บทที่ 85 เส้นทางที่คาดไม่ถึง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงฉีที่กำลังกินมื้อเที่ยงอยู่ที่บ้านของหวงฟู่กุ้ยก็ได้รับสายจากหวังจั๋ว

สกูตเตอร์ไฟฟ้าพังแล้ว

หวังจั๋วกล่าวขอโทษขอโพยมาตามสายอย่างรู้สึกผิด ทั้งยังยืนยันหนักแน่นว่าจะชดใช้ค่าซ่อมสกูตเตอร์ไฟฟ้าให้เจียงฉีแน่นอน ถ้าไม่เกินหนึ่งพันจะจ่ายให้ตอนนี้เลย แต่ถ้าเกินหนึ่งพันคงต้องรอให้เสี่ยวจางโอนค่าจ้างมาก่อนถึงจะชดใช้ให้ได้

“สกูตเตอร์ไฟฟ้าพังได้ยังไง” เจียงฉีสงสัยอยู่บ้าง ตอนแรกเขาคิดว่าอย่างมากก็แค่ขี่ไปได้ครึ่งทางแล้วแบตหมด หวังจั๋วคงต้องเข็นรถไปบ้านคุณน้า หรือไม่ขากลับก็ต้องเข็นกลับมาที่ร้าน

นึกไม่ถึงว่าตอนนี้แม้แต่จะเข็นก็ไม่ต้องเข็นแล้ว เพราะรถพังไปเรียบร้อย

“เฮ้อ ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง เดิมทีก็เกือบจะถึงหน้าหมู่บ้านน้าฉันอยู่แล้ว แค่ข้ามไฟแดงไปก็ถึง แต่ตรงริมถนนดันมีผู้หญิงสองคนกำลังทะเลาะกัน เหมือนจะแย่งแฟนหรืออะไรสักอย่าง ฉันก็แค่อยากรู้อยากเห็นเลยหันไปมองแวบเดียว ผลคือชนเข้ากับเสาหินกั้นถนนเต็มๆ”

เจียงฉี: …

“นายเป็นอะไรไหม” เท่าที่เจียงฉีรู้ ผู้โชคร้ายคนล่าสุดที่ขี่รถชนเสาหินกั้นถนนต้องดามเหล็กที่ขาไปสองท่อน

ใช่แล้ว คุณนายเจียงปิงนั่นเอง

แต่เธอไม่ได้ชนเพราะมัวแต่มองคนทะเลาะกัน เธอเห็นริมถนนมีคนขายมันเผา ระหว่างกำลังเหม่อคิดว่าจะเลี้ยวกลับไปซื้อมันเผาดีไหม ก็ชนเสาหินกั้นถนนเข้าให้

“ฉันไม่เป็นไร ตอนนี้ยืนรอให้น้าออกมารับอยู่ริมถนนเนี่ยแหละ แต่สภาพรถไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เหมือนหน้ารถจะกระแทกจนแตกยับเลย” ฝั่งหวังจั๋วมีเสียงจอแจดังแทรกเข้ามา ดูเหมือนจะมีคนมุงดูอยู่ไม่น้อย เจียงฉีได้ยินเสียงคุณป้าคนหนึ่งแว่วๆ มาว่า ‘พ่อหนุ่มไปชนอีท่าไหนเข้าล่ะเนี่ย ตัวเองเป็นอะไรไหม ไปโรงพยาบาลหรือเปล่า’

“คนไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” เจียงฉีคิดว่ายังไงก็ไม่ใช่รถของเขา “เดี๋ยวฉันบอกพี่สาวให้แล้วกัน”

เจียงฉีวางสายแล้วส่งข้อความหาเจียงปิง

“เถ้าแก่ พี่หวังจั๋วเกิดเรื่องเหรอคะ เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เหรอ” หวังเอ้อร์ยาถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง “เขาความจำเสื่อมหรือเปล่าคะ”

ช่วงนี้หวังเอ้อร์ยาดูซีรีส์กับหวงฟู่กุ้ยไปหลายเรื่อง ทำให้ความเข้าใจเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ของเธอมีแค่ไม่ตายคาที่ ก็ต้องความจำเสื่อมแล้วนอนโรงพยาบาล ส่วนจะความจำเสื่อมหรือตายนั้นขึ้นอยู่กับว่าคนคนนั้นเป็นตัวเอกหรือไม่ล้วนๆ

