บทที่ 81 นักวิชาการ

เฒ่าจอห์นกำลังจมอยู่กับความทรงจำ ส่วนเจียงฉีกำลังตรวจดูรายละเอียดของการ์ด

[การ์ดตัวละคร: จอห์น เซอร์ไววัล]

ระดับดาว: ★★

ความคืบหน้าการเลื่อนดาว: ค่าชื่อเสียง [ความเคารพ] (39/100) ค่าชื่อเสียง [การยอมรับ] (2/100) ค่าชื่อเสียง [ความชื่นชอบอย่างยิ่ง] (0/100)

หมายเหตุ: หากค่าชื่อเสียงประเภทใดประเภทหนึ่งเต็มและมีส่วนเกิน ระบบจะสุ่มเพิ่มไปยังค่าชื่อเสียงที่ยังไม่เต็มในอัตราส่วน 5:1

ทักษะ: ปัดกวาดเช็ดถู (จอห์น เซอร์ไววัล ผู้ทำอาชีพพนักงานทำความสะอาดมานานสี่สิบปี สามารถทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมจนเอี่ยมอ่อง)

การแสดงที่เป็นตัวเอง (ทุกคนล้วนเชี่ยวชาญในการรับบทเป็นตัวเอง แม้จะดูน่าเบื่อไปบ้างก็ตาม)

นักวิชาการ (นักวิชาการผู้มีมันสมองปราดเปรื่อง ได้รับการศึกษาชั้นเลิศ และสั่งสมการเรียนรู้อย่างต่อเนื่องมานานหลายทศวรรษ การเรียนรู้คือทั้งหมดในชีวิต และความรู้คือทรัพย์สมบัติอันล้ำค่าที่สุดของเขา)

รายละเอียดการ์ด: ชายชราพิลึกพิลั่นผู้ทำอาชีพพนักงานทำความสะอาดมาตลอดชีวิต ได้รับการศึกษาที่ดีตั้งแต่เด็ก มีสติปัญญาเป็นเลิศและภูมิความรู้กว้างขวางเหนือคนทั่วไป ชอบอาศัยอยู่ในย่านคนรวย ความต้องการทางวัตถุต่ำมาก และดูเหมือนจะกุมความลับไว้มากมาย

นักวิชาการงั้นเหรอ?

ได้รับการศึกษาที่ดีตั้งแต่เด็ก?

ดูท่าตอนเด็กๆ ครอบครัวของเฒ่าจอห์นคงจะมีฐานะร่ำรวยไม่เบา

เฒ่าจอห์นยังคงเงียบงัน ดูจากสีหน้าแล้ว เหมือนเขาจะนึกถึงเรื่องราวมากมายที่แม้แต่ตัวเองก็ยังรู้สึกสับสน

"พี่จอห์น นึกอะไรออกบ้างล่ะ นึกออกหรือยังว่าทำไมถึงไม่ทำงาน นึกถึงลูกเมียออกไหม หรือนึกถึงพ่อแม่ญาติพี่น้องออกบ้างหรือเปล่า" หวงฟู่กุ้ยดูจะร้อนใจยิ่งกว่าเฒ่าจอห์นเสียอีก

เฒ่าจอห์นส่ายหน้า

"แล้วนึกอะไรออกบ้างล่ะ" หวงฟู่กุ้ย เจียงฉี และหวังเอ้อร์ยาโพล่งถามขึ้นพร้อมกัน

เฒ่าจอห์นมีสีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่งก่อนเอ่ย "ฉันนึกถึง…ช่วงเวลาที่กำลังเรียนหนังสือ"

หวงฟู่กุ้ย: ?

"มันเยอะมาก สับสน แล้วก็ปนเปไปหมด" เฒ่าจอห์นหันไปมองหวงฟู่กุ้ย "ตอนที่นายนึกถึงเรื่องราวสมัยเป็นพ่อค้าหาบเร่ มันมาเป็นฉากๆ หรือว่าปะติดปะต่อกันสมบูรณ์ล่ะ"

"ก็ต้องสมบูรณ์สิ" หวงฟู่กุ้ยตอบ "ตอนนั้นพอเถ้าแก่สะกิด ฉันพอนึกย้อนไป ก็นึกเรื่องราวสมัยเป็นพ่อค้าหาบเร่ตลอดหลายปีนั้นออกหมดเลย"

"ฉันไม่เหมือนกัน" เฒ่าจอห์นยังคงพยายามย่อยสิ่งที่เพิ่งนึกขึ้นได้ "สิ่งที่ฉันนึกออกทั้งหมดล้วนเป็นเศษเสี้ยวของการเรียนหนังสือ เป็นภาพความทรงจำตอนเรียนตั้งแต่เด็กจนโต"

"ตอนเด็กๆ เรียนอยู่ที่บ้าน" เฒ่าจอห์นหรี่ตาลง คล้ายพยายามนึกถึงสภาพแวดล้อมในบ้านสมัยเด็ก แต่ก็ไม่สำเร็จ "ก่อนเข้ามหาวิทยาลัย มีครูสอนพิเศษประจำบ้านมาสอนฉันตลอด"

เจียงฉี: ?

