บทที่ 84 ส่งหนังสือ

คนเราพอเคยชินกับการตื่นเช้า ชีวิตหลังจากนั้นก็จะสบายขึ้นเยอะ… ไม่สิ คนเราไม่มีทางเคยชินกับการตื่นเช้าหรอก!

——เจียงฉี

เจียงฉีที่ตื่นเช้าติดต่อกันมาหลายวัน ลืมชาร์จแบตเตอรี่โทรศัพท์เมื่อคืน เป็นเหตุให้แบตหมดจนเครื่องดับ นาฬิกาปลุกก็ไม่ดัง จึงพลาดการตื่นเช้าของอีกวันไปอย่างสิ้นเชิง

ตอนที่เจียงฉีตื่นขึ้นมา หวังจั๋วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและคัดหนังสือเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขานั่งยองๆ อยู่ในห้องนั่งเล่น กำลังครุ่นคิดว่าจะแบกลังหนังสือใบใหญ่นี้ลงบันไดไปอย่างไร

เจียงฉีเดินออกมาจากห้องด้วยทรงผมสไตล์โพสต์โมเดิร์น ขาก้าวเดินไปข้างหน้า แต่สมองว่างเปล่าไปแล้ว

"เหล่าเจียง เมื่อคืนตอนกลับมาฉันไม่ได้สังเกตเลย พอเช้านี้มาเก็บหนังสือถึงได้เห็นว่าบ้านนายสะอาดมาก พื้นนี่เงาวับจนส่องเห็นเงา ผ้าม่านก็แทบไม่มีฝุ่นเลย"

"ตั้งใจทำความสะอาดเพื่อต้อนรับนายโดยเฉพาะเลยนะ" เจียงฉีโกหกหน้าตาย "นายกินมื้อเช้าหรือยัง"

"ยังเลย เพิ่งตื่นได้ไม่นานเหมือนกันเนี่ย กำลังเตรียมจะเอาหนังสือไปส่งที่บ้านน้าอยู่ บ้านนายมีสกูตเตอร์ไฟฟ้าไหม ขอยืมขี่ไปหน่อยสิ" หวังจั๋วยกลังขึ้นมาลองกะน้ำหนักดู รู้สึกว่าพอยกไหวอยู่

"ในห้องเก็บของน่าจะมีนะ แต่เป็นของพี่สาวฉัน สกูตเตอร์ไฟฟ้าสีชมพู นายติดอะไรไหมล่ะ"

"สกูตเตอร์ไฟฟ้าสีชมพูมีอะไรให้ต้องติด หมอนสีชมพูฉันยังเคยหนุนมาแล้วเลย"

เจียงฉีนึกขึ้นได้ สมัยก่อนหวังจั๋วเห็นแก่ของถูกเลยซื้อหมอนเตี้ยๆ สีชมพูมาจากร้านสหกรณ์ในมหาวิทยาลัย

สีดำสิบสองหยวน สีขาวสิบเอ็ดหยวน สีชมพูเก้าหยวน หวังจั๋วเพื่อจะประหยัดเงินสองหยวนนั้น เลยยอมซื้อหมอนใบเล็กสีชมพูใบนั้นมา

แต่ความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าหวังจั๋วเลือกถูก เพราะหมอนทั้งสามใบเตี้ยพอกันหมด หนุนใบไหนเขาก็คอเคล็ดอยู่ดี

เนื่องจากตอนนั้นหวังจั๋วคอเคล็ดหนักมาก แถมท่าทางตอนคอเคล็ดก็พิลึกกึกกือสุดๆ รูมเมตอีกสามคนรวมถึงเจียงฉีที่ไม่เคยคอเคล็ดมาก่อนต่างก็พากันสงสัย อยากรู้ว่าตกลงเป็นเพราะหมอนหรือเป็นเพราะคนกันแน่

ด้วยเหตุนี้ หมอนใบเล็กสีชมพูของหวังจั๋วจึงถูกทุกคนในห้องพักผลัดกันหนุนนอนคนละคืน… สรุปคือเป็นเพราะคนนั่นแหละ

"งั้นนายรอฉันแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวเราลงไปกินมื้อเช้าด้วยกัน แล้วค่อยเอาหนังสือพวกนี้ไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของบ้านฉันก่อน สกูตเตอร์ไฟฟ้าน่าจะแบตหมดแล้ว ต้องชาร์จทิ้งไว้สักพัก"

พอเจียงฉีจัดการตัวเองเสร็จ โทรศัพท์ก็เพิ่งชาร์จแบตเตอรี่ไปได้แค่ยี่สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ เขาค้นพาวเวอร์แบงก์ในตู้ที่ยังมีไฟเหลืออยู่สองขีด จึงยัดทั้งโทรศัพท์และพาวเวอร์แบงก์ใส่กระเป๋ากางเกง แล้วช่วยหวังจั๋วแบกหนังสือลงบันได