“เขาไม่เป็นไร แค่เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย” เจียงฉีอธิบายพลางใช้ตะเกียบคีบกุ้งอบน้ำมันตัวใหญ่ให้หวังเอ้อร์ยาตัวหนึ่ง

มื้อเที่ยงวันนี้มีกุ้งอบน้ำมัน หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ไก่ตุ๋นเห็ดหอม และเนื้อซี่โครงวัวย่าง ไม่มีกับข้าวที่เป็นผักเลยแม้แต่อย่างเดียว ตอนเจียงฉีขึ้นมากินข้าวยังตกใจ บนโต๊ะอาหารทั้งโต๊ะนอกจากผ้าปูโต๊ะที่เป็นสีเขียวแล้วก็ไม่มีอะไรเขียวอีกเลย

ตอนหวงฟู่กุ้ยเห็นเจียงฉีขึ้นมากินข้าวก็ตกใจเหมือนกัน ถึงกับโพล่งออกมาทันที “เถ้าแก่ เมื่อเช้าคุณไม่ได้บอกเหรอครับว่าช่วงนี้จะไม่ขึ้นมากินข้าว ผมไม่ได้ทำกับข้าวที่คุณกินได้ไว้เลยนะ”

แม้เจียงฉีจะพยายามอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขาไม่ได้มีปัญหาเรื่องกระเพาะอาหาร ระบบย่อยของเขาแข็งแรงดีมาก กินเนื้อได้ทุกมื้อสบายๆ แต่เห็นได้ชัดว่าหวงฟู่กุ้ยไม่เชื่อ

“พี่น้องจอห์น เมื่อกี้หลานหลานบอกในกลุ่มทำงานว่า ตอนบ่ายโมงครึ่งมีรอบบทสืบสวนของนาย ให้รีบไปแต่เนิ่นๆ นะ” หวงฟู่กุ้ยกินเสร็จแล้ว กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ “เถ้าแก่ บ่ายนี้คุณจะไปที่ร้านไหมครับ บ่ายสามโมงมีรอบ ‘ชมรมหน้ากาก’ รอบหนึ่งที่ต้องให้คุณไปร่วมแสดงด้วยนะ”

“ไปสิ” เจียงฉีกินเสร็จพอดีจึงวางตะเกียบลง “เมื่อคืนฉันเพิ่งซื้อบทเกมสยองขวัญมาใหม่เรื่องหนึ่ง บ่ายนี้คงมาส่ง ฉันต้องไปตรวจดูบทที่ร้านด้วย”

“บทเกมสยองขวัญเหรอคะ” หวังเอ้อร์ยาเคี้ยวกุ้งตัวโต กลืนลงคอไปทั้งเปลือกทั้งเนื้อ “เถ้าแก่ บทเกมสยองขวัญคืออะไรเหรอคะ”

“ก็คือบทที่มีผีคอยหลอกคนนั่นแหละ” เจียงฉีอธิบายแบบสั้นกระชับเข้าใจง่าย “ช่วงนี้มีโปรโมชันวันสารทจีน ฉันอดใจไม่ไหวเลยกดสั่งบทเกมสยองขวัญมาเรื่องหนึ่ง”

“ตอนนี้ฉันชักกังวลอยู่นิดหน่อยว่าจะสุ่มได้การ์ดผีออกมา ถ้าได้บ้านผีสิงยังพอจัดการง่ายหน่อย แต่ถ้าสุ่มได้ผีออกมาจริงๆ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทำยังไง” เจียงฉีพูดด้วยสีหน้ากังวล

“แต่ว่าเถ้าแก่คะ หนูก็เป็นผีไม่ใช่เหรอคะ” หวังเอ้อร์ยามองเจียงฉี ก่อนจะชี้ไปที่เฒ่าจอห์น “หนูกับลุงจอห์นต่างก็เป็นผีทั้งคู่นี่นา พวกเราสองคนตายไปตั้งนานแล้ว”

เฒ่าจอห์น: ?

เจียงฉี: !

หวงฟู่กุ้ย: ?!