"อยู่ที่บ้านแล้วไม่ได้นึกถึงพ่อแม่ญาติพี่น้องบ้างเลยเหรอ" หวงฟู่กุ้ยถามด้วยความสงสัย

เฒ่าจอห์นส่ายหน้า "เวลาเรียนหนังสือ มีแค่ครูสอนพิเศษกับสาวใช้อยู่ด้วยเท่านั้น"

เจียงฉี: ??

"ตอนอยู่มหาวิทยาลัย ฉันเรียนวิชาเอกวิศวกรรมการสร้างสะพาน วิชาโทคณิตศาสตร์ ในความทรงจำฉันเรียนจบแล้ว หลังจากนั้นก็มีช่วงเวลายาวนานมากที่ไม่ได้แตะต้องตำรา จนกระทั่งฉันเริ่มอ่านหนังสือหาความรู้ใหม่อีกครั้ง ก็น่าจะเป็นตอนที่เป็นพนักงานทำความสะอาดแล้ว"

"มีแค่นี้แหละ" เฒ่าจอห์นมั่นใจว่าไม่มีอย่างอื่นอีก "มีความทรงจำแค่เรื่องการเรียนเท่านั้น"

เจียงฉี: ???

ฟังดูแล้ว อดีตของเฒ่าจอห์นยิ่งดูลึกลับซับซ้อนเข้าไปใหญ่

รายละเอียดในการ์ดพูดไม่ผิดจริงๆ เขามีความลับอยู่มากมาย

"ไม่เป็นไรครับ" เจียงฉีเอ่ยปลอบ "เมื่อกี้ผมเพิ่งดูความคืบหน้าในการเลื่อนดาว ค่าความเคารพมีตั้ง 39 แต้มแล้ว ถ้าคิดตามอัตราส่วน 5 ต่อ 1 อาจารย์จอห์นต้องการค่าความเคารพอีกอย่างมากที่สุดแค่ 1,100 แต้ม ก็จะเลื่อนเป็นสามดาวได้แล้วครับ"

"ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พอเลื่อนเป็นสามดาว คุณก็น่าจะฟื้นความทรงจำได้ทั้งหมด ถึงตอนนั้นเรื่องที่ไม่เข้าใจก็จะกระจ่างเอง"

"ใช่แล้ว พี่จอห์นอย่าเพิ่งท้อแท้ไปเลย ยังไงก็นึกออกแน่ๆ" หวงฟู่กุ้ยช่วยให้กำลังใจ

"ใช่ค่ะ ลุงจอห์นเก่งกาจขนาดนี้ ต้องนึกออกแน่นอน" แม้หวังเอ้อร์ยาจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวนัก แต่ก็ส่งเสียงสนับสนุนอย่างขึงขัง

เมื่อเห็นทุกคนจู่ๆ ก็พากันเข้ามาปลอบ เฒ่าจอห์นก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขาไม่ได้คิดว่าการนึกถึงพ่อแม่ญาติพี่น้องไม่ออกจะเป็นเรื่องแย่อะไร เขามีวิถีชีวิตของตัวเอง ถึงแม้จะขาดความทรงจำส่วนใหญ่ไป เขาก็ยังรู้สึกว่าใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ

การไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีเพื่อนฝูง ไม่มีภรรยาคอยมอบความรัก หรือไม่มีลูกหลานมาคอยห่วงใย สำหรับเฒ่าจอห์นแล้วสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เขารู้สึกเหมือนเคยชินกับความโดดเดี่ยวแบบนี้มานาน ความอ้างว้างกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขาไปตั้งนานแล้ว ไม่ว่าจะมีความทรงจำหรือไม่ เขาก็ใช้ชีวิตเช่นนี้ต่อไปได้

ทว่า…

ความรู้สึกของการได้รับการเอาใจใส่จากคนอื่น มันก็ไม่ได้แย่นักหรอก

"ฉันไม่เป็นไร" เฒ่าจอห์นเผยรอยยิ้มบางๆ พลางเหลือบมองไปยังห้องครัวที่มีควันลอยโขมง "ดูเหมือนในครัวจะมีควันลอยออกมานะ"

หวงฟู่กุ้ยตกใจหน้าตื่น รีบพุ่งตัวเข้าไปในครัวทันที "ฟองเต้าหู้ตุ๋นหมูของฉัน!"