โทรศัพท์ปิดเครื่องไปทั้งคืน มีแค่หวงฟู่กุ้ยที่ส่งข้อความมาหา และเพิ่งส่งมาเมื่อเช้านี้เอง

เนื่องจากตอนนี้หวังจั๋วพักอยู่ที่บ้านเจียงฉี พอถึงเวลาแล้วเจียงฉีไม่ได้ขึ้นไปกินมื้อเช้า หวงฟู่กุ้ยจึงไม่สะดวกที่จะให้หวังเอ้อร์ยาลงมาตาม เจ้าของร้านขึ้นไปกินข้าวฟรีที่บ้านพนักงานทุกวัน เรื่องนี้พอจะอธิบายได้อยู่หรอก แต่อธิบายแล้วยุ่งยาก

หวงฟู่กุ้ยจึงแค่ส่งข้อความมาถามเจียงฉีว่า ช่วงนี้จะไม่ขึ้นมากินข้าวใช่หรือไม่

เจียงฉีตอบกลับไปว่าช่วงนี้คงเป็นอย่างนั้น แล้วเริ่มช่วยหวังจั๋วแบกหนังสือ

การแบกหนังสือลงบันไดยังเหนื่อยกว่ายกกระเป๋าเดินทางขึ้นบันไดเสียอีก ถ้าบอกว่ากระเป๋าเดินทางของหวังจั๋วหนักสามสิบชั่ง ลังหนังสือนี้ก็ปาเข้าไปอย่างน้อยยี่สิบห้าชั่งแล้ว

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ มีจุดรับน้ำหนักหลายจุดจึงยกง่าย แต่ลังใส่หนังสือนั้นใบเล็กแค่นี้ สองคนสี่มือช่วยกันประคองลงบันได มือไม้แทบไม่รู้จะวางตรงไหนดี

"ก่อนมาทำไมนายไม่คัดหนังสือก่อนล่ะ ขนมาทำไมหมดทุกเล่มเนี่ย" เจียงฉีเอ่ยตำหนิความมักง่ายของหวังจั๋วอย่างจริงจัง

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าบ้านนายอยู่ชั้นห้าแถมไม่มีลิฟต์ ถ้ารู้ล่ะก็ฉันขนมาน้อยกว่านี้ครึ่งหนึ่งแน่นอน"

เจียงฉี: โทษฉันเหรอเนี่ย?

เจียงฉีพาหวังจั๋วเดินไปที่ห้องเก็บของ

ทันทีที่ก้าวเข้าไป หวังจั๋วก็ถึงกับอึ้ง

"คุณพระช่วย" หวังจั๋วมองดูเครื่องไม้เครื่องมือ เคาน์เตอร์ และชั้นวางสารพัดแบบที่วางเรียงรายละลานตาอยู่เต็มห้อง จนแทบคิดว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ในร้านขายของมือสอง

หวังจั๋วเอื้อมมือไปลูบเครื่องพิมพ์ ลูบเคาน์เตอร์แคชเชียร์โลหะสีเงินที่อยู่ด้านนอกสุด แล้วยังเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลขนาดเล็กนั่นอีก สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

"เหล่าเจียง ห้องเก็บของบ้านนายนี่กว้างไม่ใช่เล่นเลยนะ!"

เจียงฉี: ?

จุดที่นายสนใจมีแค่นี้เองเหรอ?

นายไม่รู้สึกเลยหรือไงว่าห้องเก็บของที่รวบรวมมรดกจากร้านที่เจ๊งไปถึงสิบสองร้านแห่งนี้ มันดูอลังการงานสร้างสุดๆ ไปเลยน่ะ?

"เพราะทุบห้องเก็บของสามห้องทะลุถึงกันน่ะสิ" เจียงฉีบอก "ตอนนั้นแม่ฉันอยากเปิดร้านขายของชำใต้ตึก เลยซื้อห้องเก็บของข้างๆ อีกสองห้องไว้ด้วย พอตอนหลังไม่ได้เปิด พี่สาวฉันก็เลยเอาไว้ใช้เก็บของพวกนี้นี่แหละ"

เจียงฉีจำได้ว่าสกูตเตอร์ไฟฟ้าจอดอยู่ตรงมุมขวาสุด พอเดินเข้าไปดูก็พบสกูตเตอร์ไฟฟ้าสีชมพูที่แบตหมดเกลี้ยงจอดอยู่ท่ามกลางราวแขวนเสื้อผ้าที่เหลือมาจากร้านขายเสื้อผ้าจริงๆ