เป็นเส้นทางที่ไม่เคยนึกถึงมาก่อนเลย

เจียงฉีตาสว่างขึ้นมาทันที

จริงด้วย ในทางทฤษฎีแล้วทั้งหวังเอ้อร์ยาและเฒ่าจอห์นต่างก็เป็นผีนี่นา

เฒ่าจอห์นตายในเนื้อเรื่อง ส่วนหวังเอ้อร์ยาปรากฏตัวออกมาก็เป็นวิญญาณผีตั้งแต่แรกแล้ว ในความทรงจำที่เจียงฉีเห็น หวังเอ้อร์ยาเหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะเดินข้ามสะพานไน่เหอไปเกิดใหม่อยู่รอมร่อ

จู่ๆ เจียงฉีก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องกังวลอีกต่อไป

‘บ้านตุ๊กตาสยองขวัญ’ เป็นบทเกมยุคปัจจุบัน แค่ดูจากชื่อก็พอเดาได้ว่าน่าจะเป็นกลุ่มคนที่รนหาที่ตายด้วยการบุกไปสถานที่ขึ้นชื่อเรื่องผีดุสักแห่ง

ผีในยุคปัจจุบัน โดยทั่วไปอายุขัยมักจะไม่มากเท่าไหร่

แต่หวังเอ้อร์ยาเป็นถึงผียุคราชวงศ์ชิง ต่อให้เจียงฉีสุ่มได้การ์ดผีออกมาจริงๆ ในฐานะผียุคราชวงศ์ชิง การที่หวังเอ้อร์ยาจะรับมือกับผียุคปัจจุบันคงไม่มีปัญหาอะไร…ใช่ไหมนะ

“เอ้อร์ยา” เจียงฉีมองหวังเอ้อร์ยาด้วยสีหน้าจริงจัง “ในโลกวิญญาณของพวกเธอ มีการถือเรื่องเคารพผู้อาวุโสเอ็นดูเด็ก มาก่อนได้เปรียบ หรือนับรุ่นนับพรรษากันไหม”

หวังเอ้อร์ยา: ???

เนื่องจากเฒ่าจอห์นต้องรีบไปที่ร้านล่วงหน้า ทุกคนจึงถือโอกาสออกเดินทางเร็วขึ้น กินข้าวเสร็จก็ออกเดินทางทันที ไม่ยอมให้เสียเวลาแม้แต่น้อย

ตอนที่คนกลุ่มหนึ่งมาถึงหน้าร้าน เด็กสาวร่างท้วมบ้านร้านบะหมี่ข้างๆ กำลังนั่งเปิดพัดลมดูซีรีส์อยู่ตรงหน้าร้านพอดี

ความทรงจำของเจียงฉีที่มีต่อเด็กสาวคนนี้หยุดอยู่แค่เธอเรียนอยู่ชั้น ม.สอง และถือแก้วมาซื้อชานมทุกวัน ส่วนชื่อเสียงเรียงนามจริงๆ คืออะไรเขาไม่รู้เลยสักนิด

พอเห็นพวกเจียงฉีมา เด็กสาวร่างท้วมก็กระโดดลงจากเก้าอี้อย่างดีใจแล้วคว้ามือหวังเอ้อร์ยาไว้ “ชิงเหอ รีบมาดูด้วยกันเร็ว เรื่องนี้แหละที่ฉันเล่าให้เธอฟังเมื่อวาน พระเอกหล่อสุดๆ ไปเลย!”

หวังเอ้อร์ยามองพระเอกในโทรศัพท์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะส่ายหน้า “เขาผอมเกินไป บนหน้าไม่มีเนื้อเลยสักนิด”

“แล้วนางเอกล่ะ” เด็กสาวร่างท้วมไม่ถือสาเลยที่หวังเอ้อร์ยาติติงพระเอกสุดที่รักของเธอ

หวังเอ้อร์ยาเพ่งมองดูอย่างละเอียด “ผอมเกินไปเหมือนกัน”

หวังเอ้อร์ยายกแขนที่ผอมกะหร่องเหมือนกิ่งไม้แห้งของตัวเองขึ้นมา “แขนผอมเหมือนแขนฉันเลย เธอดูสิ ไม่มีเนื้อเลยสักนิด ไม่เห็นจะสวยตรงไหน”

“ยังไงก็สู้ชิงชิงไม่ได้หรอก เธอทั้งขาวทั้งผิวดี ผมก็ดำขลับเป็นประกายเหมือนงาดำ ถ้าฉันสวยเหมือนเธอได้ก็คงดี”

เรื่องนี้หวังเอ้อร์ยาไม่ได้โกหก แม้เด็กสาวร่างท้วมข้างบ้านจะตัวอ้วนป้อม แต่ผิวพรรณดี และเพราะได้รับสารอาหารครบถ้วนผมเผ้าจึงได้รับการบำรุงอย่างดี