และแล้วมื้อเที่ยงของทุกคนจึงกลายเป็นฟองเต้าหู้ตุ๋นหมูที่มีกลิ่นไหม้เกรียม

"เถ้าแก่คะ" หวังเอ้อร์ยากระตุกชายเสื้อของเจียงฉีราวกับค้นพบดินแดนใหม่ อาศัยจังหวะที่เฒ่าจอห์นเดินเข้าไปหยิบแก้วน้ำในห้องกระซิบเสียงเบา "เมื่อกี้ลุงจอห์นยิ้มด้วยแหละค่ะ"

เนื่องจากช่วงบ่ายเจียงฉีต้องไปรับหวังจั๋วที่สถานีรถไฟ เขาจึงไม่ได้ไปที่ร้านพร้อมกับพวกหวงฟู่กุ้ย หวังเอ้อร์ยาเพื่อให้สมกับความสำคัญของการมาทำงานวันแรก จึงตั้งใจสวมชุดกระโปรงสีชมพูตัวโปรดที่ตั้งแต่ซื้อมาก็เก็บรักษาไว้อย่างดีในตู้เสื้อผ้าราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า แล้วเดินทางไปทำงานด้วยความเบิกบานใจ

รถไฟความเร็วสูงของหวังจั๋วจะมาถึงในเวลาสี่โมงสามสิบเจ็ดนาที จากบ้านของเจียงฉีนั่งรถเมล์ไปสถานีรถไฟใช้เวลาเพียงยี่สิบกว่านาทีเท่านั้น นานๆ ทีจะมีเวลาว่าง เจียงฉีจึงนอนเล่นเอกเขนกอยู่ที่บ้านอย่างสบายอารมณ์อยู่หลายชั่วโมง ระหว่างนั้นก็แวะเข้าไปส่องกลุ่มแฟนคลับของเฒ่าจอห์นดูบ้าง

ในกลุ่มมีสมาชิกเพิ่มขึ้นเป็น 92 คนแล้ว จะเรียกว่ากลุ่มแฟนคลับก็คงไม่เชิง เรียกว่ากลุ่มแลกเปลี่ยนสำหรับคนเตรียมสอบปริญญาโทน่าจะเหมาะกว่า ทุกคนต่างมีน้ำใจแบ่งปันหนังสือติวที่ตัวเองใช้ช่วงนี้ให้เพื่อนร่วมกลุ่ม พร้อมกับบ่นเรื่องสถาบันกวดวิชาเจ้าต่างๆ ข้อความเด้งรัวๆ 99+ อยู่ตลอดเวลา

เวลาสี่โมงสามสิบเจ็ดนาที เจียงฉีเดินทางมาถึงสถานีรถไฟตรงเวลาเป๊ะ

ตรงทางเข้าสถานีรถไฟมียายแก่คนหนึ่งตั้งแผงขายขนมเปี๊ยะทอดงา ขนมเปี๊ยะงาของแกถือว่ารสเด็ดหาตัวจับยาก หนึ่งหยวนได้ถึงสองชิ้นไม่เคยขึ้นราคามาหลายปี ทั้งหอมทั้งกรอบ ยิ่งถ้าเป็นวันฝนตก กลิ่นหอมของขนมเปี๊ยะจะลอยฟุ้งไปไกลหลายสิบเมตรท่ามกลางละอองฝนเลยทีเดียว

ทุกครั้งที่เจียงฉีมาสถานีรถไฟจะต้องซื้อขนมเปี๊ยะสองชิ้นเสมอ ครั้งนี้ก็ไม่เว้น เนื่องจากไม่ใช่วันหยุดเทศกาล ผู้คนในสถานีรถไฟจึงไม่ค่อยหนาแน่นนัก เจียงฉีที่ยืนกินขนมเปี๊ยะพลางชะเง้อรอคนจึงดูสะดุดตาเป็นพิเศษ

"เหล่าเจียง!" หวังจั๋วที่ไปเรียนต่อปริญญาโทได้ไม่กี่เดือน รอยผมร่นขึ้นไปครึ่งเซนติเมตร ผิวขาวขึ้นหนึ่งเฉด ใบหน้ากลมขึ้นอีกหนึ่งรอบ ลากกระเป๋าเดินทางพลางโบกไม้โบกมือให้เจียงฉีอย่างตื่นเต้น

"ไอ้ลูกชาย พ่อคิดถึงเอ็งจะตายอยู่แล้ว!" หวังจั๋วปล่อยมือจากกระเป๋าเดินทางแล้วพุ่งเข้าใส่เจียงฉี