หลังจากเสียบชาร์จสกูตเตอร์ไฟฟ้าแล้ว เจียงฉีก็พาหวังจั๋วไปกินมื้อเช้าที่ร้านอาหารเช้าตรงหน้าหมู่บ้าน

อาจเป็นเพราะช่วงก่อนหน้านี้เจียงฉีแวะมากินมื้อเช้าที่ร้านนี้ทุกวัน เจ้าของร้านจึงจำหน้าเขาได้แล้ว

"พ่อหนุ่ม รู้สึกช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นแวะมากินมื้อเช้าเลยนะ แล้วน้องสาวล่ะ" เจ้าของร้านไม่เพียงแต่จำเจียงฉีได้ แต่ยังจำหวังเอ้อร์ยาได้อีกด้วย

"ช่วงนี้กินที่บ้านเป็นหลักครับ น้องสาวผมกินเรียบร้อยแล้ว" เจียงฉีบอก

เวลาเกือบสิบโมงเช้า ร้านอาหารเช้าไม่มีลูกค้าคนอื่นแล้ว เจียงฉีหาที่นั่งตามสบาย สั่งเกี๊ยวน้ำหนึ่งชาม ไข่ต้มใบชาหนึ่งฟอง และน้ำเต้าหู้หนึ่งชามเหมือนเคย

หวังจั๋วสั่งบะหมี่ผักกวางตุ้งเพิ่มไข่หนึ่งชาม

เกี๊ยวน้ำถูกยกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว ส่วนบะหมี่ผักกวางตุ้งยังต้องรออีกสักครู่ เพราะผักกวางตุ้งหมด เจ้าของร้านเลยต้องวิ่งไปขอยืมจากร้านอาหารตามสั่งข้างๆ

เกี๊ยวของร้านอาหารเช้าแห่งนี้ปั้นสดใหม่ทุกวัน แป้งบางไส้น้อย เน้นรสชาติของน้ำซุปเป็นหลัก ในน้ำซุปเกี๊ยวใส่สาหร่าย กุ้งฝอย และน้ำปรุงสูตรพิเศษที่เจ้าของร้านทำเองเพื่อเพิ่มความกลมกล่อม เกี๊ยวหนึ่งชามกินหมดแล้วยังซดน้ำซุปตามไปได้ถึงครึ่งชาม

เจียงฉีซดน้ำซุปไปหนึ่งคำ แล้วกดเข้าไปดูความเคลื่อนไหวในห้องสตรีมของเฒ่าจอห์น

เนื่องจากเป็นเวลาสิบโมงกว่าซึ่งเริ่มเข้าสู่การบรรยายหัวข้อประจำวันแล้ว จำนวนผู้เข้าชมในห้องสตรีมจึงทำสถิติสูงสุดใหม่อีกครั้ง อยู่ที่หกร้อยสามสิบเก้าคน

วันนี้ยังคงบรรยายเรื่องฟูเรียร์ เฒ่าจอห์นที่จำประสบการณ์การเรียนรู้ทั้งหมดของตนได้แล้วยิ่งเข้าใจเนื้อหาลึกซึ้งขึ้นไปอีก ลายมือที่เขียนแสดงวิธีทำและสรุปประเด็นสำคัญของแนวคิดล้วนละเอียดกว่าการสตรีมครั้งก่อนๆ มาก

เจียงฉีไม่ได้แตะตำรามาหลายเดือนแล้ว สิ่งที่ทบทวนไปก่อนหน้านี้ก็คืนอาจารย์ไปเกือบหมด ในสภาพที่ไม่ได้เปิดตำราอ่านตามและอาศัยฟังเพียงอย่างเดียว เขาจึงจับใจความได้แค่คร่าวๆ รู้สึกเหมือนจะฟังเข้าใจ แต่พอคิดตามอย่างละเอียดก็จะพบว่าแท้จริงแล้วตัวเองฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

หวังจั๋วกำลังปอกไข่ต้มใบชาของตัวเองอยู่ ไม่ได้สังเกตเนื้อหาสตรีมที่เจียงฉีกำลังดู นึกว่าเขากำลังดูสตรีมเกมเสียอีก

"เหล่าเจียง เมืองพวกเรานี่มีหมู่บ้านลวี่เยวี่ยนฮวาหยวนกี่แห่งกันแน่เนี่ย ทำไมฉันหาเจอตั้งสามที่ล่ะ" หวังจั๋วกำลังศึกษาเส้นทางไปบ้านน้า

เจียงฉีรับโทรศัพท์มาดูแผนที่ "ที่ที่ไกลที่สุดนั่นแหละ นายดูให้ละเอียดหน่อย สองที่แรก ที่หนึ่งเป็นร้านอาหารเล็กๆ ชื่อลวี่เยวี่ยนฮวาหยวน อีกที่ชื่อลวี่หยวนฮวาหยวน มีแค่อันที่ห่างจากนายสิบเจ็ดกิโลเมตรนั่นแหละที่เป็นหมู่บ้าน"