ชิงชิงจูงมือหวังเอ้อร์ยาพลางยิ้มแป้น ก่อนจะตะโกนเข้าไปในร้านบะหมี่ “แม่ ชิงเหอมาแล้ว ต้มถั่วเขียวเย็นยังมีเหลืออยู่ไหมจ๊ะ”

เถ้าแก่เนี๊ยร้านบะหมี่เดินออกมาตามเสียงเรียกของลูกสาว พอเห็นหวังเอ้อร์ยามาก็ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “ชิงเหอมาแล้วเหรอจ๊ะ วันนี้ชิงชิงบ้านน้าบ่นถึงทั้งเช้า เอาแต่ถามอยู่นั่นแหละว่าทำไมร้านพวกเธอถึงไม่เปิดช่วงเช้า”

“น้าชายของชิงเหอ เถ้าแก่เจียง เดี๋ยวชิงชิงบ้านน้าจะเข้าไปหาชิงเหอเล่นในร้านพวกเธอ จะไม่รบกวนการทำมาหากินใช่ไหมจ๊ะ”

เจียงฉีนึกไม่ถึงเลยว่าหวังเอ้อร์ยาจะใช้เวลาแค่วันเดียวก็สนิทสนมกับครอบครัวร้านบะหมี่ข้างบ้านได้ขนาดนี้ จึงรีบยิ้มตอบ “ไม่เป็นไรครับ ไม่รบกวนเลย”

“เดี๋ยวพอน้ำถั่วเขียวหม้อใหม่ต้มเสร็จแล้ว น้าจะตักไปส่งให้สักสองสามถ้วยนะ ถั่วเขียวพวกนี้เฒ่าเหยาบ้านน้าเพิ่งไปซื้อมาจากตลาดเมื่อเช้านี้ คุณภาพดีเป็นพิเศษเลยล่ะ ชั่วชีวิตนี้เขาไม่เคยซื้อของสดได้ดีขนาดนี้มาก่อนเลย”

เฒ่าเหยาที่กำลังง่วนกับการเก็บกวาดอยู่ในครัวไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่าเมียตัวเองกำลังยืนนินทาเขาอยู่หน้าร้าน

เจียงฉีไขกุญแจเข้าไปในร้าน เปิดเครื่องปรับอากาศชั้นหนึ่ง แล้วเดินไปหลังเคาน์เตอร์บาร์เพื่อต้มน้ำเตรียมชงชา

หวังเอ้อร์ยาเห็นดังนั้นจึงเดินตามไปช่วย เธอทำความสะอาดเครื่องทำน้ำแข็งเพื่อเตรียมเทน้ำใส่ลงไป

ชิงชิงเดินตามทุกคนเข้ามา ตอนแรกเธอนั่งดูซีรีส์อยู่บนเก้าอี้ตัวริมสุด พอเห็นหวังเอ้อร์ยากำลังช่วยทำงาน ก็วิ่งมาช่วยที่เคาน์เตอร์บาร์ด้วยเหมือนกัน

“เถ้าแก่เจียง หนูก็มาช่วยด้วยค่ะ!”

หวังเอ้อร์ยาแบ่งงานของตัวเองให้ชิงชิง แล้วรับหน้าที่ของเจียงฉีมารอน้ำเดือดเพื่อชงชาต่อ

ร้านบะหมี่ของบ้านชิงชิงเปิดอยู่ที่นี่ตั้งแต่เธอยังไม่ลืมตาดูโลก ชิงชิงคลุกคลีอยู่ในร้านบะหมี่มาตั้งแต่เด็ก ช่วยพ่อแม่ล้างผัก วิ่งส่งของ ยกจานชาม เก็บโต๊ะ และทำความสะอาดอยู่เป็นประจำ เวลาทำงานจึงดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงกว่าเจียงหว่านหว่านมากนัก

“ชิงเหอ ลาเต้มะพร้าวสดที่เธอทำเมื่อวานอร่อยมากเลยนะ อร่อยกว่าที่เถ้าแก่เจียงทำตั้งเยอะ!” ชิงชิงกระซิบกับหวังเอ้อร์ยาเสียงเบา แต่เจียงฉีกลับได้ยินชัดเจนทุกคำ

“งั้นเดี๋ยวฉันแอบทำให้แก้วหนึ่งนะ”

“ดีเลยๆ อย่าให้พ่อกับแม่ฉันจับได้เชียวนะ แล้วเธอก็ต้องระวังด้วยล่ะ อย่าให้เถ้าแก่เจียงกับน้าชายเธอจับได้เหมือนกัน”

