผักกวางตุ้งเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจียงฉีจึงคิดว่าควรพาหวังจั๋วกลับไปพักเสียที

หวังจั๋วนอนกึ่งนั่งกึ่งเอนอยู่บนโซฟา แน่นพุงจนแทบกระดิกตัวไม่ไหว ในปากยังคงอบอวลไปด้วยรสชาติของบะหมี่ผักกวางตุ้งเมื่อครู่ สภาพเหมือนเจ้าหมาสีส้มตัวโตที่นอนแผ่ผึ่งแดดอยู่ตรงหัวสะพานท้ายหมู่บ้านชนบทไม่มีผิด สีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความอิ่มเอมใจ

"กลับกันไหม" เจียงฉีถาม

"ไปสิ" หวังจั๋วพยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก "บ้านนายอยู่ไกลจากที่นี่ไหม"

"เดินสักยี่สิบนาทีได้"

หวังจั๋วเอามือลูบท้อง "งั้นพวกเราเดินกลับกันเถอะ จะได้ช่วยย่อยไปด้วย"