"สิบเจ็ดกิโลเมตร?!" หวังจั๋วอึ้งไปเลย "งั้นเที่ยงนี้ฉันก็ต้องไปกินข้าวฟรีที่บ้านน้าแล้วน่ะสิ แล้วช่วงบ่ายฉันจะไม่โดนน้าจับไปติวคณิตศาสตร์ขั้นสูงให้ลูกพี่ลูกน้องเหรอเนี่ย"

"ให้ตายสิ จะไปติวยังไงไหว ให้ฉันไปสอบตอนนี้เองยังเอาตัวไม่รอดเลยมั้ง"

เจียงฉียื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้หวังจั๋วเงียบๆ "ห้องสตรีมคณิตศาสตร์ขั้นสูง ฟรี ไม่เสียเงิน ดูได้ตามสบาย แถมยังดูคลิปย้อนหลังได้ด้วยนะ"

"ยุคนี้ยังมีสตรีมสอนคณิตศาสตร์ขั้นสูงอีกเหรอ อาจารย์จากมหาวิทยาลัยไหนเนี่ย ปิดเทอมหน้าร้อนว่างขนาดนี้เชียว" หวังจั๋วมองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พอดูแล้วก็หยุดไม่ได้

มื้อเช้ามื้อนี้ทั้งสองคนนั่งกินอยู่ในร้านอาหารถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม กินจนเจ้าของร้านเตรียมจะปิดร้านถึงค่อยลุกออกมา หวังจั๋วถือโทรศัพท์ของเจียงฉีราวกับถือสมบัติล้ำค่า พลางดูสตรีมไปนิ้วมือขวาก็ขยับขีดเขียนตามไปด้วยโดยไม่รู้ตัว ดูยาวไปจนแบตเตอรี่โทรศัพท์ของเจียงฉีเหลือเพียงห้าเปอร์เซ็นต์ถึงยอมส่งคืนให้

"เฒ่าจอห์นเจเอส" หวังจั๋วจดจำชื่อนี้ไว้อย่างขึ้นใจ "ต้องเป็นอาจารย์จากมหาวิทยาลัยไหนสักแห่งแน่ๆ น่าจะเป็นศาสตราจารย์อาวุโส ฉันฟังจากเสียงแล้วอายุน่าจะไม่น้อยเลย"

"เอ้อ นี่มันแอปสตรีมอะไรนะ"

"เตี่ยนสตรีม แอปที่เพิ่งดังขึ้นมาช่วงนี้น่ะ"

หวังจั๋วโหลดแอปสตรีมมาลงเครื่องทันที สมัครสมาชิก เปิดดู กดติดตาม กดถูกใจ และกดแนะนำ ครบวงจรในคราวเดียว

นั่งดูสตรีมอยู่นานขนาดนี้ แบตเตอรี่สกูตเตอร์ไฟฟ้าน่าจะชาร์จเข้าไปได้เยอะแล้ว

เนื่องจากเจียงฉีจำไม่ค่อยได้ว่าเดิมทีรถคันนี้มีแบตเหลืออยู่หรือไม่ และไม่ได้ชาร์จมานานเท่าไรแล้ว อีกทั้งบ้านน้าของหวังจั๋วยังอยู่ห่างออกไปตั้งสิบเจ็ดกิโลเมตร เจียงฉีจึงอดกังวลไม่ได้ว่าหวังจั๋วจะขี่ไปดับอยู่กลางทาง

"หรือนายจะนั่งแท็กซี่หรือไม่ก็นั่งรถเมล์ไปดีกว่า" เจียงฉีเสนอ "สกูตเตอร์ไฟฟ้าของพี่สาวฉันคันนี้ซื้อมาหลายปีแล้ว ปกติเธอไม่เคยขี่ทางไกลเลย ฉันกลัวว่ามันจะวิ่งไม่ถึงสิบเจ็ดกิโลเมตรน่ะสิ"

"ไม่เป็นไรหรอก" หวังจั๋วยกลังหนังสือวางไว้ด้านหน้า แล้วก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะรถ "ไม่มีปัญหาแน่นอน นี่ไฟแสดงสถานะเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้วด้วย"

"ฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวตอนเย็นค่อยกลับมา" หวังจั๋วโบกมือให้เจียงฉี

"ตอนเย็นนายจะกินข้าวที่บ้านน้า หรือจะมากินบะหมี่ผักกวางตุ้งที่ร้านฉันล่ะ"

หวังจั๋วขี่รถออกไปแล้ว

"บะหมี่ผักกวางตุ้ง!" เสียงตอบของหวังจั๋วลอยมาตามลม

"วันนี้ฉันจะกินอีกสามชาม!"