เจียงฉีที่ยืนฟังแผนการสมรู้ร่วมคิดเสียงดังฟังชัดอยู่ตรงหัวมุมบันได: …

เจียงฉีคว้าตัวหวงฟู่กุ้ยที่กำลังเดินผ่านมาพอดี ดึงเขาเข้ามาใกล้ริมหน้าต่างแล้วถามว่า “ทำไมจู่ๆ เอ้อร์ยาถึงได้สนิทกับข้างบ้านขนาดนั้นล่ะ”

หวงฟู่กุ้ยเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก แม้เมื่อวานนอกจากทำบะหมี่แล้วเขาจะไม่มีงานอื่นให้ทำ แต่เขาก็ไม่อยากเปิดเผยความจริงเรื่องที่ตัวเองแอบเล่นเกมในเวลางาน

“อาจจะถูกชะตากันมั้งครับ” หวงฟู่กุ้ยคาดเดา “อายุไล่เลี่ยกัน คงเล่นเข้าขากันได้ดี”

เจียงฉีเหลือบมองคนทั้งสองที่เคาน์เตอร์บาร์ กำลังหัวเราะคิกคักไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไรกันอย่างสนุกสนาน

จะว่าไปก็น่าละอายใจ หากวันนี้หวังเอ้อร์ยาไม่ทักขึ้นมา เจียงฉีคงไม่ทันสังเกตเลยว่าชิงชิงมีผิวพรรณดี

เขาก็เหมือนกับคนทั่วไป ความรู้สึกแรกที่เห็นชิงชิงก็คือเด็กสาวคนนี้รูปร่างอ้วนท้วม

เจียงฉีรู้สึกว่า การที่หวังเอ้อร์ยาเป็นที่รักของทุกคนได้ขนาดนี้ ไม่ใช่เพียงเพราะเธอปากหวาน แต่เป็นเพราะสิ่งแรกที่เธอเห็นในตัวคนอื่นมักจะเป็นข้อดีเสมอ

เธอจะชมว่าเพชรเม็ดเล็กๆ บนกิ๊บติดผมของเจียงหว่านหว่านสวยดี จะชมว่ากลิตเตอร์บนเปลือกตาของพนักงานดูแลชิงช้าสวรรค์ในวันไปเอาต์ติงของบริษัทสวยดี และจะชมว่าชิงชิงผิวขาว ผมดำขลับเป็นประกาย ไม่ใช่เพราะเธอแกล้งชมเพื่อเอาใจ แต่เป็นเพราะเธอสังเกตเห็นจริงๆ และรู้สึกว่ามันสวยงามจริงๆ

คำพูดปรุงแต่งได้ สีหน้าเสแสร้งได้ ท่าทีแกล้งทำได้ แต่อารมณ์ความรู้สึกที่มีต่อคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นเจตนาดีหรือเจตนาร้าย คนที่ได้รับการปฏิบัติต้องสัมผัสได้แน่นอน

น้อยคนนักที่จะปฏิเสธคำชมอันจริงใจที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจได้

นี่คงเป็นเคล็ดลับที่ทำให้หวังเอ้อร์ยาเป็นที่รักของทุกคน

จิตใจอันบริสุทธิ์ ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจ

หวังเอ้อร์ยาวิ่งมาตรงหน้าเจียงฉีแล้วกระซิบถามเสียงเบา “เถ้าแก่คะ หนูขอทำลาเต้มะพร้าวสดแก้วเล็กให้ชิงชิงแก้วหนึ่งได้ไหมคะ ลุงเหยาบอกว่าช่วงนี้ชิงชิงดื่มชานมทุกวัน เลยไม่ยอมให้เธอดื่มอีกแล้ว”

เจียงฉีพยักหน้า “ได้สิ ใส่น้ำเชื่อมให้น้อยหน่อยแล้วกัน”

“เมื่อวานหนูก็ไม่ได้ใส่น้ำเชื่อมเลยค่ะ” หวังเอ้อร์ยาวิ่งกลับไปทำลาเต้มะพร้าวสดต่อ

เจียงฉี: ?

เคล็ดลับความอร่อยของลาเต้มะพร้าวสดคือการไม่ใส่น้ำเชื่อมเนี่ยนะ?!

ให้ตายสิ คอร์สสอนทำชานมราคาเก้าหยวนเก้าเหมาที่ซื้อมาจากเน็ตนั่นหลอกลวงกันชัดๆ!

“พัสดุครับ คุณเจียงฉีอยู่ไหม มีพัสดุมาส่งครับ”

“มาแล้วครับๆ!”