"ไสหัวไป!" เจียงฉีเอี้ยวตัวหลบอย่างว่องไว ทำเอาหวังจั๋วเกือบจะได้จูบกับเสาหินเข้าให้

หวังจั๋วหัวเราะร่าพลางเดินกลับไปลากกระเป๋า เจียงฉียัดขนมเปี๊ยะใส่มือเขาหนึ่งชิ้น ทั้งสองคนพากันเดินออกไปข้างนอก

"ขนมเปี๊ยะนี่รสชาติดีแฮะ ซื้อมาจากไหนเนี่ย แล้วนี่เหล่าเจียง ร้านเกมไขคดีของนายเป็นยังไงบ้าง"

เจียงฉีชี้ไปยังคุณยายที่ตั้งแผงขายขนมเปี๊ยะอยู่ข้างๆ คุณยายยังส่งยิ้มหวานพลางพยักหน้าให้เจียงฉีด้วย

"ก็เรื่อยๆ ช่วงนี้เกมไขคดีไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่ธุรกิจชานมไปได้สวยเลยล่ะ"

หวังจั๋ว: ?

ตกลงนายเปิดร้านอะไรกันแน่เนี่ย

"กะว่าจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน"

"สักอาทิตย์หนึ่งมั้ง แล้วค่อยแวะไปหาอวี๋ฟ่างต่ออีกสองสามวัน สองสามวันสุดท้ายค่อยกลับไปนอนอืดที่บ้าน" หวังจั๋ววางแผนวันหยุดยี่สิบวันของตัวเองไว้อย่างดิบดี "ฉันได้ยินพวกรุ่นพี่บอกว่าถ้าได้หยุดฤดูร้อนแล้ว พอถึงวันชาติจะไม่ได้หยุด ฉันเลยต้องรีบหาเวลาออกมาเที่ยวเล่นนี่ไง"

"จริงสิ มื้อเย็นนายอยากกินอะไร หม้อไฟ เนื้อย่าง อาหารญี่ปุ่น อาหารตามสั่ง หรือว่าบะหมี่ผักกวางตุ้ง" เจียงฉียืนชะเง้อมองริมถนน ไม่มีรถแท็กซี่ผ่านมาเลย จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดเรียกรถผ่านแอปพลิเคชัน

แม้หวังจั๋วจะไม่เข้าใจว่าทำไมบะหมี่ผักกวางตุ้งถึงถูกจัดอยู่ในตัวเลือกร่วมกับอาหารพวกนั้นได้ แต่เมื่อนึกถึงว่าตนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเจียงฉีมาตั้งสี่ปี เคยซื้อข้าวเช้ามาให้ตั้งนับครั้งไม่ถ้วน ด้วยมิตรภาพอันลึกซึ้งขนาดนี้ เจียงฉีคงไม่ใจดำถึงขนาดเลี้ยงแค่บะหมี่ผักกวางตุ้งธรรมดาๆ ชามเดียวหรอก

บะหมี่ผักกวางตุ้งชามนี้ต้องมีอะไรไม่ธรรมดาแน่นอน

"บะหมี่ผักกวางตุ้ง"

เจียงฉีเปลี่ยนจุดหมายปลายทางในแอปฯ ให้เป็นที่ร้านทันที

"ถ้าจะกินบะหมี่ผักกวางตุ้งก็ต้องไปกินที่ร้านฉัน ที่ร้านมีดีเอ็มประจำคนหนึ่งชื่อลุงหวง แกทำบะหมี่ผักกวางตุ้งได้เด็ดขาดมาก ทุกเย็นมีคนมาต่อคิวรอกินบะหมี่ที่ร้านเต็มไปหมด ไปตอนนี้ยังทันเวลากินข้าวของพนักงานที่ร้าน มีกับข้าวเครื่องเคียงให้กินแกล้มด้วย"

ขณะที่กำลังพูด เจียงฉีก็พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าขนมเปี๊ยะงากินแกล้มกับบะหมี่ก็น่าจะเข้ากันดีไม่น้อย พอดีขนมเปี๊ยะเตาใหม่ของยายสวีเพิ่งจะสุกได้ที่ เจียงฉีจึงรีบเดินไปต่อคิว เหมาซื้อขนมเปี๊ยะงาที่เหลือจากคนอื่นมาทั้งหมด 15 ชิ้น แล้วเดินกลับมาพร้อมของเต็มไม้เต็มมือ

"ขนมเปี๊ยะกินคู่กับบะหมี่ เอาไว้กินเป็นเครื่องเคียงได้" เจียงฉีอธิบาย

หวังจั๋ว: ???

นี่นายเปิดร้านอะไรกันแน่เนี่ย